Wanneer Ghostface plots opduikt in het rustige plaatsje waar Sidney (Neve Campbell) een nieuw leven heeft opgebouwd, loopt haar tienerdochter Tatum (Isabel May) groot gevaar.
Beoordeling
Scream 6 is de eerste film uit de franchise zonder Sidney. Om eerlijk te zijn, miste ik haar niet. Na alle ellende verdiende ze een rustig leven met Mark en de kids. Daarnaast was ik ook gecharmeerd geraakt van de ‘Core Four’ van deel 5 en 6: Sam (Melissa Barrera), Tara (Jenna Ortega), Mindy (Jasmin Savoy Brown) en Chad (Mason Gooding). Ik had graag een vervolg gezien met deze groep, maar helaas werd Barrera onterecht ontslagen en verliet Ortega al snel het zinkende schip.
Scream 7 moest herschreven worden en er werd een flinke prijs betaald om Neve Campbell terug te krijgen. Kevin Williamson, de schrijver van de originele Scream films, kreeg de regie in handen. Het resultaat? Eén van de zwakste films uit de franchise.
Ik snap dat het na zoveel films moeilijk wordt om nog iets goeds te bedenken en dat zien we terug in de vrij zwakke opening en het belachelijke motief van de killer(s). Scream 7 lijkt naar iets toe te werken met het afbranden van het iconische huis van Stu en de vele verwijzingen naar the man himself, maar de film zorgt niet voor een bevredigende conclusie.
Campbell is wel weer goed op dreef als één van de meest geliefde final girls uit het horror genre. Hoewel ik erg teleurgesteld was dat Patrick Dempsey niet terugkeerde als Mark, moet ik toegeven dat Joel McHale verrassend goed is als Sidney’s echtgenoot. Samen maken ze een geloofwaardig en competent paar in hun strijd tegen Ghostface. Alles rond hun tienerdochter Tatum (Isabel May) vond ik minder geslaagd. Ik had liever de charismatische McKenna Grace (Regretting You) in die rol gezien, in plaats van in een bijrol als één van Tatum’s vriendinnen. De rest van de nieuwelingen zijn makkelijk te vergeten, want hun personages zijn flinterdun. Het is fijn om Chad, Mindy en uiteraard Gale (Courteney Cox) weer te zien, maar die zitten helaas grotendeels op de reservebank.
Voor de gore liefhebbers: in Scream 7 vloeit het bloed rijkelijk dankzij een paar aardige kills. Er zijn een aantal spannende momenten, maar echt eng wordt het nooit.
Met de nostalgie zit het voor de echte fans goed. Zo komen een aantal nummers van de originele Scream soundtrack voorbij, waaronder Sidney’s Lament, een score van Marco Beltrami. Ook is er een verwijzing naar Matthew Lillard’s cameo in Scream 2 en lijkt het script van deel 7 geïnspireerd te zijn door het originele plan van Scream 3.
