BE COOL, SODAPOP

Auteur: Gwen

  • Review: The Maze Runner (2014)

    Review: The Maze Runner (2014)

    poster-mazerunnerThomas (Dylan O’Brien, Teen Wolf) wordt op een dag wakker op een voor hem onbekende plek, omgeven door een groep jongens. Hij kan zich niets herinneren, maar hij hoort al snel dat dit normaal is, want iedereen is ooit hetzelfde overkomen. De jongens zitten opgesloten in een labyrint en ze proberen al jaren, zonder succes, een uitgang te vinden. Thomas laat het hier niet bij zitten en wil een runner worden, iemand het labyrint verkent.

    Beoordeling
    Sinds het financiële succes van de Twilight films, zijn verfilmingen van young adult novels heel hot in Hollywood. Na films als The Hunger Games en Divergent is hier nu The Maze Runner, een verfilming van het gelijknamige boek van James Dashner. De film is eerder omschreven als een kruising tussen Lost en Lord of the Flies, waar ik me wel in kan vinden, al zou ik nog een vleugje Cabin in the Woods willen toevoegen.

    Het concept is intrigerend en de film begint ook sterk, maar gaandeweg verloor ik steeds meer mijn interesse. Ik behoor ook niet meer tot de doelgroep, wat niet echt helpt met dit soort films. Het idee achter het labyrint en waarom de jongens daar in zitten vind ik tot nu toe niet echt goed uitgewerkt en om eerlijk te zijn wil ik geen sequel hoeven kijken om meer duidelijkheid te krijgen.

    Het acteerwerk is wisselend. Ik heb Dylan O’Brien nooit eerder in iets gezien en ik denk ook niet dat hij een slechte acteur is, maar ik vond zijn performance niet geheel passen bij de film. Het leek net of ze hem elke ochtend voor het filmen een Valium hebben gegeven, want hij komt vrij vlak over. Kaya Scodelario (Now is Good) lijkt op Kristen Stewart in de film en kijkt net zo dood uit haar ogen, dus dat hielp ook niet. Gelukkig is er Will Poulter, die vorig jaar zijn doorbraak beleefde dankzij een hilarische rol in We’re the Millers en nu met The Maze Runner laat zien hoe veelzijdig hij wel niet is. Thomas Brodie-Sangster (Game of Thrones) en Aml Ameen (The Butler) leveren ook prima werk af. De overige acteurs krijgen weinig om mee te werken.

    Conclusie
    The Maze Runner is een prima film met een sterk concept, al heeft het mijn interesse voor de tweede film, Maze Runner: Scorch Trials, niet gewekt.

    rating-3halfstars

  • So fetch! Mean Girls en andere reünies

    So fetch! Mean Girls en andere reünies

    ew-reunions2014Entertainment Weekly heeft een leuke, jaarlijks terugkerende editie van hun tijdschrift: de reunion issue! Casts van films en series uit het recente en soms iets verdere verleden worden weer bij elkaar gezet voor een fotoshoot en dit jaar zien we onder andere de casts van Ghostbusters, Napoleon Dynamite, Sisters en Mean Girls voorbij komen.

    Lindsay Lohan, Tina Fey, Amanda Seyfried, Lacey Chabert en Rachel McAdams blikken terug op hun Mean Girls tijd, maar vertellen ook wat zij denken dat hun personages 10 jaar na de release van de film aan het doen zijn. Zo denkt Chabert het volgende over haar personage Gretchen:

    “Gretchen is probably running the Toaster Strudel empire. She is probably married and has, like, seven babies right now. She and Jason worked it out. She has very big curly hair.”

    Bekijk de foto’s en interviews op EW.com.

  • Trailer park: Minions (2015)

    Trailer park: Minions (2015)

    Die lovable gele minions uit de Despicable Me films staan centraal in hun eigen film genaamd Minions. Minions blijken al heel lang te bestaan en hun doel in het leven is om een baas te dienen, al loopt dit niet altijd goed af. Zonder baas om te dienen raken de gele wezentjes depressief. En dus gaan Kevin, Stuart en Bob, 42 jaar voordat ze Gru ontmoeten, op zoek naar een nieuwe baas.

    Bekijk hieronder de trailer van Minions. De film draait vanaf 1 juli 2015 in de Nederlandse bioscopen.

  • Retro review: A Nightmare on Elm Street (1984)

    Retro review: A Nightmare on Elm Street (1984)

    poster-anoesHet is inmiddels 30 jaar geleden sinds A Nightmare on Elm Street werd uitgebracht in Amerika en regisseur Wes Craven één van de grootste horror iconen ter wereld introduceerde: Freddy Krueger. Inmiddels zijn we 6 sequels, een Freddy vs Jason film en een remake verder, maar de originele Nightmare blijft een klassieker.

    Het was alweer zeker 10 jaar geleden sinds ik A Nightmare on Elm Street heb gezien. Deel 3, Dream Warriors, is mijn favoriet en die heb ik dan ook het vaakst gezien. Met Halloween heb ik de originele Nightmare weer eens gekeken. Voor wie het verhaal niet kent:

    Nancy (Heather Langenkamp) en haar vrienden worden in hun dromen gestalkt door Freddy Krueger (Robert Englund), een kindermoordernaar. Ze komt er al snel achter dat wanneer je in je droom gedood wordt door Freddy, je ook in het echte leven sterft.

    A Nightmare on Elm Street blijft na zoveel jaar een enge en uitstekende horrorfilm. Het (toentertijd) originele concept is wat de film onderscheidt van andere slashers uit die tijd, zoals Halloween en Friday the 13th en hun sequels.

    Het acteerwerk is helaas niet zo best. Hoofdrolspeelster Heather Langenkamp doet haar best, maar alles wat ze zegt klinkt onnatuurlijk. Johnny Depp maakt hier zijn filmdebuut en hij komt veel natuurlijker over dan Langenkamp. Ik denk dat niemand had verwacht dat hij ooit zo’n grote ster zou worden als hij nu is, maar zijn potentie om een ster te worden was toen al groot. John Saxon en Ronee Blakley, als Nancy’s ouders, acteren houterig. Robert Englund krijgt hier nog niet de kans om te laten zien wat hij als Freddy allemaal in huis heeft, maar eng is hij wel.

    anoes-001De Elm Street films zijn in de loop der jaren steeds minder eng geworden. Freddy was in het origineel heel menacing, maar later lachten we om zijn oneliners. Met de originele Nightmare laat Craven zien dat hij zijn werk en horror serieus neemt. Het geweld is hier niet om om te lachen, maar het is angstaanjagend, zeker voor die tijd. Het is dan ook geen wonder dat na 30 jaar, A Nightmare on Elm Street nog steeds een klassieker is.

    rating-4stars

  • Sublime: Lawrence Gilliard Jr. in The Walking Dead

    Sublime: Lawrence Gilliard Jr. in The Walking Dead

    In Sublime zetten we een uitzonderlijke performance van een acteur of actrice in de spotlight. Deze performance kan van een film of serie zijn, maar hoeft geen recente performance te zijn. In de allereerste Sublime zetten we The Walking Dead acteur Lawrence Gilliard Jr. in het zonnetje.

    *LET OP: SPOILERS VOOR THE WALKING DEAD 5X03*

    Afgelopen maandag namen we afscheid van Bob Stookey (Gilliard Jr.) in The Walking Dead aflevering “Four Walls and a Roof” (#5.03). Eén aflevering eerder, in “Strangers”, zagen we hoe een emotionele Bob werd ontvoerd door Gareth (Andrew J. West) en de overgebleven Termites. Bob ontwaakt bij een kampvuur: één been minder en omgeven door kannibalen die zijn been op zitten te eten! In “Four Walls and a Roof” is het Bob die het laatst lacht. Hij is eerder gebeten door een Walker en de Termites zitten zijn ’tainted meat’ te eten! Lawrence Gilliard Jr. glundert maniakaal wanneer hij zijn geheim verklapt. Hij zet een man neer die zich erbij neergelegd lijkt te hebben dat hij zal sterven, maar blij is dat hij zijn tormentors nog één naaistreek heeft kunnen leveren. Zie onderstaande video:

    “Four Walls and a Roof” is een mooie swan song voor Gilliard Jr. Veel personages gaan dood in The Walking Dead, maar niet iedereen krijgt een mooi afscheid. De Termites droppen Bob af bij de kerk waar Rick en de anderen verblijven. Bob, de eeuwige optimist, probeert zijn geliefde Sasha (Sonequa Martin-Green) te troosten terwijl hij op zijn sterfbed ligt. Het is prachtig subtiel spel van Gilliard Jr., maar ik had ook niet anders verwacht. Hij levert al sinds zijn debuut in seizoen 4 sterk werk af.

    Ik ga Bob missen en ik dank Lawrence Gilliard Jr. voor zijn sublieme prestatie. Hopelijk is The Walking Dead een mooie opstap voor hem geweest voor nog betere projecten.