De trailer voor Avengers: Doomsday staat eindelijk online, en ik ben stiekem wel een beetje hyped geworden. En geloof me, het is lang geleden dat ik hyped was voor een Marvel film!
Ik kon het niet laten om een aantal screenshots te maken van mijn favoriete momenten. Ik kijk er vooral naar uit om Gambit (Channing Tatum) weer te zien, maar zoals je in de trailer kan zien, keren er meer bekende gezichten terug.
Avengers: Doomsday draait vanaf 16 december in de Nederlandse bioscopen.
Celine Song’s vorige film, het Oscar-genomineerde Past Lives, draaide om verlangen. Het willen hebben van een echte connectie met iemand. In Materialists, de naam zegt het al, kijken we naar iets anders, namelijk het willen, het eisen en het denken recht te hebben op (entitled zijn) een bepaalde partner/relatie. Dat klinkt een stuk minder romantisch, en dat is deze film ook. Het is makkelijk te zeggen dat er diepgang ontbreekt in deze oppervlakkig ogende film, maar aan de andere, een hoop mensen zijn ook oppervlakkig. Materialists weet wat dat betreft goed commentaar te geven op de huidige dating scene, waarin mensen een vervangbaar goed zijn, en er onmogelijke eisen en verwachtingen worden gesteld. Om vervolgens de kans op een echte connectie mis te lopen. Al betwijfel ik dat deze mensen een echte connectie willen, en eerder op zoek zijn naar een accessoire om mee op social media te pronken.
Ik zal heel eerlijk zijn: als ik Materialists op een streamingsdienst had gekeken dan had ik het afgezet nadat Dakota Johnson haar eerste zin had uitgesproken. Madame Web hier kan nog steeds niet acteren. Ze heeft een totaal onvermogen om haar tekst natuurlijk over te brengen. Dakota zou beter op haar plek zijn als een robot in M3gan 2.0 dan als het middelpunt in een driehoeksverhouding in de nieuwste film van een veelbelovende regisseuse als Song. Johnson heeft totaal geen chemie met zowel Chris Evans als Pedro Pascal. Weet je hoe moeilijk het is om geen chemie te hebben met Pedro Pascal? Die man kan chemie hebben met een deur. Hier in Materialists doet hij z’n ding en dat doet hij, zoals we van hen gewend zijn, goed en met charme.
Chris Evans zit sinds Knives Out in een neerwaartse spiraal, op z’n cameo in Deadpool & Wolverine na. Hij speelt hier prima, maar heeft meer in huis dan hij laat zien. Ook kon ik het gevoel niet loslaten dat hij zo’n 10 jaar te oud is om de rol van sensitieve, struggling acteur te spelen.
Een score van 3 sterren betekent dat natuurlijk dat niet alles slecht is. Materialists ziet er prachtig uit. Song heeft oog voor mooie plaatjes schieten. Ik vind haar een sterkere regisseur dan scenario schrijver, ook al heeft ze een Oscar-nominatie voor best original screenplay op haar naam staan voor Past Lives. Dakota Johnson ziet er fantastisch gestyled uit met alleen maar jaloersmakende outfits. Daarnaast vind ik het thema van de film leuk, over liefde en daten. Maar, net als bij Past Lives, ben ik van mening dat als ik in een andere fase van mijn leven had gezeten (nog in mijn 20s, single), dat ik Materialists beter zou waarderen.
Materialists is leuk om een keer te streamen, als je Dakota Johnson kan uitstaan.
Momenteel kunnen we Chris Evans weer in de bios bewonderen als Steve Rogers in de Marvel hit Captain America: Civil War. Misschien ben je wel voor Team Cap (ik ook!), maar hier zijn 5 redenen om voor Team Chris te zijn:
Vraag maar aan Betty White! Chris hielp haar spontaan naar het podium tijdens The People’s Choice Awards in 2015.
Chris liet tijdens een bezoek aan The Ellen DeGeneres Show zijn dance moves zien tijdens het spelletje Last Dance samen met Civil War-collega Elizabeth Olsen.
Tijdens een eerder bezoekje aan The Ellen DeGeneres Show liet hij goede vriendin Scarlett Johansson goed schrikken.
Chris steunt Christopher’s Haven, een soort Ronald McDonald huis voor de families van kinderen die behandeld worden voor kanker.
Beste moment van Captain America: Civil War:
@_becoolsodapop pic.twitter.com/81l9gVr3Ve
— Sweet Movies (@sweetmoviesnl) 7 mei 2016
Na een incident waarbij opnieuw onschuldige burgers om het leven zijn gekomen, worden de Avengers op het matje geroepen. Om zulke incidenten in de toekomst te voorkomen is het de bedoeling dat zij verantwoording gaan afleggen aan de Verenigde Naties. Tony Stark (Robert Downey Jr.) is voor het plan, maar Steve Rogers (Chris Evans) ziet het niet zitten. Wanneer zijn oude vriend Bucky (Sebastian Stan) wordt verdacht van een aanslag, besluit Steve zelf achter hem aan te gaan.
Avengers: Age of Ultron kreeg vorig jaar een magere 4 sterren van mij. Gelukkig liep ik na het zien van Captain America: Civil War met een positiever gevoel de bioscoopzaal uit, want wat heb ik zin gekregen in Avengers: Infinity War! Als de big fight tussen Team Cap en Team Iron Man een voorproefje was voor Infinity War dan gaat de derde Avengers film pretty awesome worden. Zeker met Joe en Anthony Russo, de mannen achter Captain America: The Winter Soldier én Civil War in de regiestoel.
Maar goed, zo ver is het nog niet. Terug naar Civil War! Ik vond het wel meer een Avengers film dan een Captain America film, maar omdat ze die ene scène erin hadden gegooid dat Cap een helikopter tegenhoudt met zijn blote handen, kon ik daar mee leven. Iron Man krijgt veel screentime en verder krijgen de overige Avengers allemaal hun momentje.
Door alles wat er in Civil War gebeurt (Ant-man! Black Panther! SPIDER-MAN!) is het makkelijk om te vergeten dat er ook nog een bad guy was. Daniel Brühl speelt Zemo, een bad guy die voornamelijk op de achtergrond blijft, maar wel behoorlijk effectief uit de hoek kan komen. Dankzij Brühls intrigerende spel bleef ik ook geïnteresseerd in zijn personage, ook al kwamen er regelmatig meer opvallende personages voorbij.
Ik moet het toch nog even hebben over Spider-man. Ik was in eerste instantie niet heel enthousiast dat we alweer een nieuwe Spidey zouden krijgen, maar na het zien van Tom Holland als Spider-man ben ik erg benieuwd geworden naar Spider-Man: Homecoming.
Captain America: Civil War voelt niet als een volwaardige Captain America film, maar als een awesome voorproefje voor wat er gaat komen in Avengers: Infinity War.
In Before We Go mist mist Brooke (Alice Eve) na een beroving de laatste trein. Ze zit vast in New York zonder geld en een werkende telefoon. Op het station ontmoet ze muzikant Nick (Chris Evans) die haar helpt om thuis te komen. Ondertussen beleven ze een onvergetelijke nacht samen.
Het grote publiek kent Chris Evans voornamelijk als Marvel held Captain America. Als acteur heeft hij interessante keuzes gemaakt sinds zijn doorbraak met Not Another Teen Movie, denk aan films als Sunshine, Scott Pilgrim vs the World en Snowpiercer. Met Before We Go maakt hij zijn regiedebuut. Het is een charmant, klein filmpje over het opnieuw vinden van liefde na een gebroken hart. Het is ook een film die je eigenlijk al 100 keer hebt gezien, want er is totaal niets vernieuwends aan Before We Go. Maar ach, het is geen straf om deze romance opnieuw te beleven met Evans en Alice Eve. De twee hebben fijne chemistry samen en leveren ook prima acteerprestaties af. De rest van de cast is eigenlijk onbelangrijk.
Ik zou de film zelf geen romcom noemen, want er viel weinig te lachen. Doordat er meer drama in zat voelde het verhaal meer gegrond in de realiteit en ik snapte ook waarom deze mensen langzaam voor elkaar vallen. Tijdens het kijken van Before We Go was ik bang dat Evans een cursus “film maken met shaky cam van Adam Wingard” had gevolgd. Even voor de duidelijkheid: ik haat shaky cam. Ik kreeg het idee dat het een intiem gevoel moest oproepen, alsof we als toeschouwer op straat aan het meekijken waren, maar ik was me alleen maar aan het ergeren aan het bewegende beeld. Gelukkig werd het gaandeweg minder storend. Volgende keer minder shaky cam, Chris. Adam Wingard heeft het ook afgeleerd!
Before We Go is een charmante film met fijne chemistry tussen Chris Evans en Alice Eve.