Om haar geliefde hondje Krypto te redden, werkt Kara (Milly Alcock), ofwel Supergirl, samen met de jonge Ruthye (Eve Ridley) om een gezamenlijke vijand (Matthias Schoenaerts) te verslaan.
Beoordeling
Na een leuke introductie in James Gunn’s Superman, staat Kara Zor-El nu centraal in haar eigen Supergirl film. Milly Alcock speelt een sympathieke hoofdrol, van party girl die haar problemen wegdrinkt tot krachtige superheld. Helaas laat het script haar behoorlijk in de steek. Supergirl is een vrij standaard superhelden film. Op zich heb ik me ermee vermaakt, maar heel bijzonder of memorabel is het niet. Er zit nauwelijks een verhaal in, met Kara’s backstory als enige hoogtepunt (hi, David Krumholtz!). De aanwezigheid van David Corenswet als Clark/Superman voelt als een gimmick om bezoekers te trekken, want hij voegt niets toe aan het verhaal. Jason Momoa maakt zijn terugkeer in de DC wereld; waar hij eerder Aquaman speelde is hij nu interplanetaire premiejager Lobo. Zijn scènes zijn vermakelijk en zorgen voor wat extra humor, maar net als bij Corenswet volgt hij voor het plot niets toe. Belg Matthias Schoenaerts (De Rouille et d’Os) doet z’n best om wat te maken van een alledaagse slechterik.
Supergirl is jammer genoeg een behoorlijk lelijke film. We leven in 2026, maar de CGI oogt verrassend goedkoop. Waarom? Je kunt je afvragen of Craig Gillespie wel de juiste regisseur is voor een blockbuster, zeker als zijn beste werk juist in kleinschaligere films ligt, zoals I, Tonya en Lars and the Real Girl.
En dan is er nog die verschrikkelijke cover van The Middle van Jimmy Eat World. Wie heeft dat goedgekeurd? Ze proberen een Guardians of the Galaxy moment te creëren, maar slaan mooi de plank mis.
Ondanks de minpunten heb ik me wel vermaakt met Supergirl. De speelduur van 107 minuten vloog voorbij en heb me nooit zitten afvragen hoe lang ik nog te gaan heb, zoals bij Disclosure Day.
