BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

The Hunger Games: Mockingjay – Part 1 (2014) review

Katniss (Jennifer Lawrence), Finnick (Sam Claflin) en Beetee (Jeffrey Wright) bevinden zich in District 13 nadat zij uit de arena zijn gered na de gebeurtenissen uit Catching Fire. Peeta (Josh Hutcherson) en Johanna (Jena Malone) zijn gevangen genomen door president Snow (Donald Sutherland) in het Capitool. Katniss ontmoet rebellenleider en president van District 13 Alma Coin (Julianne Moore) die haar vraagt om de Mockingjay te zijn, het gezicht van de rebellen.

beoordeling

Het is jammer dat Mockingjay net als Harry Potter and the Deathly Hallows en Breaking Dawn is opgesplitst in 2 films. Deze trend lijkt alleen maar een manier te zijn om nog meer geld aan een populaire franchise te verdienen. Mockingjay – Part 1 voelt als geen volwaardige film, maar als een trage opzet voor de nog te komen gebeurtenissen in Part 2. Op zich is het niet erg als er dan meer tijd wordt genomen om de personages te leren kennen, maar behalve aan Katniss wordt er weinig aandacht besteedt aan de personages. Gale (Liam Hemsworth) loopt er maar als een verloren puppy bij, omdat Katniss zich alleen maar zorgen maakt over Peeta die nauwelijks in de film is. Finnick maakt zich zorgen om zijn geliefde Annie. Beetee is alleen maar bezig met dingen uitvinden en Coin geeft veel speeches. De film wordt verder gevuld met veel shots van Katniss die geëmotioneerd om zich heen kijkt en met de kat van Prim (Willow Shields).

Het acteerwerk is gelukkig wel goed. Jennifer Lawrence is weer uitstekend. Het blijft om genot om naar Donald Sutherland te kijken. De bijna 80-jarige acteur lijkt zijn rol met veel plezier te spelen. Liam Hemsworth en met name Josh Hutcherson spelen ook weer goed. Julianne Moore is natuurlijk een geweldige actrice en een prima aanwinst voor de cast. Sam Claflin, Jeffrey Wright, Natalie Dormer en Philip Seymour Hoffman hebben niet veel om mee te werken, maar doen het ook prima.

Mockingjay – Part 1 eindigt met een cliffhanger en het is jammer dat we een jaar moeten wachten om te zien hoe The Hunger Games saga concludeert.

1 december 2014
The Purge: Anarchy (2014) review

Het is weer tijd voor de jaarlijkse Purge, ofwel zuivering, waarin criminaliteit voor een periode van 12 uur is toegestaan en zelfs wordt aangemoedigd door de overheid. We volgen onder andere Shane (Zach Gilford, Friday Night Lights) en Liz (Kiele Sanchez, Lost), een jong stel met autopech; een moeder (Carmen Ejogo, Alex Cross) en haar dochter (Zoë Soul, Prisoners) die er al snel achter komen dat een huis niet veel bescherming hoeft te bieden; en een man (Frank Grillo, The Grey) die deze Purge een missie heeft.

Beoordeling
The Purge, met Ethan Hawke en Lena Headey, was vorig jaar een groot succes voor Universal. Een jaar later is hier alweer een sequel en ondanks de krappe productie tijd, hebben ze er een spannende film van weten te maken. Wat ik mooi vind van The Purge: Anarchy is dat ze niet hetzelfde concept gebruiken als in het origineel. Het gaat hier niet om een rijk gezin die geterroriseerd wordt in hun eigen zwaar beveiligde huis. Het gaat om verschillende mensen die zich om verschillende redenen buitenshuis bevinden tijdens de Purge en het gevaar dat om elke hoek dreigt. Als criminaliteit niet strafbaar is, wie is er dan nog te vertrouwen?

De makers van Anarchy hebben een goede cast weten te verzamelen, met Grillo als uitblinker. Het was een nice touch dat ze real life koppel Gilford en Sanchez hebben gecast als het stel met autopech. De twee hadden prima samenspel. Edwin Hodge, de vreemdeling die in het eerste deel door de jongste telg van het gezin wordt binnengelaten, heeft een kleine rol in Anarchy. Ik kan deze info niet eens een spoiler noemen. Maar het is wel goed om Hodge weer eens te zien en misschien leidt dit tot een grotere rol in het aankomende derde deel.

Conclusie
Al met al is The Purge: Anarchy veel beter en spannender dan ik had verwacht.

20 november 2014
Review: The Maze Runner (2014)

Thomas (Dylan O’Brien, Teen Wolf) wordt op een dag wakker op een voor hem onbekende plek, omgeven door een groep jongens. Hij kan zich niets herinneren, maar hij hoort al snel dat dit normaal is, want iedereen is ooit hetzelfde overkomen. De jongens zitten opgesloten in een labyrint en ze proberen al jaren, zonder succes, een uitgang te vinden. Thomas laat het hier niet bij zitten en wil een runner worden, iemand het labyrint verkent.

Beoordeling
Sinds het financiële succes van de Twilight films, zijn verfilmingen van young adult novels heel hot in Hollywood. Na films als The Hunger Games en Divergent is hier nu The Maze Runner, een verfilming van het gelijknamige boek van James Dashner. De film is eerder omschreven als een kruising tussen Lost en Lord of the Flies, waar ik me wel in kan vinden, al zou ik nog een vleugje Cabin in the Woods willen toevoegen.

Het concept is intrigerend en de film begint ook sterk, maar gaandeweg verloor ik steeds meer mijn interesse. Ik behoor ook niet meer tot de doelgroep, wat niet echt helpt met dit soort films. Het idee achter het labyrint en waarom de jongens daar in zitten vind ik tot nu toe niet echt goed uitgewerkt en om eerlijk te zijn wil ik geen sequel hoeven kijken om meer duidelijkheid te krijgen.

Het acteerwerk is wisselend. Ik heb Dylan O’Brien nooit eerder in iets gezien en ik denk ook niet dat hij een slechte acteur is, maar ik vond zijn performance niet geheel passen bij de film. Het leek net of ze hem elke ochtend voor het filmen een Valium hebben gegeven, want hij komt vrij vlak over. Kaya Scodelario (Now is Good) lijkt op Kristen Stewart in de film en kijkt net zo dood uit haar ogen, dus dat hielp ook niet. Gelukkig is er Will Poulter, die vorig jaar zijn doorbraak beleefde dankzij een hilarische rol in We’re the Millers en nu met The Maze Runner laat zien hoe veelzijdig hij wel niet is. Thomas Brodie-Sangster (Game of Thrones) en Aml Ameen (The Butler) leveren ook prima werk af. De overige acteurs krijgen weinig om mee te werken.

Conclusie
The Maze Runner is een prima film met een sterk concept, al heeft het mijn interesse voor de tweede film, Maze Runner: Scorch Trials, niet gewekt.

10 november 2014
Retro review: A Nightmare on Elm Street (1984)

Het is inmiddels 30 jaar geleden sinds A Nightmare on Elm Street werd uitgebracht in Amerika en regisseur Wes Craven één van de grootste horror iconen ter wereld introduceerde: Freddy Krueger. Inmiddels zijn we 6 sequels, een Freddy vs Jason film en een remake verder, maar de originele Nightmare blijft een klassieker.

Het was alweer zeker 10 jaar geleden sinds ik A Nightmare on Elm Street heb gezien. Deel 3, Dream Warriors, is mijn favoriet en die heb ik dan ook het vaakst gezien. Met Halloween heb ik de originele Nightmare weer eens gekeken. Voor wie het verhaal niet kent:

Nancy (Heather Langenkamp) en haar vrienden worden in hun dromen gestalkt door Freddy Krueger (Robert Englund), een kindermoordernaar. Ze komt er al snel achter dat wanneer je in je droom gedood wordt door Freddy, je ook in het echte leven sterft.

A Nightmare on Elm Street blijft na zoveel jaar een enge en uitstekende horrorfilm. Het (toentertijd) originele concept is wat de film onderscheidt van andere slashers uit die tijd, zoals Halloween en Friday the 13th en hun sequels.

Het acteerwerk is helaas niet zo best. Hoofdrolspeelster Heather Langenkamp doet haar best, maar alles wat ze zegt klinkt onnatuurlijk. Johnny Depp maakt hier zijn filmdebuut en hij komt veel natuurlijker over dan Langenkamp. Ik denk dat niemand had verwacht dat hij ooit zo’n grote ster zou worden als hij nu is, maar zijn potentie om een ster te worden was toen al groot. John Saxon en Ronee Blakley, als Nancy’s ouders, acteren houterig. Robert Englund krijgt hier nog niet de kans om te laten zien wat hij als Freddy allemaal in huis heeft, maar eng is hij wel.

De Elm Street films zijn in de loop der jaren steeds minder eng geworden. Freddy was in het origineel heel menacing, maar later lachten we om zijn oneliners. Met de originele Nightmare laat Craven zien dat hij zijn werk en horror serieus neemt. Het geweld is hier niet om om te lachen, maar het is angstaanjagend, zeker voor die tijd. Het is dan ook geen wonder dat na 30 jaar, A Nightmare on Elm Street nog steeds een klassieker is.

3 november 2014
Review: Lone Survivor (2013)

Lone Survivor is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van een Navy Seal Team die in juni 2005 Taliban leider Ahmad Shah moet doden. Het gaat mis wanneer de vier mannen in de bergen van Afghanistan drie geitenhoeders tegenkomen en ze besluiten om hen te laten gaan.

Beoordeling
Marcus Luttrell, hier gespeeld door Mark Wahlberg, is de lone survivor van het verhaal en de film is gebaseerd op zijn gelijknamige boek. Regisseur Peter Berg (Battleship) weet het verhaal mooi in beeld te brengen, want de cinematografie is echt prachtig. Wahlberg speelt een sterke hoofdrol, al vond ik Ben Foster, als Matt Axelson, de beste performance geven van de vier acteurs. Maar goed, Foster is altijd uitstekend. Emile Hirsch, als Danny Dietz, speelt ook een sterke rol, al heeft Hirsch veel meer in zijn mars dan hij hier kan laten zien. Taylor Kitsch, te zien als Michael Murphy, is vast goed bevriend met Berg, gezien hun eerdere samenwerkingen aan Battleship en Friday Night Lights. Qua acteerwerk haalt hij het niveau van Wahlberg, Hirsch en Foster niet.

Wat ik jammer vind aan de film is het gebrek aan character development. We komen vrij weinig te weten over de mannen aan wie deze film wordt gewijd. Murphy heeft een zus die dure paarden als huwelijkscadeau wil. Dietz is getrouwd en zijn vrouw wil dat hij een kleur kiest voor iets in huis. Axelson heeft een Aziatische vrouw. Het is moeilijk om je te investeren in deze mannen en hun poging tot overleven wanneer je ze niet kent. Natuurlijk is het verschrikkelijk wat er allemaal is gebeurd, maar die emotionele impact is voor mij niet aanwezig. De enige reden waarom het overlijden van Axelson nog enigzins aangrijpend overkomt is, omdat Foster zo goed is. Hij weet het naar een hoger niveau te tillen, ondanks het gebrek aan karakterisering.

Conclusie
Lone Survivor is een prima oorlogsfilm die zijn kans heeft gemist om één van de betere te zijn.

23 oktober 2014