Auteur: Gwen

  • Review: The 5th Wave (2016)

    Review: The 5th Wave (2016)

    poster-the5thwaveAliens proberen stapsgewijs de wereldbevolking uit te roeien. Na duisternis, verwoesting, infectie en invasie volgt er een vijfde en laatste stap. De 16-jarige Cassie (Chloë Grace Moretz) probeert haar broertje te redden voordat het te laat is. Ze krijgt hulp van een knappe vreemdeling (Alex Roe), maar kan zij hem vertrouwen nu de aliens zich onder de mensen verschuilen?

    Beoordeling
    Ik had lage verwachtingen van The 5th Wave, de zoveelste verfilming van een young adult novel. Misschien heeft dat geholpen, want uiteindelijk heb ik me prima vermaakt met deze film. Persoonlijk vind ik het wel jammer dat de focus ligt op de vijfde stap. De eerste vier stappen komen maar kort in beeld, maar juist het begin van de aanval vond ik het meest interessant. Daarna vervalt The 5th Wave in een standaard young adult verhaal, inclusief love triangle. Al moet ik toegeven dat ze de love triangle wel op een amusante manier hebben weten neer te zetten doordat één van de personages niet eens door heeft dat hij in de love triangle zit.

    Chloë Grace Moretz speelt een prima hoofdrol en weet de film ook te dragen. Ik ben wel verbaasd dat ze Liev Schreiber hebben kunnen krijgen voor deze film, want zijn rol als kolonel lijkt me voor hem totaal geen uitdaging om te spelen. Waarschijnlijk ging een groot deel van het casting budget naar Schreiber en dat is dan ook de reden dat we verder opgescheept zitten met Nick Robinson en Alex Roe die matige rollen spelen. Robinson kijkt net als in Jurassic World weer net zo verveeld uit zijn ogen en Roe lijkt net een robot. Gelukkig speelt Maika Monroe van It Follows wel een leuke bijrol. Maria Bello en Ron Livingston proberen het beste te maken van hun bijrollen.

    Conclusie
    Hoewel ik moe ben van alle young adult novel verfilmingen, heb ik me prima vermaakt met The 5th Wave. De film haalt het niveau van The Hunger Games of Divergent niet, maar weet met een paar momenten verrassend uit de hoek te komen.

    rating-3halfstars

  • Review: How to Get Away with Murder – seizoen 1

    Review: How to Get Away with Murder – seizoen 1

    poster-howtogetawaywithmurderAnnalise Keating (Viola Davis) is een top advocate die les geeft aan rechtenstudenten. Zij leert haar studenten om in de rechtbank weg te komen met moord. Ieder jaar selecteert ze de beste studenten om bij haar advocatenbureau te komen werken en dit jaar zijn Michaela (Aja Naomi King), Connor (Jack Falahee), Laurel (Karla Souza), Asher (Matt McGorry) en Wes (Alfred Enoch) de gelukkigen. Maar dan raken de studenten zelf betrokken bij een verschrikkelijke moordzaak. Lukt het ze om daadwerkelijk weg te komen met moord?

    Beoordeling
    Ik hou van een goede murder mysterie en wat dat betreft stelt How to Get Away with Murder niet teleur. Vanaf de eerste aflevering wordt de spanning goed opgebouwd en kom je iedere aflevering weer iets meer te weten over het mysterie. De plot twists vliegen je om de oren en die zitten ook nog eens aardig in elkaar. Doordat het eerste seizoen uit maar 15 afleveringen bestaat, krijg je niet het gevoel dat het mysterie onnodig wordt uitgerekt. Het is extra fijn dat je de serie nu kan binge watchen op Netflix, want verslavend is How to Get Away with Murder zeker!

    Naast de murder mystery die als een rode draad door het eerste seizoen loopt, is er elke aflevering ook nog een case of the week waar Annalise en haar stagiaires zich ook op moeten richten. Niet alle cases zijn even interessant en ik merkte dat ik soms een beetje mijn interesse verloor. Maar goed, mijn interesse kwam snel weer terug zodra de focus weer lag op het mysterie. Wel hebben ze een aantal cases of the week kunnen opleuken met bekende gezichten in gastrollen. Zo komen onder andere Steven Weber, Sara Paxton, Ana Ortiz en Tom Everett Scott voorbij. Soms voelen de cases een beetje aan als filler, zodat we niet te snel bij de conclusie van het moord mysterie belanden.

    Wat ik verder wel jammer vind is dat de personages erg unlikeable zijn (behalve Asher dan), waardoor het moeilijk is om met ze mee te leven als ze domme beslissingen maken. Dit geldt zelfs voor het slachtoffer van de murder mystery die niet erg sympathiek wordt neergezet. Gelukkig heeft How to Get Away with Murder wel een prima cast weten te verzamelen. Two time Oscar nominee Viola Davis speelt een sterke hoofdrol. De serie mag blij zijn dat ze zo’n goede actrice hebben weten te strikken die ook de soms soap-achtige momenten weet te verkopen. Verder maken met name Jack Falahee (Mercy Street) en Matt McGorry (Orange is the New Black) indruk, al kan ik als Gilmore Girls en Buffy fan de aanwezigheid van Liza Weil en Charlie Weber ook waarderen.

    Al met al is How to Get Away with Murder een zeer vermakelijke en verslavende serie.

    rating-4stars


    Het eerste seizoen van How to Get Away with Murder is nu te zien op Netflix.

  • Review: We Need to Talk About Kevin (2011)

    Review: We Need to Talk About Kevin (2011)

    poster-weneedtotalkaboutkevin

    Eva (Tilda Swinton) worstelt met de nasleep van de verschrikkelijke daad die haar zoon Kevin (Ezra Miller) vlak voor zijn 16e verjaardag heeft gepleegd. Als kind had Kevin al gedragsproblemen. Terwijl hij de perfecte zoon speelde wanneer zijn vader (John C. Reilly) in de buurt was, zag Eva al dat er iets mis was met Kevin.

    beoordeling

    We Need to Talk About Kevin is een film die al een tijdje op mijn ’to watch’ lijstje stond. Toevallig zag ik dat de film via MyPrime te zien is, waarder ik het eindelijk van mijn lijstje heb kunnen strepen. Hoewel het onderwerp de psycholoog in mij erg aanspreekt, was ik iets minder enthousiast over de film zelf. We Need to Talk About Kevin is een chaotische film die totaal geen structuur volgt. We springen heen en weer naar verschillende momenten in het verhaal, waardoor ik met name in het begin steeds weer uit het verhaal werd gehaald. De film werkt weliswaar naar de verschrikkelijke daad van Kevin toe, maar uiteindelijk is het einde vrij anticlimactisch, omdat er gedurende de film genoeg aanwijzingen worden gegeven.

    Maar goed, het onderwerp zelf is interessant. Wat is er mis met Kevin? Heeft het met zijn opvoeding te maken of werd Kevin zo geboren? De film zelf geeft hier geen duidelijk antwoord op, maar zet je wel aan het nadenken. Tilda Swinton speelt een sterke hoofdrol als de lijdzame moeder van Kevin. Zij krijgt prima tegenspel van Ezra Miller die op een natuurlijke manier de vreemde Kevin weet neer te zetten. John C. Reilly krijgt helaas niet veel te doen, omdat zijn personage zich voornamelijk afzijdig houdt.

    conclusie

    We Need to Talk About Kevin is het bekijken waard voor het onderwerp en de sterke acteerprestaties.

    4 sterren
  • Het #OscarsSoWhite probleem ligt niet bij de Oscars

    Het #OscarsSoWhite probleem ligt niet bij de Oscars

    Sinds de Oscar-nominaties bekend zijn gemaakt, wordt er heel veel geroepen over het feit dat alle genomineerde acteurs dit jaar, net als vorig jaar overigens, blank zijn. Jada Pinkett Smith gaat zelfs zo ver dat ze Oscars dit jaar wil boycotten. Prima, Jada, als jij dat wil dan moet je dat vooral doen. Ik vind het wel kortzichtig, want het probleem ligt niet zozeer bij de Oscars. Ik denk echt niet dat de leden van de Academy samen hebben zitten spannen om alleen blanke acteurs te belonen met een nominatie. Ik denk dat Idris Elba gewoon pech heeft dat Beasts of No Nation een Netflix productie is en dat de Academy daar snobby over doet. En Will Smith heeft geen nominatie gekregen, omdat er simpelweg niet genoeg buzz was rondom zijn performance en de film Concussion gedurende het hele afgelopen awards seizoen.

    beastsofnonationDe Oscars zijn niet so white
    Als de Academy van de Oscars echt een blank feestje wil maken, dan had 12 Years a Slave in 2014 niet Best Picture gewonnen. Dan had Lupita Nyong’o niet gewonnen voor haar rol in 12 Years a Slave. Dan had Chiwetel Ejiofor geen nominatie gehad voor beste acteur voor dezelfde film. Dan had Steve McQueen geen nominatie gekregen voor de regie van 12 Years a Slave en dan had Alfonso Cuarón niet de Oscar voor beste regie gewonnen voor zijn film Gravity. Overigens zou Denzel Washington dan ook geen 2 Oscars op zijn schoorsteenmantel hebben staan, zou Halle Berry nooit hebben gewonnen voor Monster’s Ball en zou de toen onbekende Gabourey Sidibe geen nominatie hebben gehad voor haar hoofdrol in Precious, de film waar Mo’Nique overigens wel een Oscar voor won.

    Wat is wel het probleem?
    Het probleem is dat veel goede rollen naar blanke acteurs gaan. Er moet meer diversiteit komen wat betreft de casting van rollen en dan worden de Oscars vanzelf niet meer “so white”. Als we kijken naar de 8 films die dit jaar genomineerd zijn voor Best Picture dan worden alle hoofdrollen vertolkt door blanke acteurs. Neem bijv. The Martian, waarin Matt Damon een prima hoofdrol speelt. Maar waarom had Chiwetel Ejiofor of Michael Peña, allebei goede acteurs die te zien zijn in bijrollen in The Martian, niet de hoofdrol kunnen spelen? Misschien was Damon wel de beste man voor de rol, maar ik vind het een rol die door meerdere acteurs goed gespeeld had kunnen worden.

    fantasticfour2015-jordanDe Fantastic Four remake heeft al een stap in de goede richting gezet met de casting van Michael B. Jordan als Johnny Storm. Goed, als je een biopic over Steve Jobs maakt dan is een acteur als Jamie Foxx of Ken Watanabe misschien niet de beste keuze voor de rol, maar er zijn genoeg films en rollen waarbij het eigenlijk niet uitmaakt welke afkomst een acteur heeft.

    Conclusie
    De Oscar nominaties horen te gaan naar de acteurs die de beste acteerprestatie hebben afgeleverd. Laten we beginnen met gelijke kansen creëren voor acteurs van verschillende afkomsten. Wanneer het weer Oscar seizoen is, dan is de kans groter dat niet alleen blanke acteurs genomineerd worden.

    Hoe denk jij over het #OscarsSoWhite gedoe?

  • Review: Vacation (2015)

    Review: Vacation (2015)

    poster-vacationRusty Griswold (Ed Helms) besluit met zijn vrouw Debbie (Christina Applegate) en zonen James (Skyler Gisondo) en Kevin (Steele Stebbins) zijn jeugdvakantie naar Walley World te recreëren om de familie dichter bij elkaar te brengen.

    Beoordeling
    John Francis Daley en Jonathan M. Goldstein hadden eerder succes als screenwriters van Horrible Bosses en Cloudy with a Chance of Meatballs 2. Naast dat ze verantwoordelijk zijn voor het scenario van Vacation, maken ze met deze “remake” ook hun regiedebuut. Wat ik kan waarderen aan deze Vacation is dat het geen totale kopie is, maar dat ze elementen nemen van het origineel. Het is een leuk idee dat Rusty nu met zijn gezin op vakantie gaat en dat zijn ouders Clark (Chevy Chase) en Ellen (Beverly D’Angelo) en zus Audrey (Leslie Mann) ook in het verhaal zijn verwerkt.

    Ed Helms is een prima keuze voor de hoofdrol, al had ik liever Big Bang Theory-ster Johnny Galecki gezien in de rol, aangezien hij eerder Rusty speelde in Christmas Vacation en nu nog steeds succesvol is als acteur. Helms krijgt ook prima tegenspel van Christina Applegate, al vind ik Skyler Gisondo als oudste zoon van Rusty de scene stealer van het gezin. Vacation zit verder vol bijrolletjes van een hoop bekende gezichten. Zo komen onder andere Charlie Day, Michael Peña, Regina Hall, Ron Livingston en Norman Reedus voorbij, maar het is Chris Hemsworth die de aandacht trekt met zijn.. uh.. hamer.

    Niet alle grappen zijn even geslaagd. De film begint met vrij puberale “humor” in een vliegtuig, maar gelukkig blijven Daley en Goldstein daar niet in hangen. Er zijn genoeg momenten dat ik ook heb kunnen lachen om Vacation.

    rating-3halfstars