BE COOL, SODAPOP

Categorie: Reviews

  • Review: The Avengers (2012)

    Wanneer Loki (Tom Hiddleston, Thor) kwade plannen blijkt te hebben voor de aarde, probeert Nick Fury (Samuel L. Jackson) van S.H.I.E.L.D. een sterk team samen te stellen om Loki tegen te houden. Hij roept de hulp in van Iron Man (Robert Downey Jr.), Captain America (Chris Evans), Black Widow (Scarlett Johansson), Hawkeye (Jeremy Renner) en de Hulk (Mark Ruffalo). Daarnaast schiet ook Loki’s broer Thor (Chris Hemsworth) te hulp om de aarde te redden.

    Beoordeling
    Regisseur Joss Whedon krijgt een bijna onmogelijke taak voor elkaar. Het is niet makkelijk geweest om een project als The Avengers van de grond te krijgen. Whedon levert vervolgens ook nog eens een goede film af. Televisie is een goede leerschool voor hem geweest. Whedon neemt qua ervaring 7 seizoenen van Buffy the Vampire Slayer mee en in The Avengers zijn ook invloeden van de populaire serie te zien. Kijk maar naar de eerste scene van Black Widow. Wat betreft humor en vechtstijl doet het sterk denken aan Buffy. In zijn geheel heeft Whedon geleerd een goede balans te houden qua actie en humor. En hij weet als geen ander hoe hij met een grote cast moet werken.

    Het is moeilijk om iedereen evenveel screentime te geven en Whedon doet zijn best om iedereen te plezieren. Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om je eigen voorkeur. Iron Man fans komen aan hun trekken, maar verwacht niet teveel van Hawkeye bijvoorbeeld. Mark Ruffalo is de enige acteur die zijn debuut maakt als zijn personage Bruce Banner/the Hulk, maar houdt zich prima staande tussen de overige acteurs die al wat tijd hebben gehad om te groeien in hun rol.

    Conclusie
    Eigenlijk moet iedereen deze film wel in de bioscoop gezien hebben. Ook al ben je geen comicbook fan, er is genoeg om je mee te vermaken. Ik zou wel eerst Thor kijken voor het gemak!

  • Review: The Darkest Hour (2011)

    Amerikanen Sean (Emile Hirsch, Into the Wild) en Ben (Max Minghella, The Social Network) zijn in Moskou om een sociale media app (of iets dergelijks) te verkopen. Dit loopt helaas mis, maar het weerhoudt ze niet om het nachtleven in Moskou op te zoeken. Daar ontmoeten ze de Amerikaanse Natalie (Olivia Thirlby, No Strings Attached) en de Australische Anne (Rachael Taylor, Transformers). Niet lang daarna wordt Moskou aangevallen door onzichtbare aliens en moeten de 4 toeristen zien te overleven in een voor hun onbekende stad.

    Beoordeling
    Is The Darkest Hour een geval van een goed idee die slecht geëxecuteerd is? Waarom zouden Hirsch en Minghella, twee gerespecteerde jonge acteurs, anders in deze film spelen? The Darkest Hour begint aardig, maar na de komst van de aliens wordt de film slechter en slechter. Het idee van een onzichtbare vijand is goed. Het is in bijvoorbeeld slasher films ook vaak enger als je niet weet waar Jason ineens is. Maar om een film lang naar onzichtbaar gevaar te kijken? Tja, dat maakt de film niet spannend, maar juist saai.

    Daarnaast is de film soms ook nog onbegrijpbaar. Goed, dat ik Russisch niet versta is logisch. Maar op een gegeven moment vertelt Sean een verhaal aan Natalie over hoe hij en Ben vrienden zijn geworden. Op het eind zegt hij dat hij er nooit overheen is gekomen. Over wat? Echt serieus waar? Heb ik iets van dit verhaal moeten begrijpen? Het lijkt net of ze er dialoog uitgeknipt hebben. En zo zijn er wel meer dingen waar ik vraagtekens bij zet.

    Conclusie
    The Darkest Hour is alleen het bekijken waard als je fan bent van één van de acteurs.

  • Review: Mirror Mirror (2012)

    Het klassieke verhaal van Sneeuwwitje krijgt een twist. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de boze koningin (Julia Roberts). Zij vindt Sneeuwwitje (Lily Collins, Abduction) maar een irritant kind. Het koninkrijk zit in geldnood en daarom besluit ze dat ze gaat trouwen met de jonge prins Alcott (Armie Hammer, The Social Network). Maar hij heeft alleen oog voor Sneeuwwitje.

    Beoordeling
    Regisseur Tarsem Singh (The Cell) laat zich van een luchterige kant zien met Mirror, Mirror. Het is een leuke sprookjesfilm die in al zijn kleurrijke vrolijkheid kinderen zal aanspreken. En voor volwassenen is de film vermakelijk, omdat niet het bekende verhaal van Sneeuwwitje wordt gevolgd. Daarnaast zit er voldoende humor in die volwassenen zal bevallen.

    Julia Roberts heeft duidelijk plezier in haar rol als boze koningin en het is leuk om America’s sweetheart een keer niet van haar lieve kant te zien. Lily Collins is een mooi meisje met beperkt talent. Gelukkig doet ze het hier al een stuk beter dan in Abduction. Armie Hammer heeft de charme van Prince Charming, maar komt komisch gezien niet goed uit de verf.

    Zoals we bij The Cell met Jennifer Lopez al zagen is Singh een visueel goede regisseur. De inmiddels overleden Eiko Ishioka verzorgde net als bij The Cell de costume design voor Mirror Mirror. Het zal mij niet verbazen als zij postuum een Oscar-nominatie krijgt voor haar werk.

    De film eindigt voor mij alleen op een verkeerde noot. Sneeuwwitje barst namelijk in zang uit, Bollywood style. Singh wilde misschien iets van zijn eigen cultuur meenemen in de film, maar het past er totaal niet bij. Echt verschrikkelijk gewoon.

  • Review: Chronicle (2012)

    In Chronicle ontdekken Andrew (Dane DeHaan, In Treatment), Matt (nieuwkomer Alex Russell) en Steve (Michael B. Jordan, Friday Night Lights) iets in het bos. Niet lang daarna ontwikkelen ze telekinetische gaven. De jongens gaan er eerst speels mee om, maar dat verandert wanneer de gaven van Andrew een stuk sterker blijken te zijn. Wanneer hij zich begint af te zetten tegen zijn vrienden, gaat het goed mis met Andrew.

    beoordeling

    Wat gebeurt er als normale mensen speciale krachten krijgen? Het blijft een populair onderwerp voor filmmakers. Chronicle lijkt niet geïnteresseerd in het verklaren van de gaven van de jongens wat misschien teleurstellend is voor kijkers. Het gaat voornamelijk om de ontwikkeling van hun krachten en hoe ze daar mee omgaan. Voor mij levert het een film op met een laag rewatchability factor. Zolang je niet weet waar de film precies naar toe gaat, dan is het nog interessant. Maar na één keer kijken weet je het wel. Dan kan je beter ergens halverwege inschakelen.

    De film is geschoten als een found footage film, voornamelijk van het perspectief van Andrew. Aan de andere kant is het ook weer geen found footage film. Nergens noemen ze dat de beelden gevonden zijn. Daarnaast zien we niet alleen footage van Andrews camera, maar ook beelden van de camera van Casey en beveiligingsbeelden. Hoe en waarom dit aan elkaar geplakt is en waarom de camera nog steeds op ‘record’ staat wanneer Andrew in het ziekenhuis ligt, wordt niet verklaard. De found footage angle maakt de film wat intiemer doordat we bovenop de gebeurtenissen zitten. Toch voelt het meer als een marketing gimmick en als uitvlucht om bepaalde dingen niet in beeld te hoeven brengen.

    DeHaan, Russell en Jordan spelen goede rollen met de charismatische Jordan als uitblinker.

    conclusie

    Chronicle is een keer het bekijken waard, met name door de jonge veelbelovende cast.

    3 sterren

     

  • Review: In Time (2011)

    In de toekomst is tijd een betaalmiddel, of beter gezegd, het enige betaalmiddel. Het verouderingsproces stopt op 25-jarige leeftijd. Vervolgens heeft men nog een jaar op de klok voordat ze ’time out’ ofwel doodgaan, tenzij ze meer tijd weten te verdienen. Zo hebben rijke mensen eeuwig leven en leven arme mensen van dag tot dag.

    Will Salas (Justin Timberlake) is één van die mensen die van dag tot dag leeft, samen met zijn moeder (Olivia Wilde, Cowboys & Aliens). Wanneer hij de rijke Henry Hamilton (Matt Bomer, White Collar) ontmoet, verandert zijn leven. Henry geeft Will zijn tijd en pleegt zelfmoord. Vervolgens wordt Will verdacht van moord en slaat hij op de vlucht met de rijke Sylvia (Amanda Seyfried).

    Beoordeling
    Het verbaast me niet dat In Time gemaakt is door Andrew Niccol. Eerder maakte hij al sci-fi films als Gattaca en S1m0ne. Niccol weet aan de ene kant een heel andere wereld neer te zetten die aan de andere kant toch sterk doet denken aan de echte wereld. Dat de rijke mensen rijker worden en de arme mensen armer, blijft een actueel onderwerp.

    Het verhaal van In Time werkt wel wat beperkend voor de casting. Seyfried en Wilde zitten rond de goede leeftijd en Timberlake komt er net mee weg. Maar Matt Bomer, Cillian Murphy (28 Days Later), Johnny Galecki (The Big Bang Theory) en Vincent Kartheiser (Mad Men) ogen allemaal te oud. Dat ze stuk voor stuk goede acteurs zijn, maakt weer veel goed. Timberlake doet het verrassend goed in de hoofdrol. Zo vond ik hem slecht in The Social Network en Bad Teacher, maar hij laat zien erg gegroeid te zijn. Of een rol gevonden te hebben die bij hem past. Seyfried straalt normaal veel warmte uit, maar weet afstandelijk over te komen wat weer goed past bij haar personage.

    Conclusie
    In Time is alleen al het bekijken waard voor het idee dat tijd als betaalmiddel wordt gebruikt in de toekomst. De film begint sterk, maar is iets aan de lange kant, waardoor het jammer genoeg ook minder interessant wordt.