Categorie: Reviews

  • Review: Hereditary (2018)

    Review: Hereditary (2018)

    In Hereditary heeft het overlijden van de moeder van Annie (Toni Collette) een grote impact op haar gezin. Ze ontdekken dat ze een groot geheim met zich meedroeg wat Annie’s gezin dreigt te verscheuren.

    beoordeling

    Om de zoveel tijd komt er een horrorfilm die de engste film ooit wordt bestempeld. In het geval van Hereditary wordt het de engste film sinds The Exorcist genoemd. Mijn ogen rollen bijna uit mijn kassen als ik dit soort dingen hoor, want het valt bijna altijd tegen. Niet dat Hereditary een slechte film is. In tegendeel, ik vind het een goede film. Maar engste film sinds The Exorcist? Nee, dat echt niet. Sterker nog, ik vond de film helemaal niet eng. Dit zeg ik niet om stoer te doen, maar als je een grote horror fan bent en er al veel hebt gezien dan vind je films niet snel meer eng. Gelukkig is Hereditary zoveel meer dan een horrorfilm: het is schitterende cinematografie, in z’n geheel een vakkundig stukje filmmaken en een tour de force van Toni Collette.

    Hereditary begint vrij onschuldig en oogt meer als een familiedrama dan een horrorfilm. Dit wordt nooit saai dankzij het sterke script van Ari Aster die met deze film ook zijn regiedebuut maakt. De verstoorde familieverhoudingen zijn op zichzelf al interessant genoeg en dan neemt Hereditary opeens een schokkende wending waardoor je al je verwachtingen moet laten varen. Tegen het eind wordt de film full blown horror al zit er in de gehele film een onheilspellend en verontrustend sfeertje dat ervoor zorgt dat je nooit helemaal lekker in je bioscoopstoel zit. Over het einde ben ik niet zo te spreken, maar dat neemt niet weg dat de film verder op alle vlakken sterk is.

    Na The Strangers: Prey at Night’s uitstekende zwembad-scène heb ik nu nog een favoriete scène van het jaar, namelijk die scène met zoonlief Peter (Alex Wolff) in de auto. Als je de film hebt gezien dan weet je precies waar ik het over heb en als je het niet hebt gezien, geen zorgen: ik zal het niet voor je spoilen. Maar wow, wat een indrukwekkende scène en wat speelt Wolff hier goed.

    conclusie

    Ga Hereditary niet zien omdat je de engste film ooit verwacht te zien, ga om je als filmliefhebber te laten verrassen. Hoe vaak krijg je die kans nog?

    4andahalfstars

  • Review: Mom and Dad (2017)

    Review: Mom and Dad (2017)

    Door een mysterieuze epidemie krijgen ouders de drang om hun kinderen te vermoorden. Carly (Anne Winters) en haar broertje Josh (Zackary Arthur) moeten zien te ontsnappen aan hun moordlustige moeder (Selma Blair) en vader (Nicolas Cage).

    Beoordeling
    Ik keek al een tijdje uit naar de gestoorde horror komedie Mom and Dad, maar had niet verwacht dat het een bioscoop release zou krijgen. Toevallig zag ik gisterenavond dat de film in Pathé Breda draaide (volgens mij niet in alle Pathé locaties) en dus heb ik meteen deze kans gegrepen om het te bekijken. Mom and Dad is geschreven en geregisseerd door Brian Taylor, de helft van het duo Neveldine/Taylor dat eerder verantwoordelijk was voor de Crank films. De hyperactieve style van de Crank films komt ook in Mom and Dad terug en dat past zeker bij Nicolas Cage die hier in full Cage mode tekeer gaat. Helaas heeft Cage niet eens zoveel screentime en dat is erg jammer, want hij is hier erg entertaining. Ook Selma Blair is hier goed op dreef en samen maken ze een geloofwaardig, moordlustig stel.

    Mom and Dad heeft een hoop potentieel, maar Taylor houdt de film ondanks het concept vrij braaf. Hij had juist balls to the wall moeten gaan, zeker met Cage in één van de hoofdrollen. De bijrollen zijn helaas een stuk minder sterk en de film eindigt vrij abrupt. Dit was echt een cult klassieker in de making, maar al met al is het vrij teleurstellend.

    Conclusie
    Mom and Dad weet zijn potentieel niet waar te maken, maar is zeker de moeite waard voor Nicolas Cage en Selma Blair.

  • Review: Truth or Dare (2018)

    Review: Truth or Dare (2018)

    Wereldverbeteraar Olivia (Lucy Hale van Pretty Little Liars) ontmoet op vakantie de charmante Carter (Landon Liboiron). Hij overtuigt haar en haar vrienden om truth or dare te spelen, maar ze komen er te laat achter dat zijn versie dodelijke gevolgen heeft.

    Beoordeling
    Hoewel ik ruim buiten de doelgroep van tienerhorror Truth or Dare val, heb ik stiekem een zwak voor glossy horrorfilms vol met bekende gezichten uit verschillende (tiener)series. Voor mij was de film dan ook een must see en waarschijnlijk heb ik er ook wel meer van genoten dan de meeste mensen. Het concept – een dodelijk spelletje truth or dare – is simpel, maar heeft veel potentieel. Het is jammer dat de film zichzelf iets te serieus neemt, want juist met dit concept zou Truth or Dare balls to the wall moeten gaan à la de Final Destination sequels. Eigenlijk gebeurt dit alleen tijdens de eerste dood, die al in de trailer is gespoiled, al is er een scène op het dak die ook vrij effectief is.

    Misschien wel het grootste probleem van deze Blumhouse productie is dat de personages bijna allemaal heel erg onsympathiek zijn. Olivia is verschrikkelijk en wordt gaandeweg alleen maar erger, dit in tegenstelling tot de heldin uit een andere recente Blumhouse productie, namelijk de bitchy Tree (Jessica Rothe) van het veel betere Happy Death Day die juist sympathieker wordt. Het is moeilijk om met de personages mee te leven als je ze liever dood wilt zien. De enige van het stel die echt likeable is is de token gay guy Brad, gespeeld door Hayden Szeto van The Edge of Seventeen (aanrader!). Verder is Tyler Posey (Teen Wolf) als Lucas vrij neutraal, maar de rest van de personages gespeeld door Violett Beane (The Flash), Sophia Ali (Grey’s Anatomy), Nolan Gerard Funk (Awkward) en Liboiron (Hemlock Grove) zijn zwaar irritant.

    Conclusie
    Echt eng wordt Truth or Dare nooit, maar als je van tienerhorror met bekende gezichten houdt dan is het de moeite waard.

  • Review: Bad Samaritan (2018)

    Review: Bad Samaritan (2018)

    Sean (Robert Sheehan) is een getalenteerde fotograaf die inbraken pleegt om wat bij te verdienen. Tijdens een routine klus doet hij een gruwelijke ontdekking: hij vindt een vastgeketende vrouw (Kerry Condon) in het huis van een rijke zakenman (David Tennant). Het lukt Sean niet om haar te bevrijden. Hij schakelt de hulp in van de politie, maar zijn verhaal wordt niet geloofd. Hij besluit om de vrouw toch zelf te bevrijden wat leidt tot een levensgevaarlijk kat-en-muisspel met haar kidnapper.

    Beoordeling
    Ik had nog niets over Bad Samaritan gehoord totdat ik de trailer zag toen ik naar A Quiet Place ging. Sindsdien is het erg stil gebleven rondom de release van deze thriller en eigenlijk ben ik wel een beetje verbaasd dat de film een bioscoop release heeft gekregen. Van star power moet Bad Samaritan het niet hebben, al kan ik Robert Sheehan nog wel waarderen van zijn rol in de Britse serie Misfits (staat op Netflix, aanrader!). Het oogt ook wel als een direct to VOD film. Dat gezegd kan ik dit soort thrillers vaak wel waarderen en heb ik me uiteindelijk prima vermaakt met Bad Samaritan. Het begint vrij goed, maar wat niet hielp is dat het begin me sterk doet denken aan één van mijn favoriete horrors van de afgelopen jaren: The Collector. In deze film sluipt een inbreker ook door een huis en komt hij voor een onaangename verrassing te staan. Alleen doet The Collector het kat-en-muisspel een stuk beter en weet het de spanning goed vast te houden. Dit lukt Bad Samaritan niet, met name wanneer Sean zelf maar op pad gaat. De over de top performance van David Tennant (Doctor Who) als de bad guy helpt ook niet en zijn motivatie is moeilijk om serieus te nemen. Wat overblijft is een vrij standaard crime thriller.

    Conclusie
    Bad Samaritan weet zijn potentieel niet waar te maken, maar is ondanks alles een vermakelijke zit.

  • Review: Unsane (2018)

    Review: Unsane (2018)

    Sawyer (Claire Foy) heeft al een geruime tijd te maken met een stalker (Joshua Leonard). Ze zoekt hulp en laat zichzelf per ongeluk opnemen in een psychiatrisch ziekenhuis. Daar komt ze oog in oog te staan met haar stalker. Is hij er echt of zit het allemaal in haar hoofd?

    Beoordeling
    Het bijzondere aan Unsane is dat regisseur Steven Soderbergh de film heeft opgenomen met een iPhone 7. Op zich een ambitieus project, maar heeft het toegevoegde waarde? Nee, dat niet. Het gebruik van een iPhone camera geeft de film iets voyeuristisch, iets wat passend is bij een film over een stalker. Helaas gebruikt Soderbergh deze techniek niet om uit het oogpunt van de stalker te filmen. Het zou juist perfect passen in de huidige tijdsgeest dat de stalker haar zou filmen met zijn mobieltje. Maar goed, Unsane neemt deze route dus niet. Een gemiste kans wat mij betreft.

    Wat wel geslaagd is: de sterke, paranoïde performance van Claire Foy (The Crown). Haar Sawyer is behoorlijk onsympathiek, maar wat zet Foy haar goed neer. Zij krijgt prima tegenspel van Joshua Leonard (ja, die van The Blair Witch Project), Juno Temple (Horns) en komiek Jay Pharoah (Saturday Night Live).

    Het verhaal begint sterk met de onvrijwillige opname van Sawyer, maar gaandeweg verzandt Unsane in een vrij standaard einde wat we wel vaker hebben gezien in psychologische horror/thrillers. Een subplot over de shady praktijken van het psychiatrisch ziekenhuis komt niet echt van de grond en juist daar hadden ze met betrekking tot de ontknoping wat meer mee mogen doen.

    Conclusie
    Unsane is een ambitieus project van Steven Soderbergh, maar de film moet het vooral hebben van de sterke performance van Claire Foy.