BE COOL, SODAPOP

Auteur: Gwen

  • Recensie: Better Man (2024)

    Recensie: Better Man (2024)

    Ik heb Robbie Williams 2 jaar geleden in de Ziggo Dome gezien: een goede zanger, maar vooral een top entertainer. Het zal dan ook geen verrassing zijn dat een biopic over zijn leven zorgt voor een hoop vermaak, ondanks de vele dieptepunten die Williams heeft meegemaakt. Williams zelf heeft genoeg zelfreflectie om zijn gebreken te benoemen en het is mooi om te zien hoe hij de afgelopen 30 jaar is gegroeid als artiest en persoon.

    Better Man is een unconventionele biopic, want Williams wordt in de film neergezet als chimpansee. Blijkbaar ziet hij zichzelf zo, en op zich is het een mooie manier om te omzeilen dat ze een iemand moeten casten die op hem lijkt. Er is natuurlijk maar één Robbie Williams. Zelf vond ik het gebruik van een CGI chimpansee juist het grootste minpunt van de film. Het is lastig om emotie echt over te brengen, want de mimiek van een nep chimpansee heeft uiteraard niet dezelfde impact als een top acteur. Jammer.

    Verder heb ik veel lof voor deze muzikale film waar ik oorspronkelijk niet veel van had verwacht. Het is op veel vlakken een sterke film, met name de cinematografie en choreografie zijn uitstekend. Niet vreemd als je bedenkt dat regisseur Michael Gracey eerder verantwoordelijk was voor de succesvolle musical The Greatest Showman.

    Better Man doet me denken aan één van mijn favoriete films Across the Universe (2007), waarin de muziek van de Beatles centraal staat. Beide films zijn visueel sterk en hebben een surrealistisch tintje, en beide films zijn aanraders voor muziekliefhebbers.

    Conclusie

    Als je Robbie Williams alleen al een beetje kan waarderen dan is Better Man een must see. Nu op Prime Video.

    4 sterren
  • Recensie: 28 Years Later (2025)

    Recensie: 28 Years Later (2025)

    In 2002 begon de uitbraak in 28 Days Later, waarin Cillian Murphy zich in desolaat Londen begeeft. Vervolgens kregen we in 2007 een update met 28 Weeks Later; hierin loopt een poging om Londen weer te bevolken uit op een totale mislukking. Inmiddels zijn we bij 28 Years Later beland en staat het Verenigd Koninkrijk onder volledige quarantaine. De 12-jarige Spike (Alfie Williams) woont samen met vader Jamie (Aaron Taylor-Johnson) en moeder Isla (Jodie Comer) in een dorpje op een klein eiland. Een bezoek aan het vasteland heeft grote gevolgen.

    beoordeling

    Dit is een sequel waarvan ik nooit had gedacht dat we die zouden krijgen. Toch hebben de mannen achter 28 Days Later – regisseur Danny Boyle en screenwriter Alex Garland – het voor elkaar gekregen. Is 28 Years Later het wachten waard geweest? Daar heb ik gemengde gevoelens over. De film is eerder een nieuw begin dan een sluitstuk van de trilogie. Volgend jaar staat de release van sequel The Bone Temple al op ons te wachten en daar werkt 28YL helaas op een onhandige manier al naar toe.

    Na de ijzersterke opening van Weeks hoopte ik dat we weer de adrenaline konden laten pompen in de opening van Years. Helaas is deze opening te verwaarlozen en komt de film pas echt op gang wanneer Jamie met zoonlief op pad gaat naar het vasteland. Het gedicht ‘Boots’ van Rudyard Kipling was al in de trailer te horen en wordt ook in de film zelf effectief gebruikt om spanning op te bouwen. Al zijn de snelle geïnfecteerden al angstaanjagend genoeg van zichzelf! Aaron Taylor-Johnson en de jonge Alfie Williams spelen goed: ze maken een geloofwaardig vader-zoon duo. Tot slot, de cinematografie is prachtig. De scène op de brug.. echt wow! Eén van de mooiste shots van het jaar.

    Jammer dat 28YL in de tweede helft een totaal andere film wordt. De vorige films zijn ook niet non-stop actie, maar naar mijn gevoel wel beter in balans. Ik heb een aantal vraagtekens over de keuzes die zijn gemaakt, met name dat einde. Het past totaal niet bij de toon van de rest van de film. Laat ik zeggen dat ik me nu al zorgen maak over waar het heen moet gaan met The Bone Temple. In z’n geheel heb ik het gevoel dat Boyle en Garland teveel ideeën hadden en het allemaal in 28YL wilden proppen. Dat is te begrijpen als ze nog één kans hadden om een film te maken, maar ze hebben een trilogie voor ogen. Waarom moet het zo gehaast?

    Er valt nog heel veel te zeggen over 28 Years Later, maar dat is lastig zonder spoilers te noemen. Ik laat het voor nu maar hierbij.

    conclusie

    28 Years Later heeft veel te bieden, maar maakt het niet waar.

    3,5 sterren
  • Recensie: Materialists (2025)

    Recensie: Materialists (2025)

    Celine Song’s vorige film, het Oscar-genomineerde Past Lives, draaide om verlangen. Het willen hebben van een echte connectie met iemand. In Materialists, de naam zegt het al, kijken we naar iets anders, namelijk het willen, het eisen en het denken recht te hebben op (entitled zijn) een bepaalde partner/relatie. Dat klinkt een stuk minder romantisch, en dat is deze film ook. Het is makkelijk te zeggen dat er diepgang ontbreekt in deze oppervlakkig ogende film, maar aan de andere, een hoop mensen zijn ook oppervlakkig. Materialists weet wat dat betreft goed commentaar te geven op de huidige dating scene, waarin mensen een vervangbaar goed zijn, en er onmogelijke eisen en verwachtingen worden gesteld. Om vervolgens de kans op een echte connectie mis te lopen. Al betwijfel ik dat deze mensen een echte connectie willen, en eerder op zoek zijn naar een accessoire om mee op social media te pronken.

    Ik zal heel eerlijk zijn: als ik Materialists op een streamingsdienst had gekeken dan had ik het afgezet nadat Dakota Johnson haar eerste zin had uitgesproken. Madame Web hier kan nog steeds niet acteren. Ze heeft een totaal onvermogen om haar tekst natuurlijk over te brengen. Dakota zou beter op haar plek zijn als een robot in M3gan 2.0 dan als het middelpunt in een driehoeksverhouding in de nieuwste film van een veelbelovende regisseuse als Song. Johnson heeft totaal geen chemie met zowel Chris Evans als Pedro Pascal. Weet je hoe moeilijk het is om geen chemie te hebben met Pedro Pascal? Die man kan chemie hebben met een deur. Hier in Materialists doet hij z’n ding en dat doet hij, zoals we van hen gewend zijn, goed en met charme.

    Chris Evans zit sinds Knives Out in een neerwaartse spiraal, op z’n cameo in Deadpool & Wolverine na. Hij speelt hier prima, maar heeft meer in huis dan hij laat zien. Ook kon ik het gevoel niet loslaten dat hij zo’n 10 jaar te oud is om de rol van sensitieve, struggling acteur te spelen.

    Een score van 3 sterren betekent dat natuurlijk dat niet alles slecht is. Materialists ziet er prachtig uit. Song heeft oog voor mooie plaatjes schieten. Ik vind haar een sterkere regisseur dan scenario schrijver, ook al heeft ze een Oscar-nominatie voor best original screenplay op haar naam staan voor Past Lives. Dakota Johnson ziet er fantastisch gestyled uit met alleen maar jaloersmakende outfits. Daarnaast vind ik het thema van de film leuk, over liefde en daten. Maar, net als bij Past Lives, ben ik van mening dat als ik in een andere fase van mijn leven had gezeten (nog in mijn 20s, single), dat ik Materialists beter zou waarderen.

    conclusie

    Materialists is leuk om een keer te streamen, als je Dakota Johnson kan uitstaan.

    3 sterren
  • Recensie: Ballerina (2025)

    Recensie: Ballerina (2025)

    Ballerina is de nieuwste aanwinst van het John Wick Universum, zich afspelend tussen deel 3 en 4 van de populaire franchise. We volgen ballerina Eve (Ana de Armas) die na de moord op haar vader terecht is gekomen bij The Director (Anjelica Huston) van de Ruska Roma. Na jarenlange training is ze uit op wraak.

    beoordeling

    Om eerlijk te zijn: ik ben een beetje John Wick moe. Zeker na JW4 met z’n bijna 3 uur durende speelduur waarbij het laatste half uur draaide om een trap op te lopen. Gelukkig heeft Ballerina maar een speelduur van 2 uur en zit er veel meer vaart in de film. De actie scènes en locaties zien er goed uit, met name de scène in een club met ijsvloer vond ik erg leuk gedaan. Misschien vind ik het als vrouw zijnde ook gewoon leuker om Ana de Armas ass te zien kicken in plaats van Keanu Reeves. #girlpower Niks ten nadele van de sympathieke Reeves, die in Ballerina een aardig bijrolletje speelt. De Armas speelt prima, maar dit is een rol die door vele actrices gespeeld had kunnen worden. Het lukt haar niet om de rol eigen te maken. Zo iconisch als John Wick wordt Eve helaas dus niet, al hoopt de studio met zo’n einde waarschijnlijk van wel.

    Het verhaal stelt niet veel voor: jonge meisjes/vrouwen die worden opgeleid tot moordmachines. Het doet denken aan soortgelijke actiefilms als Red Sparrow (2018) met Jennifer Lawrence, Anna (2019) van Luc Besson, en Ava (2020) met Jessica Chastain. Al vind ik Ballerina wel de beste van de groep, met name door het visuele aspect en de link met het JW Universum. Zo zien we naast Reeves ook Anjelica Huston, Ian McShane en de inmiddels overleden Lance Reddick op retour.

    Conclusie

    Leuk voor de liefhebbers van John Wick en actievolle dames.

    3,5 sterren
  • Mission: Impossible – The Final Reckoning (2025) recensie

    Mission: Impossible – The Final Reckoning (2025) recensie

    In The Final Reckoning moet Ethan Hunt (Tom Cruise) zich wagen aan een laatste missie om de Entity uit Dead Reckoning te stoppen.

    Beoordeling

    Met The Final Reckoning komt er een einde aan een tijdperk. De eerste Mission: Impossible kwam in 1996 uit, toen ik nog maar 11 jaar jong was. Ik weet nog dat we de film hadden gehuurd bij de videotheek. Inmiddels zijn we bijna 30 jaar verder, zijn videobanden iets uit een ver verleden en zijn we bij het 8e deel uit de franchise beland.

    The Final Reckoning speelt zich 2 maanden na de gebeurtenissen uit Dead Reckoning af. Er is gedoe rondom de Entity die de gehele cyberspace probeert over te nemen. Het verhaal is niet het sterkste deel van de film, maar laten we eerlijk zijn: we kijken inmiddels vooral voor Tom Cruise en zijn gevaarlijke stunts. De actiescènes zijn weer prima in orde, met name wanneer Cruise uit een vliegtuig hangt en onenigheid heeft met een onderzeeër. Misschien ben ik gedesensitizeerd na al het spektakel van de eerdere films, maar echt met een ‘bang’ sluit de franchise naar mijn gevoel niet af. Dat heeft vooral met de bad guy te maken. Gabriel (Esai Morales) en de Entity voelen nooit als een echte dreiging, niet zoals Philip Seymour Hoffman dat bijvoorbeeld was in het derde deel.

    Met de nostalgie zit het wel goed. We krijgen flashbacks en verwijzingen naar de eerdere films. Ik kan het waarderen dat ze de gebeurtenissen uit deel 3 (underrated wat mij betreft) hebben gelinkt naar de Entity. Ook duikt een personage uit de eerste film na al die jaren weer op, en niet alleen voor een zinloze cameo. Erg leuk gedaan!

    The Final Reckoning voelt, zoals het een echte afsluiter behoort, als een afscheid van oude vrienden: Ethan, Luther (Ving Rhames) en Benji (Simon Pegg). Stoppen op een hoogtepunt is het niet, maar laten we het toch maar doen voordat Cruise zich de pijp uit stunt.

    3,5 sterren