BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Review: 47 Meters Down (2017)

    Review: 47 Meters Down (2017)

    Zussen Lisa (Mandy Moore) en Kate (Claire Holt) zijn op vakantie in Mexico en besluiten haaien te gaan bekijken in een haaienkooi. Wanneer de kooi naar de bodem van de oceaan zinkt en hun zuurstof opraakt, moeten de meiden zichzelf zien te redden terwijl de haaien blijven rondcirkelen.

    Beoordeling
    47 Meters Down draaide een paar maanden geleden nog in de bios en is nu al op Netflix te vinden. Deze survival horror zou eerst geen bioscoop release krijgen, maar meteen via VOD te zien zijn totdat Entertainment Studios de film kocht en het alsnog met succes uitbracht. Het is duidelijk dat na het succes van The Shallows vorige zomer en nu 47 Meters Down, mensen haaienfilms nog niet zat zijn. Volgende zomer krijgen we de haaienfilm Meg met Jason Statham. Yay!

    Wat maakt een succesvolle haaienfilm? Je moet origineel uit de hoek komen. Deep Blue Sea had genetisch gemanipuleerde haaien en The Shallows had Blake Lively op een rots. Regisseur en screenwriter Johannes Roberts, eerder verantwoordelijk voor de aardige Britse horror F, pakt het slim aan door de personages het grootste deel van de tijd onder water te houden. Misschien was watertrappelen omgeven door haaien in Open Water je ergste nachtmerrie, wacht maar totdat je 47 Meters Down hebt gezien. Zo diep onderwater zitten met haaien en beperkte zuurstof is geen pretje. Roberts houdt niet alleen Mandy Moore en Claire Holt onder water, maar ook de kijker. Zelfs wanneer de zussen contact hebben met de kapitein van het schip, zien wij als kijker niet wat er boven water gebeurt. Dit maakt de film extra claustrofobisch en wat spannender doordat je niet weet wat de intentie is van de kapitein.

    Er zijn ook wat minpuntjes. De personages zijn niet goed uitgewerkt. Moore speelt de brave zus en Holt de avontuurlijke van de twee, maar verder leer je ze niet echt kennen. Het is dat Moore en Holt zo likeable zijn dat het toch een hoop verbloemt. Het einde van de film vind ik wat teleurstellend en verder vind ik de soundtrack er niet bij passen.

    Conclusie
    47 Meters Down maakt goed gebruik van de beperkte setting, zorgt voor een benauwd gevoel en Mandy Moore en Claire Holt spelen likeable rollen.

  • Review: The Sense of an Ending (2017)

    Review: The Sense of an Ending (2017)

    The Sense of an Ending is nu verkrijgbaar op DVD, Blu-Ray en VOD! Met dank aan The Publicity Company voor het beschikbaar stellen van een DVD-exemplaar van deze mysterieuze film.

    Het verhaal
    Tony Webster, een gescheiden man van middelbare leeftijd, leidt een kalm leventje totdat hij op een ochtend een aangetekende brief van zijn advocaat krijgt. Sarah Ford, de moeder van Tony’s eerste vriendinnetje Veronica, is overleden. Zij laat hem onverwacht een erfenis na: het dagboek van zijn studiegenoot en beste vriend Adrian. Tony doet zijn uiterste best zich alles van vroeger te herinneren, maar in hoeverre zijn de herinneringen betrouwbaar? Terwijl hij dieper in zijn verleden graaft, begint het allemaal terug te komen: zijn eerste liefde, het gebroken hart, het bedrog, de spijt, de schuldgevoelens. Kan Tony de waarheid onder ogen zien en verantwoordelijkheid nemen voor de afschuwelijke gevolgen van de acties die hij zo lang geleden heeft genomen?

    Beoordeling
    The Sense of an Ending is gebaseerd op het gelijknamige boek van Julian Barnes. Het is een mysterieus drama waarin Tony, een uitstekende Jim Broadbent, in eerste instantie probeert te begrijpen waarom de moeder van zijn eerste liefde Veronica hem een dagboek van zijn beste vriend nalaat. Maar uiteindelijk probeert Tony sense te maken van hoe het leven is gelopen, niet alleen de zijne, maar ook het leven van Veronica en Adrian. Geheugen speelt hier een rol in net als de manier waarop wij informatie verwerken. Zo blijkt Tony zijn versie van gebeurtenissen te hebben, maar komt dit overeen met wat er werkelijk is gebeurd? Langzaam ontrafelt Tony het mysterie en leert hij verantwoordelijkheid nemen voor zijn daden. Hier gaat het voor mij een beetje mis, want in hoeverre is Tony werkelijk verantwoordelijk? Is de boosheid van Veronica terecht? Ik neig naar nee. Zonder de ontknoping te verklappen kan ik zeggen dat het niet netjes is wat Tony heeft gedaan, maar de verantwoordelijkheid ligt toch echt bij de andere personages.

    De film heeft een sterke cast. Naast Broadbent zien we Charlotte Rampling, Michelle Dockery, Matthew Goode, Harriet Walter, Joe Alwyn, Billy Howle en Emily Mortimer voorbij komen. Helaas hebben vooral Goode en Mortimer vrijwel niets te doen hier. Ook Rampling heeft niet zo’n grote rol als de volwassen Veronica, al heeft zij zo’n presence in de film dat haar aanwezigheid groter lijkt.

    Bonusmateriaal
    De DVD bevat 2 korte featurettes: ‘Van boek tot film’ en ‘het verleden herinneren’.

    Conclusie
    The Sense of an Ending is een mysterieus drama met een sterke cast.

  • Review: A Cure for Wellness (2017)

    Review: A Cure for Wellness (2017)

    De ambitieuze jonge zakenman Lockhart (Dane DeHaan) wordt naar een mysterieuze wellness center in de Zwitserse Alpen gestuurd om Pembroke (Harry Groener), de CEO van het bedrijf, op te halen. Al snel ontdekt hij dat er iets vreemds aan de hand is.

    Beoordeling
    A Cure for Wellness had veel potentieel, maar na het zien van de film vraag ik me echt af hoe ze het een bioscoop release hebben kunnen geven. Er is zoveel mis met deze film dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen. Regisseur Gore Verbinski, verantwoordelijk voor de eerste drie Pirates of the Caribbean films, verzandt hier in zijn eigen ambitie. Stijl heeft de beste man wel, want A Cure for Wellness heeft een prachtige gothische uitstraling. Helaas blijft het bij uitstraling. Verbinski creëert hier totaal geen sfeer. De film had zo creepy kunnen zijn, maar is vooral erg saai. Het is echt bizar dat deze thriller 146(!) minuten duurt. Je zou er drie kwartier uit kunnen knippen en het maakt werkelijk geen hol uit voor het plot. Als je ooit in je leven een film hebt gezien dan is het al snel duidelijk dat er iets aan de hand is met het water. Toch voelen ze de noodzaak om het 2 uur lang voor je uit te spellen.

    Het is ook best een straf om deze 146 minuten Dane DeHaan te moeten volgen. Hij speelde eerder prima in Chronicle, maar is niet in staat om een film als A Cure to Wellness te dragen. Sommige acteurs kunnen slecht materiaal beter maken en dat lukt DeHaan hier niet. Jason Isaacs is lekker campy als de directeur van de wellness center.

    Conclusie
    A Cure for Wellness is a cure for insomnia.

  • Review: Passion (2012)

    Review: Passion (2012)

    Isabelle (Noomi Rapace) werkt voor een internationaal reclamebureau. Wanneer haar manipulatieve baas Christine (Rachel McAdams) haar idee jat, loopt de rivaliteit tussen de vrouwen uit de hand.

    Beoordeling
    Als je je ooit hebt afgevraagd hoe het leven van Regina George er zo’n 20 jaar na Mean Girls uit zou zien dan moet je Passion kijken. Niet alleen is Christine van Passion net zo vals en blond als Regina, Rachel McAdams speelt haar ook op zo’n manier dat ze sterk doet denken aan haar iconische Mean Girls personage. Aan de ene kant amusant, aan de andere kant bleef ik maar denken dat de film beter had gewerkt als McAdams en Noomi Rapace van rollen hadden gewisseld. Niet zozeer vanwege de Mean Girls link, maar omdat ik denk dat Rapace met haar strenge uiterlijk beter tot haar recht was gekomen als de manipulatieve van de twee. McAdams was denk ik wat sympathieker overgekomen als Isabelle, wat Rapace niet echt lukt.

    Voor een film die Passion heet, heeft Brian de Palma wel een heel passieloze film gemaakt. Het heeft een jaren ’90 erotische thriller vibe, maar blijft vrij braaf. Spannend wordt het nooit.

    Conclusie
    Passion is een middelmatige thriller waar geen passie in zit.

  • Review: The Beguiled (2017)

    Review: The Beguiled (2017)

    De komst van een gewonde soldaat (Colin Farrell) op een meisjesschool ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog zorgt voor een hoop onrust en rivaliteit.

    Beoordeling
    The Beguiled is de nieuwste film van Sofia Coppola en is gebaseerd op het gelijknamige boek van Thomas P. Cullinan. Zijn boek is al eerder verfilmd met Clint Eastwood in de hoofdrol. In de Eastwood versie schijnt de focus meer op de soldaat te liggen terwijl Coppola in haar Beguiled de focus verlegt naar de vrouwen. Hoewel ik me prima vermaakt heb met The Beguiled moet ik eerlijk bekennen dat de vrouwen, op Edwina (Kirsten Dunst) na, niet heel interessant zijn. Het is vooral amusant om te zien wat voor invloed de aanwezigheid van Colin Farrells personage heeft op de vrouwen en hoe hij ze voor hun karretje weet te spannen. Coppola neemt haar tijd met deze scènes en schiet, zoals we van haar gewend zijn, prachtige plaatjes. Na een gebeurtenis die ik niet zal spoilen, komt er eindelijk wat pit in de film en wat mij betreft had Coppola hier wat meer aandacht aan kunnen besteden. Er hangt gedurende de film een hoop onderdrukte spanning in de lucht en die had er nog wat meer uit mogen knallen. Ik had graag meer van Farrell gezien in zijn ‘YOU VENGEFUL BITCHES!’ modus. De film zet hier ook voorzichtige stappen richting horror wat welkom is.

    Farrell speelt een goede rol als de charmante en manipulatieve soldaat. De vrouwen rollen hadden wat beter uitgewerkt kunnen worden. Nicole Kidman, Kirsten Dunst en Elle Fanning proberen er het beste van te maken, maar hun personages blijven te oppervlakkig. Hierdoor weet The Beguiled geen blijvende indruk te maken. Op het moment zelf was het vermakelijk, maar hoe meer tijd er verstrijkt, hoe minder positief ik op de film terugkijk.

    Conclusie
    The Beguiled is een sfeervolle slow burn, maar uiteindelijk makkelijk te vergeten.