BE COOL, SODAPOP

Auteur: Gwen

  • Recensie: Reminders of Him (2026)

    Recensie: Reminders of Him (2026)

    Na een tragisch ongeval en een gevangenisstraf probeert Kenna (Maika Monroe) haar leven in haar oude woonplaats in Wyoming weer op te pakken. Ze wil dolgraag haar dochter Diem zien, maar ze wordt niet open armen ontvangen. Wanneer de lokale bareigenaar Ledger (Tyriq Withers) haar een kans geeft, komt er ruimte voor verwerking en vergeving.

    Beoordeling

    Na It Ends With Us en Regretting You is Reminders of Him de derde Colleen Hoover verfilming in 2 jaar tijd. Is Hoover de nieuwe Nicholas Sparks (The Notebook, A Walk to Remember)? Daar lijkt het wel op! Er mogen wat mij betreft wel meer vrouwenfilms in de bios draaien.

    Dit romantisch drama is mijn favoriet van de drie films. Reminders of Him is een mooi verhaal over opnieuw beginnen na tegenslag. Maika Monroe (Longlegs) speelt een sympathieke hoofdrol. Ze geeft haar personage een sterke gunfactor, wat zo belangrijk is bij een film als deze. Monroe krijgt prima tegenspel van Tyriq Withers, die we vorig jaar zagen in Him en I Know What You Did Last Summer. Al vond ik hun chemie niet helemaal overtuigend. Lauren Graham en Bradley Whitford spelen goede bijrollen als de grootouders van Diem.

    Reminders of Him moet het meer van de drama hebben dan van de romantiek. De speelduur van bijna 2 uur vond ik net iets te lang; het verhaal had iets strakker mogen zijn, maar de ontknoping is ontroerend. Visueel mag de film er ook zijn. De prachtige natuuropnames van Wyoming geven Reminders of Him een extra dimensie.

    4 sterren
  • Recensie: How to Make a Killing (2026)

    Recensie: How to Make a Killing (2026)

    In How to Make a Killing is Becket Redfellow (Glen Powell) verstoten door zijn rijke familie. Tussen hem en zijn erfenis van 28 biljoen dollar staan 7 familieleden. Becket besluit het lot een handje te helpen om sneller aan zijn geld te komen.

    Beoordeling

    Ik ben sinds de serie Scream Queens fan van Glen Powell dus ik kan zijn nieuwste film natuurlijk niet missen. How to Make a Killing is een vermakelijke zwarte komedie. Het is iedere keer weer de vraag hoe Becket zijn familieleden om zeep zal helpen, zonder de aandacht van de FBI te trekken. Wel valt de film hierdoor in herhaling. Bekende gezichten als Topher Grace (That 70s Show) en Zach Woods (Silicon Valley) hebben 1 à 2 scènes en na hun dood gaan we weer verder naar de volgende. Jammer, ik had wel iets meer van deze vreemde familie willen zien.

    Ook de bijrol van Margaret Qualley als jeugdvriendin van Becket vond ik niet goed uitgewerkt. Haar personage is een soort verwende kleuter dat sexy probeert te doen. Pruilen deed Qualley een stuk overtuigender in The Substance. Powell weet de film met zijn charme gelukkig te dragen, al vond ik Topher Grace de show stelen als een soort cult leider met ‘90s boyband look.

    Regisseur en screenwriter John Patton Ford maakte eerder indruk met Emily the Criminal (2022) met Aubrey Plaza in de hoofdrol. How to Make a Killing is pas zijn tweede film. Misschien was Ford iets te overmoedig geworden en moet hij niet alle touwtjes in handen willen houden. Ik blijf het gevoel houden dat er een betere film in had gezeten als hij hulp had gehad bij het script. Deze komedie ben je namelijk zo weer vergeten.

    3 sterren
  • Recensie: Scream 7 (2026)

    Recensie: Scream 7 (2026)

    Wanneer Ghostface plots opduikt in het rustige plaatsje waar Sidney (Neve Campbell) een nieuw leven heeft opgebouwd, loopt haar tienerdochter Tatum (Isabel May) groot gevaar.

    Beoordeling

    Scream 6 is de eerste film uit de franchise zonder Sidney. Om eerlijk te zijn, miste ik haar niet. Na alle ellende verdiende ze een rustig leven met Mark en de kids. Daarnaast was ik ook gecharmeerd geraakt van de ‘Core Four’ van deel 5 en 6: Sam (Melissa Barrera), Tara (Jenna Ortega), Mindy (Jasmin Savoy Brown) en Chad (Mason Gooding). Ik had graag een vervolg gezien met deze groep, maar helaas werd Barrera onterecht ontslagen en verliet Ortega al snel het zinkende schip.

    Scream 7 moest herschreven worden en er werd een flinke prijs betaald om Neve Campbell terug te krijgen. Kevin Williamson, de schrijver van de originele Scream films, kreeg de regie in handen. Het resultaat? Eén van de zwakste films uit de franchise.

    Ik snap dat het na zoveel films moeilijk wordt om nog iets goeds te bedenken en dat zien we terug in de vrij zwakke opening en het belachelijke motief van de killer(s). Scream 7 lijkt naar iets toe te werken met het afbranden van het iconische huis van Stu en de vele verwijzingen naar the man himself, maar de film zorgt niet voor een bevredigende conclusie.

    Campbell is wel weer goed op dreef als één van de meest geliefde final girls uit het horror genre. Hoewel ik erg teleurgesteld was dat Patrick Dempsey niet terugkeerde als Mark, moet ik toegeven dat Joel McHale verrassend goed is als Sidney’s echtgenoot. Samen maken ze een geloofwaardig en competent paar in hun strijd tegen Ghostface. Alles rond hun tienerdochter Tatum (Isabel May) vond ik minder geslaagd. Ik had liever de charismatische McKenna Grace (Regretting You) in die rol gezien, in plaats van in een bijrol als één van Tatum’s vriendinnen. De rest van de nieuwelingen zijn makkelijk te vergeten, want hun personages zijn flinterdun. Het is fijn om Chad, Mindy en uiteraard Gale (Courteney Cox) weer te zien, maar die zitten helaas grotendeels op de reservebank.

    Voor de gore liefhebbers: in Scream 7 vloeit het bloed rijkelijk dankzij een paar aardige kills. Er zijn een aantal spannende momenten, maar echt eng wordt het nooit.

    Met de nostalgie zit het voor de echte fans goed. Zo komen een aantal nummers van de originele Scream soundtrack voorbij, waaronder Sidney’s Lament, een score van Marco Beltrami. Ook is er een verwijzing naar Matthew Lillard’s cameo in Scream 2 en lijkt het script van deel 7 geïnspireerd te zijn door het originele plan van Scream 3.

    3 sterren
  • Recensie: Send Help (2026)

    Recensie: Send Help (2026)

    In Send Help wordt kantoormedewerker Linda (Rachel McAdams) niet gewaardeerd door haar arrogante baas Bradley (Dylan O’Brien). Wanneer hun vliegtuig tijdens een zakenreis neerstort, moeten ze samen zien te overleven op een onbewoond eiland. Al snel draaien de rollen om.

    Beoordeling

    Regisseur Sam Raimi brak door met zijn Evil Dead films, al zal het grote publiek vooral zijn Spider-Man films met Tobey Maguire kennen. Met Send Help gaat Raimi terug naar zijn roots, zoals hij dat ook al deed met horrorfilm Drag Me To Hell (2009). Ondanks de tropische setting is Send Help een kleinschalige film, met donkere humor en liters bloed. Rachel McAdams (eerder te zien in Raimi’s Doctor Strange in the Multiverse of Madness) en Dylan O’Brien zijn in top vorm! Ze weten zowel het beste uit elkaar te halen als het slechtste uit hun personages. Het is erg vermakelijk om te zien hoe zij langzaam steeds gekker worden. McAdams en O’Brien maken Send Help meer dan het bekijken waard, ondanks dat de film de neiging heeft om in herhaling te vallen. Misschien is de speelduur van bijna 2 uur iets te lang voor een film met een beperkte setting en maar twee personages. Ook was ik niet helemaal weg van het einde, maar dat mag de pret niet drukken. Send Help is goed vermaak en dat is iets wat ik in deze koude wintermaanden nodig heb!

    4 sterren

    (een magere 4 sterren)

  • Recensie: Dangerous Animals (2025)

    Recensie: Dangerous Animals (2025)

    In Dangerous Animals moet surfgirl Zephyr (Hassie Harrison) zien te ontsnappen van een seriemoordenaar (Jai Courtney) voordat ze haaienvoer wordt.

    Beoordeling

    Met rollen in A Good Day to Die Hard en Terminator Genisys werd geprobeerd om van Jai Courtney een actieheld te maken. Nu lijkt de Australiër eindelijk zijn draai te hebben gevonden als bad guy. We zagen het al in de Suicide Squad films, waarin hij Captain Boomerang speelde. Nu schittert hij in horrorfilm Dangerous Animals als een sluwe seriemoordenaar met een liefde voor haaien. Mijn motto: hoe meer unhinged Jai is, hoe beter! En hij is hier mega unhinged!

    Dangerous Animals heeft nog een ander pluspunt: een sterke final girl! De vrij onbekende Hassie Harrison (Yellowstone) heeft als Zephyr met één film een plek weten te veroveren in de final girl hall of fame. Ik ga het niet verklappen, maar ze is een totale bad ass!

    Zo’n heerlijke slechterik en zo’n goede final girl hebben wel een iets betere film verdiend. Het kat-en-muisspel van de twee valt helaas in herhaling wat zorgt voor een gebrek aan spanning. Daarnaast zijn er weinig andere personages, waardoor de body count laag blijft. Een haaienfilm als deze had een groter bloedbad mogen worden! Toch mag het de pret niet drukken, want verder heb ik me goed vermaakt met Dangerous Animals.

    3,5 sterren

    Dangerous Animals is nu te huur.