Across the Universe (2007) van Julie Taymor is één van mijn favoriete films. Als liefhebber van The Beatles kan een film met alleen maar Beatles covers behoorlijk tegenvallen, maar Across the Universe maakt mooi gebruik van de klassiekers. De film vertelt het verhaal van de Britse Jude (Jim Sturgess) die verliefd wordt op de Amerikaanse Lucy (Evan Rachel Wood) in de jaren ’60. Alle nummers worden gezongen door de cast die naast Sturgess en Wood bestaat uit o.a. Joe Anderson, T.V. Carpio, Martin Luther en Dana Fuchs.
Top 10 Beatles covers:
1) Happiness is a Warm Gun
2) I Want To Hold Your Hand
3) Something
4) Across the Universe
5) Don’t Let Me Down
6) If I Fell
7) Hey Jude
8) Strawberry Fields Forever
9) Oh! Darling
10) Let It Be
Heb jij Across the Universe gezien? Welke covers zijn jouw favorieten?
Een paar dagen geleden heb ik mijn review gepost van Enemy, een uitstekende mysterie met Jake Gyllenhaal in de hoofdrol(len). Vandaag wil ik wat dieper op de film ingaan, want Enemy is een film die je aan het denken zet. Ik heb de film maar één keer gezien, dus ik hoop dat ik mij bepaalde goed herinner. Indien je de film nog niet gezien hebt, lees niet verder, want er komen spoilers voorbij! SPOILERS SPOILERS SPOILERS
In Enemy ontdekt Adam dat hij een dubbelganger heeft genaamd Anthony. Hoe verder de film vordert, lijkt het er op dat Adam en Anthony dezelfde persoon zijn, al weten zij dit niet. Anthony oppert dat ze broers zijn, maar Adam wil dit niet geloven. Wat opvallend is dat Adam en Anthony een identiek litteken op hun lichaam schijnen te hebben. Wij hebben die van Anthony gezien, maar ik kan me niet herinneren dat we die van Adam daadwerkelijk hebben gezien. Ook opvallend is dat Adam dezelfde foto in het huis van Anthony spot die hij in zijn hand had toen hij Anthony op internet opzocht. Alleen was de foto van Adam doormidden gescheurd terwijl we op Anthony’s ingelijste foto hem zien met zijn vrouw Helen (Sarah Gadon).
Ik denk dat Anthony echt is en een dissociatieve identiteitsstoornis heeft. Wanneer hij dissocieert, ziet hij zichzelf als Adam. Beide persoonlijkheden weten in eerste instantie niet dat de ander bestaat. Wanneer we kijken naar de poster hier links, zien we dat het Anthony is die op de poster staat. Dit is te zien aan zijn jas. Tegenargument is dat het Adam kan zijn nadat hij zich, zoals tegen het einde van de film te zien is, als Anthony heeft gekleed. Maar goed, ik ga er dus vanuit dat het wel Anthony is. Zijn hoofd is deels weggevaagd en vermengd met een afbeelding van de stad. Ik denk dat dit een aanwijzing is dat er iets mis is in zijn brein: in dit geval een dissociatieve identiteitsstoornis.
Wanneer Adam met zijn moeder (Isabella Rossellini) spreekt, verwijst zij naar zijn acteercarrière. Maar niet Adam is de acteur, maar Anthony. Adam houdt niet van bosbessen, terwijl zijn moeder het tegendeel beweert. In de koelkast van Anthony zien we bosbessen staan en ook tegen zijn vrouw heeft Anthony het over bosbessen. Adams moeder maakt zich zorgen om hem, maar lijkt niet heel verbaasd wanneer Adam zijn verhaal doet over zijn doppelgänger. Is het omdat zij weet dat hij een dissociatieve identiteitsstoornis heeft en dit eerder heeft meegemaakt?
Helen is bijzonder van streek wanneer zij het Adam ontmoet. Is het omdat zij zich realiseert dat de man met wie ze getrouwd is en wiens kind zij draagt haar niet herkent en zij realiseert dat de dissociatieve identiteitsstoornis ernstiger is dan zij had verwacht?
Ik zat eerst te denken op wie de titel ‘Enemy’ nu eigenlijk slaat. Toen moest ik denken aan de gezegde: you are your own worst enemy. Anthony is Adam en Adam is Anthony. Wanneer Anthony dissocieert denkt hij dat hij Adam is, een geschiedenis docent die een relatie heeft met Mary (Mélanie Laurent). In werkelijkheid is hij getrouwd met Helen. Wat ik alleen nog niet kan plaatsen is de afdruk van de trouwring van Anthony wat Mary op een gegeven moment opvalt. Als Adam Anthony is, zou hij dan niet altijd die afdruk moeten hebben? Of wordt Adam de dominante persoonlijkheid en heeft hij in zijn hoofd de ruzie tussen Anthony en Mary gecreëerd en het ongeluk om zo afscheid van beide te nemen. Adam neemt Anthony’s leven over, wat in werkelijkheid zijn eigen leven is, maar is nu zorgzamer naar zijn zwangere vrouw toe. Al zien we op het eind dat hij meer op Anthony lijkt dat hij misschien zou willen.
Ik wil me er niet aan wagen wat die spinnen eigenlijk betekenen. Maar hoe freaky was het einde?
Op 22 februari worden de 87e Academy Awards uitgereikt. In de komende periode tot de uitreiking van de bekende beeldjes besteden we extra aandacht aan de films en acteurs en actrices die eerder een Oscar wonnen of genomineerd waren voor deze gerenommeerde filmprijs.
Vandaag kijken we naar de films die wel genomineerd werden voor Best Picture, maar die de Oscar uiteindelijk niet wonnen. Het komt zelden voor dat mijn favoriete genomineerde film wint. Het jaar 2000 is zo’n beetje de uitzondering, met winst voor American Beauty, al had ik het ook niet erg gevonden als The Green Mile of The Sixth Sense hadden gewonnen. Er zijn een aantal jaren geweest waar het toch iets harder aan kwam dat mijn favoriet niet won. In 1999 won niet Saving Private Ryan, maar Shakespeare in Love. In 2011 won The King’s Speech en niet Darren Aronofsky’s Black Swan. En de grootste shock is misschien wel dat The Shawshank Redemption, ondanks 7 nominaties, geen enkele Oscar won, dus ook niet voor Best Picture. Nu had ik in mijn hoofd dat Driving Miss Daisy dat jaar had gewonnen, maar gelukkig is het iets minder erg, want Forrest Gump is de Best Picture winnaar van 1995. Even voor de factcheckers: Driving Miss Daisy won in 1990.
Het was moeilijk om een favoriete film te kiezen uit alle films die niet wonnen. The Shawshank Redemption is misschien de meest voor de hand liggende keuze. Over Black Swan heb ik vorige week nog geschreven toen ik Natalie Portman koos voor mijn favoriete Best Actress winnende performance. Ik ga voor: Inglourious Basterds van Quentin Tarantino.
Inglourious Basterds was één van de 10(!) films die in 2010 genomineerd was voor Best Picture. The Hurt Locker won dat jaar. Ik weet niet of het terecht was, want ik heb die film nog steeds niet gezien. Ik weet het: shame on me. Terug naar Basterds: deze film heb ik tweemaal in de bioscoop gezien en de tweede keer vond ik de film nog beter! Ten eerste: de film ziet er prachtig uit! Ik heb altijd een zwak voor mooie cinematography. Christoph Waltz is fantastisch als Landa en ik was zeer blij dat hij de Oscar voor beste mannelijke bijrol won. Vanaf zijn eerste scène was hij perfect. En trouwens, die hele eerste scène met Denis Menochet was briljant. Ook de rest van de cast was top: Brad Pitt, Mélanie Laurent, Til Schweiger en Daniel Brühl. Alleen die cameo van Mike Myers vond ik niet bij de toon van de rest van de film passen. Het leek meer of Myers dacht dat hij op de set van Austin Powers 4 stond. Tarantino leverde met Basterds een hilarische, spannende en mooie film af.
Welke voor Best Picture genomineerde film die uiteindelijk niet won is jouw favoriet?
American Sniper kreeg afgelopen weekend een wide release in Amerika en bracht $90.2 miljoen op! Zo’n opening is ongeveer gelijk aan het opening weekend succes van verschillende superhelden films van al bestaande franchises als X: Men Days of Future Past ($90.8 miljoen) en Captain America: The Winter Soldier ($95 miljoen). Sniper bezorgt Bradley Cooper en Clint Eastwood hun hoog opening ooit, als je Guardians of the Galaxy voor Cooper niet meetelt, omdat hij zijn stem alleen leent aan de film. Ik twijfelde of American Sniper überhaupt een nominatie zou scoren voor Best Picture, omdat de film niet één van de frontrunners voor de prijs was. Toch heeft Sniper de nominatie voor Best Picture te pakken en heeft Cooper een nominatie gekregen voor Beste Acteur voor zijn rol als Chris Kyle, de dodelijkste scherpschutter uit de Amerikaanse geschiedenis. In eerste instantie schatte ik hun kansen niet hoog in voor de winst, maar na het overweldigende box office succes (die vast een boost heeft gekregen door de Oscar nominaties) lijken de kansen voor Sniper groter te worden. Er hangt nu veel buzz om de film en de Academy is altijd wel gevoelig voor dit soort oorlogfilms. Zo won The Hurt Locker in 2010 de Oscar voor Best Picture. Al gaat het waarschijnlijk wel moeilijk worden om Boyhood te verslaan. In mijn ogen is die film ontzettend overrated, maar het is wel het soort film project waar de Academy dol op is.
Bradley Cooper is voor het derde achtereenvolgende jaar genomineerd voor een Oscar na nominaties (maar geen winst) voor de David O. Russell films Silver Linings Playbook en American Hustle. Ze zeggen driemaal is scheepsrecht, maar Cooper heeft grote concurrenten in de vorm van Michael Keaton voor Birdman en Eddie Redmayne voor The Theory of Everything. De winst lijkt ver weg, maar ik denk dat de buzz die om American Sniper hangt zeker zijn kansen zal vergroten.
Op 22 februari worden de 87e Academy Awards uitgereikt. In de komende periode tot de uitreiking van de bekende beeldjes besteden we extra aandacht aan de films en acteurs en actrices die eerder een Oscar wonnen of genomineerd waren voor deze gerenommeerde filmprijs.
Vandaag kijken we naar de actrices die de Academy Award voor Best Actress wonnen voor hun acteerprestatie. Het beeldje is inmiddels 86 keer uitgereikt. Katharine Hepburn heeft deze award het vaakst gewonnen: zij nam de Oscar 4 keer mee naar huis. Actrices als Jodie Foster, Meryl Streep en Hilary Swank hebben tweemaal de Best Actress trofee gewonnen. Mijn favoriete Oscar winnende performance van een actrice in een hoofdrol is: Natalie Portman in Black Swan. Zij won de Oscar in 2011 en versloeg met haar performance de overige genomineerde ladies: Annette Benning in The Kids Are All Right, Nicole Kidman in Rabbit Hole, Jennifer Lawrence in Winter’s Bone en Michelle Williams in Blue Valentine.
Natalie Portman is sinds haar rol als Mathilda in Léon (1994) een geliefde actrice, één die vaak geprezen wordt om haar talent. Ik heb dit eigenlijk nooit begrepen totdat ik haar in Black Swan zag. Natuurlijk is Portman een talentvolle actrice, maar ik vond haar leeftijdsgenoten Kirsten Dunst, Thora Birch en Scarlett Johansson net zo goed of misschien wel betere actrices dan Portman die ik soms wat onnatuurlijk vindt acteren. Als ballerina Nina zet Portman een zeer fragiele performance neer. Natalie Portman is een prachtige vrouw, maar voor Black Swan heeft zij zichzelf getransformeerd in een kwetsbaar meisje die langzaam de realiteit verliest. Dat zij niet al haar ballet scènes zelf heeft gedaan interesseert me niet. Welke actrice zou dat dansniveau kunnen halen voor een rol? Daar moet je jarenlang voor trainen. Maar het is de manier waarop Portman zichzelf neerzet. Weg is die beauty die we kennen van de rode loper en de covers van magazines. Nina mag dan volwassen vrouw zijn, maar oogt kinderlijk in haar houding en manier van spreken, als iemand die klein gehouden is door haar dominerende moeder. En zij speelt Nina’s mental breakdown prachtig. Voor het eerst vergat ik dat ik naar Natalie Portman, de geliefde actrice kijk. Want zij gaat helemaal op in deze enerverende rol.
Welke Best Actress winnende performance is jouw favoriet?
