Auteur: Gwen

Retro review: A Nightmare on Elm Street (1984)

Het is inmiddels 30 jaar geleden sinds A Nightmare on Elm Street werd uitgebracht in Amerika en regisseur Wes Craven één van de grootste horror iconen ter wereld introduceerde: Freddy Krueger. Inmiddels zijn we 6 sequels, een Freddy vs Jason film en een remake verder, maar de originele Nightmare blijft een klassieker.

Het was alweer zeker 10 jaar geleden sinds ik A Nightmare on Elm Street heb gezien. Deel 3, Dream Warriors, is mijn favoriet en die heb ik dan ook het vaakst gezien. Met Halloween heb ik de originele Nightmare weer eens gekeken. Voor wie het verhaal niet kent:

Nancy (Heather Langenkamp) en haar vrienden worden in hun dromen gestalkt door Freddy Krueger (Robert Englund), een kindermoordernaar. Ze komt er al snel achter dat wanneer je in je droom gedood wordt door Freddy, je ook in het echte leven sterft.

A Nightmare on Elm Street blijft na zoveel jaar een enge en uitstekende horrorfilm. Het (toentertijd) originele concept is wat de film onderscheidt van andere slashers uit die tijd, zoals Halloween en Friday the 13th en hun sequels.

Het acteerwerk is helaas niet zo best. Hoofdrolspeelster Heather Langenkamp doet haar best, maar alles wat ze zegt klinkt onnatuurlijk. Johnny Depp maakt hier zijn filmdebuut en hij komt veel natuurlijker over dan Langenkamp. Ik denk dat niemand had verwacht dat hij ooit zo’n grote ster zou worden als hij nu is, maar zijn potentie om een ster te worden was toen al groot. John Saxon en Ronee Blakley, als Nancy’s ouders, acteren houterig. Robert Englund krijgt hier nog niet de kans om te laten zien wat hij als Freddy allemaal in huis heeft, maar eng is hij wel.

De Elm Street films zijn in de loop der jaren steeds minder eng geworden. Freddy was in het origineel heel menacing, maar later lachten we om zijn oneliners. Met de originele Nightmare laat Craven zien dat hij zijn werk en horror serieus neemt. Het geweld is hier niet om om te lachen, maar het is angstaanjagend, zeker voor die tijd. Het is dan ook geen wonder dat na 30 jaar, A Nightmare on Elm Street nog steeds een klassieker is.

3 november 2014
Sublime: Lawrence Gilliard Jr. in The Walking Dead

In Sublime zetten we een uitzonderlijke performance van een acteur of actrice in de spotlight. Deze performance kan van een film of serie zijn, maar hoeft geen recente performance te zijn. In de allereerste Sublime zetten we The Walking Dead acteur Lawrence Gilliard Jr. in het zonnetje.

*LET OP: SPOILERS VOOR THE WALKING DEAD 5X03*

Afgelopen maandag namen we afscheid van Bob Stookey (Gilliard Jr.) in The Walking Dead aflevering “Four Walls and a Roof” (#5.03). Eén aflevering eerder, in “Strangers”, zagen we hoe een emotionele Bob werd ontvoerd door Gareth (Andrew J. West) en de overgebleven Termites. Bob ontwaakt bij een kampvuur: één been minder en omgeven door kannibalen die zijn been op zitten te eten! In “Four Walls and a Roof” is het Bob die het laatst lacht. Hij is eerder gebeten door een Walker en de Termites zitten zijn ’tainted meat’ te eten! Lawrence Gilliard Jr. glundert maniakaal wanneer hij zijn geheim verklapt. Hij zet een man neer die zich erbij neergelegd lijkt te hebben dat hij zal sterven, maar blij is dat hij zijn tormentors nog één naaistreek heeft kunnen leveren. Zie onderstaande video:

“Four Walls and a Roof” is een mooie swan song voor Gilliard Jr. Veel personages gaan dood in The Walking Dead, maar niet iedereen krijgt een mooi afscheid. De Termites droppen Bob af bij de kerk waar Rick en de anderen verblijven. Bob, de eeuwige optimist, probeert zijn geliefde Sasha (Sonequa Martin-Green) te troosten terwijl hij op zijn sterfbed ligt. Het is prachtig subtiel spel van Gilliard Jr., maar ik had ook niet anders verwacht. Hij levert al sinds zijn debuut in seizoen 4 sterk werk af.

Ik ga Bob missen en ik dank Lawrence Gilliard Jr. voor zijn sublieme prestatie. Hopelijk is The Walking Dead een mooie opstap voor hem geweest voor nog betere projecten.

2 november 2014
Insidious: Chapter 3 teaser trailer

Insidious, van Saw-masterminds James Wan en Leigh Whannell, is één van de meest succesvolle horrorfilms van de afgelopen jaren en ook Chapter 2 was een succes. Niet gek dat er nu een derde deel in de maak is, simpelweg Insidious: Chapter 3 genaamd. Wan was verantwoordelijk voor de regie van de eerste twee delen en nu is het Whannell die plaats neemt in de regiestoel. Dit derde deel is een prequel en speelt zich dus af voor de gebeurtenissen uit de originele Insidious. We moeten het dit keer doen zonder Patrick Wilson en Rose Byrne, maar dat is niet erg, want Dermot Mulroney speelt nu één van de hoofdrollen en hij is altijd een fijne toevoeging aan een cast.
(meer…)

27 oktober 2014
Horror tips voor Halloween #2

Het is weer bijna Halloween en dat is de tijd van het jaar wanneer ik nog meer dan normaal zin heb in horrorfilms kijken! Drie jaar geleden had ik al een lijstje met film tips gepost, maar inmiddels is het wel tijd voor een nieuw lijstje.

Pak je dvds erbij, zet Netflix aan of loop naar de videotheek of winkel voor deze horrorfilms:

The Collector (2009)
Met: Josh Stewart, Madeline Zima, Daniella Alonso
Regisseur: Marcus Dunstan
The Collector vind ik één van de betere horrorfilms van de afgelopen jaren. Josh Stewart is als Arkin een uitstekende antiheld en het intieme kat-en-muisspel dat wordt gespeeld door Arkin en The Collector zorgt voor zenuwslopende momenten. Ook de sequel, The Collection, is een aanrader!

The Midnight Meat Train (2008)
Met: Bradley Cooper, Leslie Bibb, Vinnie Jones
Regisseur: Ryûhei Kitamura
The Midnight Meat Train is zo underrated! Cooper speelt een fotograaf die vermoedt dat de man die hij gefotografeerd heeft in de metro een seriemoordenaar is. Zijn obsessie brengt niet alleen zijn eigen leven in gevaar, maar ook die van zijn vriendin. Cooper is top en de film is prachtig geschoten.
(meer…)

25 oktober 2014
Review: Lone Survivor (2013)

Lone Survivor is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van een Navy Seal Team die in juni 2005 Taliban leider Ahmad Shah moet doden. Het gaat mis wanneer de vier mannen in de bergen van Afghanistan drie geitenhoeders tegenkomen en ze besluiten om hen te laten gaan.

Beoordeling
Marcus Luttrell, hier gespeeld door Mark Wahlberg, is de lone survivor van het verhaal en de film is gebaseerd op zijn gelijknamige boek. Regisseur Peter Berg (Battleship) weet het verhaal mooi in beeld te brengen, want de cinematografie is echt prachtig. Wahlberg speelt een sterke hoofdrol, al vond ik Ben Foster, als Matt Axelson, de beste performance geven van de vier acteurs. Maar goed, Foster is altijd uitstekend. Emile Hirsch, als Danny Dietz, speelt ook een sterke rol, al heeft Hirsch veel meer in zijn mars dan hij hier kan laten zien. Taylor Kitsch, te zien als Michael Murphy, is vast goed bevriend met Berg, gezien hun eerdere samenwerkingen aan Battleship en Friday Night Lights. Qua acteerwerk haalt hij het niveau van Wahlberg, Hirsch en Foster niet.

Wat ik jammer vind aan de film is het gebrek aan character development. We komen vrij weinig te weten over de mannen aan wie deze film wordt gewijd. Murphy heeft een zus die dure paarden als huwelijkscadeau wil. Dietz is getrouwd en zijn vrouw wil dat hij een kleur kiest voor iets in huis. Axelson heeft een Aziatische vrouw. Het is moeilijk om je te investeren in deze mannen en hun poging tot overleven wanneer je ze niet kent. Natuurlijk is het verschrikkelijk wat er allemaal is gebeurd, maar die emotionele impact is voor mij niet aanwezig. De enige reden waarom het overlijden van Axelson nog enigzins aangrijpend overkomt is, omdat Foster zo goed is. Hij weet het naar een hoger niveau te tillen, ondanks het gebrek aan karakterisering.

Conclusie
Lone Survivor is een prima oorlogsfilm die zijn kans heeft gemist om één van de betere te zijn.

23 oktober 2014