Studente Stefani (Kaitlyn Santa Juana) heeft een terugkerende nachtmerrie over haar vervreemde oma Iris. Ze op zoek naar antwoorden, maar leert dat de dood op de loer ligt.
Beoordeling
Ik ben groot fan van de Final Destination franchise. Van de eerste film uit 2000 (ooit begonnen als een X-Files script) tot en met Bloodlines, ik heb ze allemaal in de bioscoop gezien. Ja, zelfs The Final Destination in 3D. We hebben lang moeten wachten op dit zesde deel. Ik schreef er zelfs in 2016 een blogpost over dat het tijd werd voor Final Destination 6. Is deze film het lange wachten waard geweest? Hell, yeah! Bloodlines is absoluut het wachten waard. Ik las een recensie waarin de film voorspelbaar werd genoemd en daar ben ik het absoluut niet mee eens. Bloodlines weet juist goed met de verwachtingen te spelen door de klassieke Final Destination dingen net even iets anders te doen.
We beginnen met de openingsscene in de jaren ‘60. De setting is verfrissend, de soundtrack goed en de jonge Brec Bassinger (Stargirl) is als Iris een charmante lead. M’n anxiety zit net als bij de eerdere films weer hoog, want net als Bassinger zie ik overal gevaar. De FD films staan bekend om hun openingsramp en het stelt niet teleur. Goed, de cgi is niet altijd even overtuigend, maar dat mag de pret niet drukken.
De rest van de film speelt zich af in het heden, en draait om de bloedverwanten van de inmiddels oude Iris, die haar jaren ‘60 ramp heeft kunnen voorkomen. Tja, Iris had het niet mogen overleven, dus haar hele bloedlijn hoort niet te bestaan. Dat maakt Death nogal pissig en hij komt innen. Dat de personages in dit deel familie van elkaar zijn, zorgt ervoor dat er meer urgentie is en betrokkenheid. Persoonlijk vind ik het een leuke afwisseling nadat we in eerdere delen klasgenoten, vrienden, collega’s of totale vreemden hebben gezien.
Het acteerwerk is wisselend, zoals in de meeste FD films. Relatieve nieuwkomer Kaitlyn Santa Juana (The Friendship Game) doet haar best, al kan ik me voorstellen dat het niet meevalt om het stokje van Bassinger over te nemen na die sterke opening. Daarnaast is Richard Harmon (The 100) als Stefani’s neef Erik een totale scene stealer. Hij weet een goede balans te vinden tussen de gestoorde humor en de sensitieve scènes. Het zal me niet verbazen als hij één van de populairste personages uit de franchise wordt!
Bloodlines is ook het afscheid van de inmiddels overleden horror icoon Tony Todd, die in Final Destination 1, 2 en 5 te zien was als lijkschouwer William Bludworth, en in 3 te horen was als de stem van de duivel op de kermis. In Bloodlines is hij opnieuw te zien als Bludworth, maar de filmmakers gaven Todd ook de ruimte om afscheid te nemen van zijn fans:
“I intend to enjoy the time I have left. And I suggest you do the same. Life is precious. Enjoy every single second. You never know when… Good luck.”
Sorry, ik krijg al bijna traanogen als ik aan zijn scène denk. Wat een prachtig en verdiend afscheid van iemand die zoveel voor de franchise en horror community heeft betekend. Bloodlines is alleen al het bekijken waard voor Tony. *sniff*
De meeste mensen kijken begrijpelijk voor de bizarre deaths en die mogen er in dit nieuwe deel ook weer zijn! Er is een ziekenhuis kill die in de top 10 van menig FD fan zal eindigen. Ik ben alleen niet zo’n fan van het laatste deel van de film. De setting is beter op z’n plaats in een aflevering van The Walking Dead dan een FD film. Waar in sommige delen van Bloodlines het tempo iets te traag was, vond ik het in het laatste deel te snel gaan. Ook was het te hevig geïnspireerd door Final Destination 2.
Conclusie
Final Destination en horror fans mogen Bloodlines niet missen!
