Een duik naar de overblijfselen van zijn vader, verandert in een ware hel wanneer Jay (Austin Abrams) wordt opgeslokt door een walvis. Hij moet alle gekregen kennis van zijn vader (Josh Brolin), een ervaren duiker, gebruiken om te overleven. Gaandeweg komt hij tot nieuwe inzichten over hun relatie.
beoordeling
Vorige maand las ik bestseller Whalefall van Daniel Kraus. Ik was erg benieuwd hoe ze dit bijzondere verhaal naar het witte doek zouden vertalen. Op visueel vlak stelt de film zeker niet teleur. De gruwel van opgeslokt worden door een walvis en vast komen te zitten in zijn maag wordt op indrukwekkende wijze in beeld gebracht. Het resultaat is claustrofobisch, goor en bij momenten ronduit hopeloos. Het voelt als body horror, met één belangrijk verschil: niet Jay’s lichaam vormt het decor van de horror, maar dat van de walvis.
Hoewel in de marketing het uitgangspunt ‘hoe overleef ik een walvis’ lijkt te zijn, draait Whalefall in z’n kern om rouw en verwerking. Als je de film kijkt met het idee een survival horror te zien dan zal je waarschijnlijk teleurgesteld worden. Deze verfilming is vrij trouw aan het boek. Het grootste verschil is dat je een deel van Jay’s innerlijke belevingswereld mist doordat de gedachtes en herinneringen die je leest niet allemaal vertaald worden naar de film. Boek Jay en de relatie met zijn vader hadden meer diepgang en ik snap dat dat vanwege tijdgebrek minder tot uiting komt, al vond ik het einde cathartisch en ontroerend.
Austin Abrams laat na Weapons en Resident Evil opnieuw zien dat hij één van de beste acteurs van zijn generatie is. De paniek en hopeloosheid van zijn personage weet hij als geen ander over te brengen, maar hij is vooral heel sympathiek en geloofwaardig. Zonder die kwaliteiten zou een film als Whalefall of Resident Evil niet werken, want je moet iemand hebben met wie je kunt meeleven. Josh Brolin speelt een goede bijrol als de strenge vader van Jay, terwijl horror heldin Jane Levy (Evil Dead, Don’t Breathe) vrij weinig te doen krijgt.
