BE COOL, SODAPOP

Tag: karl glusman

  • Recensie: The Running Man (2025)

    Recensie: The Running Man (2025)

    Om geld te verdienen om zijn gezin een beter leven te geven, doet Ben Richards (Glen Powell) mee aan het levensgevaarlijke televisieprogramma The Running Man.

    Beoordeling

    The Running Man is gebaseerd op een boek van Stephen King en werd in 1987 al verfilmd met Arnold Schwarzenegger in de hoofdrol. Edgar Wright is verantwoordelijk voor deze nieuwe film, en schreef samen Michael Bacall het script na hun eerdere samenwerking aan Scott Pilgrim vs. the World. Wright blijft hier trouwer aan het boek dan de Schwarzenegger versie. Hoewel het verhaal al dik 40 jaar oud is, voelt het niet ver van de realiteit verwijderd. Health care is al niet te betalen in de VS, dus hoe lang zal het duren voordat we echt zo’n show gaan krijgen? Niet lang als ik kijk naar de poppenkast van de huidige potus.

    Ondanks de zware onderliggende thematiek van de film, is The Running Man vooral een vermakelijke zit doordat het goed in balans is. Het is een actievolle film geworden. Wright houdt een vlot tempo aan om de adrenaline lekker te laten pompen. Het zakt tegen het einde helaas wel in. De humor mag er ook zijn; zo kon ik de Kardashian-achtige show waarderen waar Richards met pijn naar kijkt.

    Glen Powell speelt een sterke hoofdrol, zonder teveel op z’n charme te leunen. Is dit de film die hem op de A-list zet? Nee, dat denk ik niet, maar hij is goed op weg. Bijrollen van Colman Domingo, Josh Brolin, William H. Macy, Jayme Lawson, Katy O’Brian zijn dik in orde, met Michael Cera als uitblinker. Karl Glusman krijgt niet genoeg te doen, wat helaas vaker gebeurt in zijn carrière (zie Nocturnal Animals en Civil War).

    Conclusie

    Houd je van dystopische films die iets te dichtbij de realiteit liggen? Dan mag je The Running Man niet missen!

    4 sterren
  • Recensie: Eenie Meanie (2025)

    Recensie: Eenie Meanie (2025)

    In Eenie Meanie heeft Edie (Samara Weaving) in haar jongere jaren gewerkt als bestuurder van een vluchtauto. Net als ze denkt haar oude leven achter zich te hebben gelaten, wordt ze benaderd voor een klus om haar ex (Karl Glusman) te redden.

    Beoordeling

    Een vrouwelijke Baby Driver x Ocean’s Eleven. Vernieuwend wordt Eenie Meanie nooit, maar het is een vermakelijke en met vlagen grappige actiefilm geworden. Samara Weaving weet de film met charme op haar frêle schouders te dragen. Haar Edie is zowel stoer als gevoelig, en je gunt het haar zo om uit dit wereldje te stappen, ook al past ze er perfect in. Na rollen in Ready or Not en The Babysitter laat Weaving weer zien alles in huis te hebben om een grote ster te worden. Haar grootste obstakel is waarschijnlijk dat ze teveel op Margot Robbie lijkt. Ach ja, tenminste keert Weaving volgend jaar terug op het grote scherm in sequel Ready or Not: Here I Come.

    Het is niet makkelijk om de spotlight van Weaving te stelen, maar Karl Glusman weet indruk te maken als haar onvolwassen ex John. Onvoorspelbaar, kwetsbaar en grappig; Glusman zet één van mijn favoriete mannelijke bijrollen neer van 2025. Ook de bijrollen van Andy Garcia, Steve Zahn en Marshawn Lynch mogen er zijn, maar halen het niet bij Glusman.

    Eenie Meanie is op haar best als de relatie tussen Edie en John centraal staat. Voor de actie en achtervolgingen zou ik het niet kijken.

    3,5 sterren

    Eenie Meanie is nu te zien op Disney+

  • Recensie: Civil War (2024) maakt indruk

    Recensie: Civil War (2024) maakt indruk

    poster Civil War

    Een burgeroorlog zorgt voor verdeeldheid en chaos in de Verenigde Staten. Journalisten Lee (Kirsten Dunst) en Joel (Wagner Moura) nemen oudgediende Sammy (Stephen McKinley Henderson) en de jonge wannabe journaliste Jessie (Cailee Spaeny) mee op een levensgevaarlijke road trip door het land. Eindstation: Washington D.C. voor een interview met de president.

    beoordeling

    Alex Garland (Ex-Machina, Annihilation) is met zijn liefde voor science fiction één van de meest interessante filmmakers die we nu hebben. Zijn nieuwste film Civil War is misschien het meest mainstream van al zijn projecten. Het is een oorlogsfilm met indrukwekkende actie en overdonderend geluid. Zeker die laatste 20 minuten voelde ik me helemaal in de actie gezogen. Het zorgde voor een beklemmend gevoel, maar tegelijk voelde ik ook de adrenaline pompen. Goed om te realiseren: deze film is niet één en al actie. Civil War bevat ook rustige momenten met Lee en de anderen in de auto, rijdend door verlaten en/of verwoeste landschappen. Deze scènes deden me sterk denken aan één van Garland’s eerste films, 28 Days Later, waarvoor hij het script schreef. Civil War draait, zoals de titel al zegt, om een burgeroorlog, maar de setting had net zo goed een zombie apocalyps kunnen zijn. Het gaat hier ook niet om commentaar geven op de politieke situatie. Net als één van de personages zegt; een journalist is er om te aanschouwen en vast te leggen wat er gebeurt, niet om te oordelen. Dat is precies wat Garland hier met Civil War doet.

    Kirsten Dunst is sterk als geharde journalist. Ze krijgt goed tegenspel van Wagner Moura, die je misschien nog kent als Pablo Escobar in de serie Narcos. Cailee Spaeny, onlangs te zien in Priscilla, speelde prima, al vond ik haar rol het minst goed uitgewerkt. Ze is er vooral om gered te worden. In aardige bijrolletjes zien we Jesse Plemons (real life echtgenoot van Dunst), Jojo T. Gibbs, Karl Glusman, Sonoya Mizuno en Nick Offerman als de president.

    conclusie

    Alex Garland is weer sterk op dreef met het indrukwekkende Civil War.

    4 sterren
  • Review: Nocturnal Animals (2016)

    Review: Nocturnal Animals (2016)

    poster Nocturnal Animals

    Twintig jaar na het verbreken van haar relatie ontvangt Susan (Amy Adams) een manuscript van ex-man Edward (Jake Gyllenhaal). Het bevat een gewelddadig verhaal die hij heeft opgedragen aan haar. Susan heeft haar ex ooit iets verschrikkelijks aangedaan, iets waar ze volgens hem nooit mee weg zal komen, maar wat?

    beoordeling

    Laat ik beginnen met een bedankje aan schrijver/regisseur Tom Ford voor het maken van mijn minst favoriete opening credits sequence ooit. Voor mij hoeft het niet zo “kunstzinnig”, ik had gewoon zin in een spannende thriller. Misschien ging het daar mis en bekeek ik de film met de verkeerde verwachtingen. Nocturnal Animals is een verhaal over wraak, schijnt. Ben ik de enige persoon die niet zo onder de indruk is van Edwards vorm van wraak? Hij schrijft een boek. Wow. Zoals Elsa zingt in Frozen: let it go. Houd je niet 20 jaar aan een wrok vast. Ik snap waarom Susan van je gescheiden is. Niet dat zij nou zo geweldig is, maar dat is weer een ander verhaal.

    Nocturnal Animals volgt het verhaal van Susan en in flashbacks, haar relatie met Edward. Ook zien wij het verhaal in het boek van Edward, dat ook de titel Nocturnal Animals draagt, waarbij Susan zich inbeeldt dat hoofdpersoon Tony lijkt op haar ex-man. Persoonlijk vond ik het verhaal in het verhaal het beste deel van de film, want Susan zelf doet niet veel meer dan verdrietig kijken en crappy kunst produceren. Ik krijg het gevoel dat Tom Ford wil dat ik het verhaal in het verhaal projecteer op de disfunctionele relatie van Susan en Edward, maar ik wil het niet en doe het niet.

    Gelukkig is het acteerwerk wel goed en valt er wat dat betreft genoeg te genieten. Amy Adams en Jake Gyllenhaal spelen prima hoofdrollen en ook Michael Shannon, Aaron Taylor-Johnson, Ellie Bamber en Isla Fisher maken indruk met hun bijrollen. Karl Glusman lijkt na rollen in The Neon Demon en nu Nocturnal Animals wel een acteur om in de gaten te houden.

    conclusie

    Nocturnal Animals (en Tom Ford?) is nogal vol van zichzelf, maar het acteerwerk maakt een hoop goed.

    3 sterren
  • Review: The Neon Demon (2016)

    Review: The Neon Demon (2016)

    poster-theneondemonDe 16-jarige Jesse (Elle Fanning) wil graag model worden en verhuist naar Los Angeles. Ze wordt al snel door de fashion industrie omarmd, maar de overige modellen zijn jaloers op haar natuurlijke schoonheid en jeugd.

    Beoordeling
    Ik was niet zo’n fan van Nicolas Winding Refns Drive en na het zien van zijn The Neon Demon denk ik niet dat zijn werk iets voor mij is. The Neon Demon is weird. Heel weird. Het is een visueel prachtige film geworden.. en dat was het. Recent noemde ik I Am the Pretty Thing That Lives in the House echt een gevalletje van style over substance en hetzelfde denk ik over The Neon Demon. Misschien heeft het wel een diepgaande betekenis en is het een sluwe verwijzing naar de mode industrie waar alles om uiterlijk lijkt te draaien, maar voor mij werkt het niet. Corruptie van onschuld is een bekend thema en The Neon Demon voegt hier niets aan toe. Het soortgelijke Starry Eyes vind ik persoonlijk beter, want in die film wordt naar de bizarre ontknoping opgebouwd terwijl Winding Refn.. nou, ik weet eigenlijk niet wat hij hier probeert te doen. Shockeren? Walging oproepen? Mij met een leeg gevoel achterlaten?

    In de onschuldig ogende Elle Fanning heeft Winding Refn wel een prima leading lady gevonden. Jena Malone speelt een sterke bijrol. Bella Heathcote en Abbey Lee vond ik niet zo overtuigend spelen. Keanu Reeves heeft een random bijrol, maar ik kon het wel waarderen. Nieuwkomer Karl Glusman maakt indruk als vriend van Jesse.

    Conclusie
    The Neon Demon is visueel prachtig, maar inhoudelijk heb je hier niets te zoeken. Houd je van weird dan is dit een film voor jou!

    rating-3stars