BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Review: The First Purge (2018)

    Review: The First Purge (2018)

    In The First Purge zien we hoe de jaarlijkse Purge, ofwel zuivering, tot stand is gekomen. Wat begint als een psychologisch experiment op Staten Island, eindigt als een totale nachtmerrie. We volgen Nya (Lex Scott Davis) die tegen de Purge protesteert en met gelijkgestemden veiligheid zoekt in een kerk. Wanneer haar broertje Isaiah (Joivan Wade) tijdens de Purge in de problemen raakt, gaat zij toch de straat op om hem te zoeken. Daarnaast worstelt haar criminele ex Dmitri (Y’lan Noel) gedurende deze nacht met zijn gevoelens voor Nya en zijn geweten.

    Beoordeling
    The First Purge is alweer het vierde deel in de Purge franchise en dus een prequel waarin we zien hoe het allemaal ooit beginnen is. Ik heb alle delen gezien en dit is mijn minst favoriete deel tot nu toe. Gezien de huidige tijdsgeest lijkt The First Purge iets te gegrond in de realiteit om entertaining te zijn. Hoewel het in de vorige delen ook naar voren kwam, is het hier meer dan overduidelijk dat de Purge wordt ingezet om het land te zuiveren van etnische minderheden. Laten we maar hopen dat Donald Trump het te druk heeft met fast food eten om The First Purge te kijken voordat het hem op ideeën brengt.

    Ik houd van horror films en heb geen problemen met geweld in films voor entertainment. Maar in deze film komt bijvoorbeeld ook een blanke haatgroepering voorbij met van die witte pakjes die niet zo gecharmeerd zijn van niet-blanken. Hoewel het realistisch is dat deze “mensen” zouden deelnemen aan een zuivering, maakt het niet echt een leuke film. Gelukkig proberen Lex Scott Davis en Y’lan Noel er het beste van te maken en zorgen zij ervoor dat de film nog een beetje interessant is. Marisa Tomei loopt er een beetje verloren bij als de bedenker van The Purge.

    Conclusie
    The First Purge is iets te gegrond in de realiteit om entertaining te zijn.

  • Review: Hotel Artemis (2018)

    Review: Hotel Artemis (2018)

    Hotel Artemis is een geheim en exclusief members-only ziekenhuis voor de gevaarlijkste criminelen ter wereld. The Nurse (Jodie Foster) probeert alles in goede banen te leiden, maar wanneer The Wolf King (Jeff Goldblum) arriveert, dreigt alles uit de hand te lopen.

    Beoordeling
    Hotel Artemis werd voor mij een must see vanwege de sterke ensemble cast. Op eerste oogopslag een bijeen geschraapt zooitje, want Jodie Foster, Charlie Day, Sterling K. Brown, Sofia Boutella, Zachary Quinto, Jenny Slate, Dave Bautista en Jeff Goldblum in één film, dat klinkt een beetje random toch? Maar het zijn bijna allemaal acteurs die ik graag zie en zij maken van Hotel Artemis een vermakelijke zit. Veel meer heeft de film helaas niet te bieden. De setting, een ziekenhuis voor criminelen, is interessant al doet het een beetje denken aan The Continental van John Wick. Net als The Continental heeft Hotel Artemis regels die gebroken worden. Niet alleen door de criminelen, maar hier ook door de verpleegster die een jonge, gewonde politieagente (Slate) besluit te helpen. Niet dat dit echt ergens heen leidt en eigenlijk zijn alle verhaallijnen niet zo goed uitgewerkt. Het komt ook niet mooi samen zoals je van een film als deze misschien mag verwachten. Op de achtergrond speelt zich ook nog een protest af waar we een glimp van zien, maar niets mee wordt gedaan. Jammer dat het allemaal zo gelopen is, want de film had zeker potentieel.

    Conclusie
    Hotel Artemis belooft meer dan het waar kan maken, maar de cast is top.

  • Review: Hereditary (2018)

    Review: Hereditary (2018)

    In Hereditary heeft het overlijden van de moeder van Annie (Toni Collette) een grote impact op haar gezin. Ze ontdekken dat ze een groot geheim met zich meedroeg wat Annie’s gezin dreigt te verscheuren.

    beoordeling

    Om de zoveel tijd komt er een horrorfilm die de engste film ooit wordt bestempeld. In het geval van Hereditary wordt het de engste film sinds The Exorcist genoemd. Mijn ogen rollen bijna uit mijn kassen als ik dit soort dingen hoor, want het valt bijna altijd tegen. Niet dat Hereditary een slechte film is. In tegendeel, ik vind het een goede film. Maar engste film sinds The Exorcist? Nee, dat echt niet. Sterker nog, ik vond de film helemaal niet eng. Dit zeg ik niet om stoer te doen, maar als je een grote horror fan bent en er al veel hebt gezien dan vind je films niet snel meer eng. Gelukkig is Hereditary zoveel meer dan een horrorfilm: het is schitterende cinematografie, in z’n geheel een vakkundig stukje filmmaken en een tour de force van Toni Collette.

    Hereditary begint vrij onschuldig en oogt meer als een familiedrama dan een horrorfilm. Dit wordt nooit saai dankzij het sterke script van Ari Aster die met deze film ook zijn regiedebuut maakt. De verstoorde familieverhoudingen zijn op zichzelf al interessant genoeg en dan neemt Hereditary opeens een schokkende wending waardoor je al je verwachtingen moet laten varen. Tegen het eind wordt de film full blown horror al zit er in de gehele film een onheilspellend en verontrustend sfeertje dat ervoor zorgt dat je nooit helemaal lekker in je bioscoopstoel zit. Over het einde ben ik niet zo te spreken, maar dat neemt niet weg dat de film verder op alle vlakken sterk is.

    Na The Strangers: Prey at Night’s uitstekende zwembad-scène heb ik nu nog een favoriete scène van het jaar, namelijk die scène met zoonlief Peter (Alex Wolff) in de auto. Als je de film hebt gezien dan weet je precies waar ik het over heb en als je het niet hebt gezien, geen zorgen: ik zal het niet voor je spoilen. Maar wow, wat een indrukwekkende scène en wat speelt Wolff hier goed.

    conclusie

    Ga Hereditary niet zien omdat je de engste film ooit verwacht te zien, ga om je als filmliefhebber te laten verrassen. Hoe vaak krijg je die kans nog?

    4andahalfstars

  • Review: Mom and Dad (2017)

    Review: Mom and Dad (2017)

    Door een mysterieuze epidemie krijgen ouders de drang om hun kinderen te vermoorden. Carly (Anne Winters) en haar broertje Josh (Zackary Arthur) moeten zien te ontsnappen aan hun moordlustige moeder (Selma Blair) en vader (Nicolas Cage).

    Beoordeling
    Ik keek al een tijdje uit naar de gestoorde horror komedie Mom and Dad, maar had niet verwacht dat het een bioscoop release zou krijgen. Toevallig zag ik gisterenavond dat de film in Pathé Breda draaide (volgens mij niet in alle Pathé locaties) en dus heb ik meteen deze kans gegrepen om het te bekijken. Mom and Dad is geschreven en geregisseerd door Brian Taylor, de helft van het duo Neveldine/Taylor dat eerder verantwoordelijk was voor de Crank films. De hyperactieve style van de Crank films komt ook in Mom and Dad terug en dat past zeker bij Nicolas Cage die hier in full Cage mode tekeer gaat. Helaas heeft Cage niet eens zoveel screentime en dat is erg jammer, want hij is hier erg entertaining. Ook Selma Blair is hier goed op dreef en samen maken ze een geloofwaardig, moordlustig stel.

    Mom and Dad heeft een hoop potentieel, maar Taylor houdt de film ondanks het concept vrij braaf. Hij had juist balls to the wall moeten gaan, zeker met Cage in één van de hoofdrollen. De bijrollen zijn helaas een stuk minder sterk en de film eindigt vrij abrupt. Dit was echt een cult klassieker in de making, maar al met al is het vrij teleurstellend.

    Conclusie
    Mom and Dad weet zijn potentieel niet waar te maken, maar is zeker de moeite waard voor Nicolas Cage en Selma Blair.

  • Review: Truth or Dare (2018)

    Review: Truth or Dare (2018)

    Wereldverbeteraar Olivia (Lucy Hale van Pretty Little Liars) ontmoet op vakantie de charmante Carter (Landon Liboiron). Hij overtuigt haar en haar vrienden om truth or dare te spelen, maar ze komen er te laat achter dat zijn versie dodelijke gevolgen heeft.

    Beoordeling
    Hoewel ik ruim buiten de doelgroep van tienerhorror Truth or Dare val, heb ik stiekem een zwak voor glossy horrorfilms vol met bekende gezichten uit verschillende (tiener)series. Voor mij was de film dan ook een must see en waarschijnlijk heb ik er ook wel meer van genoten dan de meeste mensen. Het concept – een dodelijk spelletje truth or dare – is simpel, maar heeft veel potentieel. Het is jammer dat de film zichzelf iets te serieus neemt, want juist met dit concept zou Truth or Dare balls to the wall moeten gaan à la de Final Destination sequels. Eigenlijk gebeurt dit alleen tijdens de eerste dood, die al in de trailer is gespoiled, al is er een scène op het dak die ook vrij effectief is.

    Misschien wel het grootste probleem van deze Blumhouse productie is dat de personages bijna allemaal heel erg onsympathiek zijn. Olivia is verschrikkelijk en wordt gaandeweg alleen maar erger, dit in tegenstelling tot de heldin uit een andere recente Blumhouse productie, namelijk de bitchy Tree (Jessica Rothe) van het veel betere Happy Death Day die juist sympathieker wordt. Het is moeilijk om met de personages mee te leven als je ze liever dood wilt zien. De enige van het stel die echt likeable is is de token gay guy Brad, gespeeld door Hayden Szeto van The Edge of Seventeen (aanrader!). Verder is Tyler Posey (Teen Wolf) als Lucas vrij neutraal, maar de rest van de personages gespeeld door Violett Beane (The Flash), Sophia Ali (Grey’s Anatomy), Nolan Gerard Funk (Awkward) en Liboiron (Hemlock Grove) zijn zwaar irritant.

    Conclusie
    Echt eng wordt Truth or Dare nooit, maar als je van tienerhorror met bekende gezichten houdt dan is het de moeite waard.