BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

Review: Rebirth (2016)

Kyle (Fran Kranz) is getrouwd en heeft een saaie kantoorbaan. Op een dag staat zijn oude studiegenoot Zack (Adam Goldberg) op de stoep. Zack overtuigt Kyle om deel te nemen aan een soort retraite genaamd ‘Rebirth’ om uit de sleur van zijn normale leven te stappen en zichzelf te vinden.

Beoordeling
Als je al langer mijn recensies leest dan zal het je misschien zijn opgevallen dat ik niet snel hele hoge of lage scores geef aan films. Ik ben niet het type dat zal zeggen: “WORST. MOVIE. EVER!”. Rebirth is ook niet the worst movie ever, maar, wow, wat heb ik een hekel aan deze film. De volgende gedachtes gingen door mijn hoofd tijdens het kijken: “pretentieus”, “zielloos”, “de filmmaker hoort zichzelf graag praten” en “dit gaat helemaal nergens over”. Tijdens het kijken kreeg ik zelfs een hekel aan iedereen die met de film te maken heeft en over het algemeen mag ik acteurs als Fran Kranz (The Cabin in the Woods), Pat Healy (Starry Eyes), Andrew J. West (The Walking Dead) en Adam Goldberg (Saving Private Ryan)! Ik heb na een uur overwogen om de film af te zetten, maar ik heb toch verder gekeken in de hoop dat het beter zou worden. Maar nee, deze Netflix film is niet alleen tot het eind pijnlijk om naar te kijken. Nee, de regisseur kan zichzelf niet stoppen en gaat tijdens de aftiteling gewoon door.

Karl Mueller is de schrijver en regisseur van Rebirth. Pas na het zien van de film kwam ik erachter dat hij ook verantwoordelijk was voor Mr. Jones, een slechte horrorfilm die ook op Netflix te vinden was. Ik weet niet waar Mueller mee bezig is, maar na deze twee wanstaltige producties kan ik hem alleen maar een carrièreswitch adviseren.

Conclusie
Rebirth is een zielloze film met een hoop oppervlakkige geblabla om niets. Dit is de slechtste film die ik tijden heb gezien.

PS: Tijdens het kijken kreeg ik wel het gevoel dat de film bij mannen beter in de smaak zou vallen.

25 juli 2016
Review: Holidays (2016)

Holidays is een horror anthology, een film bestaande uit 8 korte horrorfilms geïnspireerd door verschillende feestdagen: Valentine’s Day, St. Patrick’s Day, Easter, Mother’s Day, Father’s Day, Halloween, Christmas en New Year’s Eve. Alle filmpjes zijn gemaakt door verschillende filmmakers die bekend zijn met het horror genre.

Beoordeling
Horror anthologies. Na de matig tot slechte V/H/S, The ABCs of Death en Scary or Die was ik er wel een beetje klaar mee. Trick ‘r Treat en Tales of Halloween zijn een stuk beter en omarmen de Halloween spirit goed, maar ook hier zijn de korte horrorfilmpjes van wisselende kwaliteit. Hetzelfde kan gezegd worden over Holidays. De film begint sterk met meteen mijn favoriete short: Valentine’s Day van Kevin Kölsch en Dennis Widmeyer, de mannen achter Starry Eyes, een film die vergelijkbaar is met The Neon Demon. De mannen maken goed gebruik van het thema en geven er qua visuele stijl hun (voor Starry Eyes kijkers) herkenbare twist aan. Maar na Valentine’s Day keldert het niveau snel met St. Patrick’s Day, een vreemde short van Gary Shore, die eerder verantwoordelijk was voor de regie van Dracula Untold.

Smaken verschillen natuurlijk. Naast Valentine’s Day behoren het bedachtzame Father’s Day (van Anthony Scott Burns die nog geen grote film heeft afgeleverd) en grappige New Year’s Eve (van Adam Egypt Mortimer van Some Kind of Hate) tot mijn favorieten. Mijn minst favoriete short is Mother’s Day van Sarah Adina Smith (The Midnight Swim). Het gegeven is interessant: een vrouw wordt ondanks de voorbehoedsmiddelen die ze gebruikt altijd zwanger na seks. Vervolgens gaat Smith hier een teleurstellende richting mee op.

De short waar ik het meest naar uitkeek was Halloween van Kevin Smith. Helaas doet Smith niets met het thema, want de Halloween spirit komt nauwelijks terug in zijn puberale verhaal over 3 webcam girls (één wordt gespeeld door de dochter van Smith) die wraak nemen op hun pooier.

Er zitten weinig bekende gezichten in Holidays. Seth Green, Lorenza Izzo en Harley Quinn Smith zijn de meest herkenbare acteurs, maar voor mij was het de relatief onbekende Jocelin Donahue uit de short Father’s Day die de meeste indruk maakte.

Conclusie
Holidays levert 8 korte horrorfilms af van wisselende kwaliteit, maar in zijn geheel is het een vermakelijke zit. De kwaliteit van de goede shorts maakt het zeker de moeite waard.

Holidays staat nu op Netflix.

22 juli 2016
Review: Room (2015)

De 5-jarige Jack (Jacob Tremblay) en zijn liefhebbende moeder Joy (Brie Larson) zitten al jaren opgesloten in een kleine kamer. Jack weet niet beter en denkt dat dit het normale leven is. Op een dag bedenkt Joy een plan om te ontsnappen en daar heeft ze Jacks hulp voor nodig.

Beoordeling
Het verhaal van Room klinkt helaas bekend. Tegenwoordig horen we te vaak verschrikkelijke verhalen over jonge vrouwen die jarenlang gevangen worden gehouden en in sommige gevallen ook nog eens een kind krijgen van hun ontvoerder. Room doet niet alleen denken aan deze verhalen, maar besteedt ook aandacht aan de veerkracht van de slachtoffers, in dit geval van Joy en haar zoontje, en de impact van zo’n groot trauma op hun levens. Hoe pak je je leven weer op na zoiets ingrijpend? De film weet dit op uitstekende wijze weer te geven.

Brie Larson zag ik eerder in films als Scott Pilgrim vs the World en Don Jon, maar liet geen blijvende indruk achter. In Room daarentegen is ze echt fantastisch en wat mij betreft heeft ze die Oscar ook echt verdiend. De jonge Jacob Tremblay vond ik ook heel overtuigend spelen en had van mij ook een Oscar-nominatie mogen krijgen. Bijrollen van Joan Allen en William H. Macy zijn prima.

Conclusie
Room is een aangrijpend drama met fantastisch acteerwerk van Brie Larson en Jacob Tremblay.

18 juli 2016
The Purge: Election Year (2016) review

Het is opnieuw tijd voor de jaarlijkse Purge, ofwel zuivering, waarin criminaliteit voor een periode van 12 uur is toegestaan en zelfs wordt aangemoedigd door de overheid. Zo’n 2 jaar na de gebeurtenissen uit Anarchy werkt Leo (Frank Grillo) voor senator Charlie Roan (Elizabeth Mitchell) die zich verkiesbaar heeft gesteld voor presidentschap. Zij wil een einde maken aan The Purge, maar hierdoor wordt zij het doelwit van de mensen die The Purge willen behouden.

Beoordeling
Na The Purge (2013) en Anarchy (2014) levert levert regisseur James DeMonaco met Election Year alweer zijn derde Purge film af. Doordat hij zelf alle films heeft geschreven, weet hij als geen ander de wereld van The Purge steeds weer uit te breiden. De originele Purge met Ethan Hawke was een kleine home invasion thriller, in Anarchy gingen we tijdens de zuivering de straat op en in Election Year ligt de nadruk meer op de motivatie vanuit de politiek en de mate waarin de arme mensen van de samenleving benadeeld worden. Natuurlijk wordt er ook voldoende tijd besteed aan bloedvergieten. Er komen weer een aantal gruwelijke scènes voorbij, maar DeMonaco laat zich niet verleiden tot het uitmelken van die scènes.

In Election Year zien we ook hoe Dante Bishop (Edwin Hodge), de vreemdeling uit de eerste Purge en kort te zien in Anarchy, zich verder heeft ontwikkeld als leider van een anti-Purge beweging. Dat vond ik eigenlijk wel een mooie toevoeging. Grillo vond ik in Anarchy de uitblinker en ook hier doet hij zijn ding goed, al wordt hij wat meer op de achtergrond geschoven. Elizabeth Mitchell, Mykelti Williamson en Betty Gabriel spelen prima rollen. Helaas zit er ook wel wat pijnlijk slecht acteerwerk in de film, maar gelukkig hebben die acteurs maar kleine rollen.

Conclusie
The Purge: Election Year weet de kwaliteit van de voorgaande films te behouden zonder in herhaling te vallen.

15 juli 2016
Review: The Invitation (2015)

Will (Logan Marshall-Green) wordt door zijn ex-vrouw Eden (Tammy Blanchard) en haar nieuwe man David (Michiel Huisman) uitgenodigd voor een etentje in de woning die zij ooit samen deelden. Geconfronteerd met het verleden en sceptisch over de nieuwe houding van zijn ex, krijgt Will al snel het gevoel dat er iets mis is. Is er daadwerkelijk iets aan de hand of zit het allemaal in zijn hoofd?

Beoordeling
Ik heb goede dingen gehoord over The Invitation, de nieuwe film van Girlfight regisseuse Karyn Kusama. Nu de thriller op Netflix staat, heb ik de film zelf ook kunnen bekijken. The Invitation is een film die je het beste kan kijken zonder al teveel voorkennis. Ik had de afgelopen periode erg mijn best gaan om spoilers te vermijden en wist alleen dat de film draaide om een dinner party. Lees verder op eigen risico.

Deze thriller is een echte slow burn. Kusama neemt haar tijd en zorgt voor een fijn onheilspellend sfeertje, waardoor je je blijft afvragen wat er aan de hand is en/of wanneer iets gaat gebeuren. Heel verrassend is het allemaal niet, want je krijgt wel genoeg aanwijzingen om het verhaal in elkaar te puzzelen. Op één van de posters staat een quote van Village Voice: “you won’t see a more shocking thriller all year.” Als dat het geval is dan zal ik erg teleurgesteld zijn, want persoonlijk vond ik weinig schokkends aan The Invitation. De film draait om het accepteren van verlies en dat mensen hier op verschillende manieren mee omgaan.

Logan Marshall-Green, die we nog kennen van Prometheus, speelt een sterke, ingetogen hoofdrol. De relatief onbekende Tammy Blanchard (Moneyball) weet de film naar zich toe te trekken als de mysterieuze Eden. Net als Will vraag je je af wat er met haar aan de hand is. Het blijft leuk om “onze” Michiel Huisman te zien opduiken in een film als The Invitation. Hij speelt een prima bijrol net als John Carroll Lynch en de overige, minder bekende acteurs als Jay Larson en Michelle Krusiec.

Conclusie
The Invitation is een sfeervolle en trage thriller, maar wel één die je aandacht weet vast te houden.

11 juli 2016