BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

Review: Preservation (2014)

Getrouwd stel Mike (Aaron Staton, Mad Men) en Wit (Wrenn Schmidt, Boardwalk Empire) gaan samen met Sean (Pablo Schreiber, Orange is the New Black), de broer van Mike, kamperen in the middle of nowhere. De volgende ochtend worden ze wakker en blijken al hun spullen te zijn gestolen. Zonder schoenen of kaart moeten ze hun weg terug zien te vinden naar de auto terwijl er op het drietal gejaagd wordt.

Beoordeling
Preservation, nu op Netflix, is een bijzonder voorspelbare film. Misschien heb ik teveel survival horror films gezien of zat Eden Lake te vers in mijn geheugen na mijn Jack O’Connell artikel, want het werd mij al snel duidelijk hoe de film ging verlopen. Het gebruik van foreshadowing is in deze film niet subtiel. In plaats van dat je hints krijgt, vertellen ze eigenlijk aan het begin van de film al wat er gaat gebeuren. Het is alleen de vraag hoe we van A naar B gaan komen. Wat wel bewonderenswaardig is dat schrijver en regisseur Christopher Denham toch een spannende film weet af te leveren ondanks dat het verhaal vrij herkenbaar is. Pablo Schreiber, zonder zijn pornstache, en Wrenn Schmidt spelen goed. Helaas kan ik niet hetzelfde zeggen over Aaron Staton. Hij speelt niet alleen slecht, maar zijn personage is ook nog eens bijzonder irritant, waardoor ik hoopte dat hij zo snel mogelijk uitgeschakeld zou worden.

Hieronder volgen Preservation SPOILERS

Het is jammer dat Denham ervoor kiest om zijn meest interessante personage als eerste af te maken. Het is duidelijk dat Wit als laatste zou overblijven, maar het is wel knap hoe ze ineens verandert in een soort vrouwelijke Rambo. En het verhaal doet zoveel denken aan Eden Lake dat ik bijna ging denken dat Jack O’Connells personage Brett weer achter alle afschuwelijke gebeurtenissen zat.

Einde SPOILERS

Concluderend: Ondanks dat de film voorspelbaar is, heb ik me toch prima vermaakt met Preservation. En dat vind ik nog best een knappe prestatie.

13 januari 2015
Review: Unbroken (2014)

Unbroken vertelt het ongelooflijke verhaal van Louis Zamperini (Jack O’Connell, Eden Lake), de man die in 1936 deelnam aan de Olympische Spelen en die vocht in de Tweede Wereldoorlog. Na een vliegtuig crash overleefde hij 47 dagen op zee om vervolgens gevangen genomen te worden door de Japanse marine.

beoordeling

Laat ik beginnen met zeggen dat ik ontzettend veel respect heb voor dhr. Zamperini en zijn enorme wilskracht. Het is bijna ongelooflijk wat hij allemaal heeft meegemaakt in zijn leven. Jack O’Connell heeft het vast niet makkelijk gehad tijdens de opnames van de film, maar hij zet een fantastische performance neer waarbij het ook echt lijkt alsof hij alles geeft wat er in hem zit. Wat ik ook mooi vind is dat ze een kindacteur, C.J. Valleroy, hebben gevonden die daadwerkelijk lijkt op O’Connell om de jonge versie van Zamperini te spelen. Goede casting! Daarnaast spelen Domhnall Gleeson (About Time) en Finn Wittrock (American Horror Story: Freak Show) uitstekende bijrollen. Hetzelfde kan ik niet zeggen over Takamasa Ishihara, ook bekend als de Japanse popster Miyavi, die Mutsuhiro Watanabe speelt, de man die Zamperini gemarteld heeft in de Japanse gevangeniskampen. Ik weet natuurlijk niet hoe Watanabe in het echt was. Misschien zet Miyavi deze verschrikkelijke man perfect neer. Maar als filmkijker vond ik de toon van zijn performance niet bij de rest van de film passen. Elke keer als ik hem zag, leek het net of ik naar een andere film aan het kijken was. Het was bijna lachwekkend slecht; alsof hij een Bond villain in de jaren ’80 moest spelen. En dat kan niet de bedoeling zijn geweest.

Unbroken vind ik zo’n type film die je eigenlijk goed moet vinden gezien het waargebeurde verhaal en alle lof die de film heeft gekregen. Maar eigenlijk vond ik het niet zo’n goede film. Ondanks het bijzondere verhaal vond ik de film zelf niet pakkend. Ik ben geen Angelina Jolie hater, maar ik denk wel dat de film in de handen van een meer ervaren regisseur een stuk beter had kunnen zijn. De film is aan de lange kant en eigenlijk vrij standaard gemaakt. Er wordt netjes binnen de lijntjes gekleurd, maar daardoor is het geen uitzonderlijke film geworden. Het verhaal van Louis Zamperini is er één om bekeken te worden net als de acteerprestaties van O’Connell, Gleeson en Wittrock en dat maakt Unbroken ook het bekijken waard. Maar ik zie de film geen hoge ogen gooien bij de Oscars.

8 januari 2015
Review: Event 15 (2013)

Soldaten White (Jennifer Morrison, Once Upon a Time), Oldsman (Josh Stewart, The Collector) en Diego (Stephen Rider, The Host), terug in Amerika met een flinke dosis PTSS, komen vast te zitten in een lift terwijl er in de stad een dirty bom ontploft.

Beoordeling
Ik had nog nooit van Event 15 gehoord totdat mijn zus de dvd liet zien die ze had gekocht. Het verhaal en de cast, onder leiding van Morrison en Stewart maakt de film zeker het bekijken waard. Het is een klein filmpje die gebruikt maakt van een compacte setting. Hierdoor zijn de mogelijkheden beperkt, maar saai wordt de film nooit. Event 15 doet in enige mate denken aan de film Devil, omdat de hoofdpersonen ook vastzitten in een lift. In Event 15 worstelen de personages met hun posttraumatische stressstoornis die aangewakkerd wordt door de stressvolle situatie waarin ze zich bevinden. In de eerste helft van de film wordt de spanning opgebouwd en de film zakt in de tweede helft enigszins in elkaar wanneer er meer informatie aan het licht komt. Het idee erachter zet je aan het denken, al wordt het niet goed uitgewerkt.

Jennifer Morrison, Josh Stewart en Stephen Rider spelen prima rollen, met Morrison als de uitblinker.

4 januari 2015
Review: The Fault in Our Stars (2014)

Hazel Lancaster (Shailene Woodley, Divergent), een tiener met uitgezaaide kanker in haar longen, ontmoet Augustus Waters (Ansel Elgort, Carrie) bij een steungroep voor mensen met kanker. De twee worden ondanks hun ziektes verliefd op elkaar.

beoordeling

The Fault in Our Stars is gebaseerd op de bestseller van John Green. Het verhaal is simpel, maar mooi in beeld gebracht door regisseur Josh Boone. In Shailene Woodley hebben ze een uitstekende leading lady gevonden. Nooit is Woodley te zoetsappig of melodramatisch, maar vooral authentiek. Met deze rol bewijst ze één van de sterkste actrices van haar generatie te zijn. Ze krijgt prima tegenspel van Ansel Elgort, die wel iets te perfect overkomt op momenten, maar ook de kans krijgt meer van zich te laten zien. Dit heeft voornamelijk te maken met de manier waarop zijn rol is geschreven. Woodley en Elgort hebben voldoende chemistry, al is het wel vreemd om ze zo te zien nadat ze eerder zus en broer speelden in Divergent. Laura Dern speelt een goede bijrol als de moeder van Hazel.

The Fault in Our Stars is een mooie film, één waarbij ik zeker een traantje moest wegpinken. Wel vond ik het irritant dat in de eerste helft van de film Augustus neergezet wordt als de meest perfecte jongen op aarde wiens leven alleen maar in het teken van Hazel staat. Pas in de tweede helft van de film wordt zijn personage echt en komt er meer balans in de film.

2 januari 2015
Review: Boyhood (2014)

“What’s the point?” vraagt Mason zich op een gegeven moment af. Een goede vraag, want wat is de point van Boyhood? Om eerlijk te zijn, ik ben niet zo’n fan van films die nergens over gaan en alleen maar een aaneenschakeling van scènes zijn. Boyhood heeft niet echt een verhaal. We werpen een blik op het leven van Mason (Ellar Coltrane) en bijkomend het leven van zijn zus Samantha (Lorelai Linklater) en hun ouders (Patricia Arquette en Ethan Hawke). We zien Mason opgroeien van een jongetje naar een tiener die gaat studeren. Helaas is het leven van Mason niet bijzonder interessant.

Beoordeling
Ik heb veel goede dingen over Boyhood gehoord en heb geprobeerd om de film te kijken met niet al te hoge verwachtingen. Natuurlijk is de film als concept geweldig. Regisseur Richard Linklater heeft er 12 jaar over gedaan om Boyhood te maken waarbij hij ieder jaar scènes heeft geschoten met Coltrane, Arquette, Hawke en zijn eigen dochter Lorelai Linklater. Zo zien we gedurende film Coltrane en Linklater opgroeien van kinderen naar jongvolwassenen. Een heel ambitieus en uniek project waarmee pa Linklater laat zien dat hij een inventieve filmmaker is die risico’s durft te nemen. Dat gezegd, vind ik dat Boyhood verder niet veel meer heeft te bieden. Zoals ik al eerder zei: het leven van Mason is niet bijzonder interessant en dan duurt de film ook nog eens 2 uur en 45 minuten! Op zich lijkt dat niet lang voor een film die zich over een tijdspanne van 12 jaar afspeelt, maar ik heb regelmatig naar de klok zitten kijken om te zien hoe lang ik nog te gaan had.

Linklater heeft het getroffen met de casting van Ellar Coltrane die prima en natuurlijk speelt en tegen het eind van de film zelfs een beetje op Hawke lijkt. Lorelai Linklater is helaas niet zo gezegend met acteertalent. Patricia Arquette en Ethan Hawke spelen prima rollen, al vind ik al die praat over Oscar-nominaties voor prestaties overdreven.

Conclusie
Boyhood is een uniek project en voor filmliefhebbers een must see vanwege het concept.

30 december 2014