BE COOL, SODAPOP

Auteur: Gwen

  • Review: Chronicle (2012)

    In Chronicle ontdekken Andrew (Dane DeHaan, In Treatment), Matt (nieuwkomer Alex Russell) en Steve (Michael B. Jordan, Friday Night Lights) iets in het bos. Niet lang daarna ontwikkelen ze telekinetische gaven. De jongens gaan er eerst speels mee om, maar dat verandert wanneer de gaven van Andrew een stuk sterker blijken te zijn. Wanneer hij zich begint af te zetten tegen zijn vrienden, gaat het goed mis met Andrew.

    beoordeling

    Wat gebeurt er als normale mensen speciale krachten krijgen? Het blijft een populair onderwerp voor filmmakers. Chronicle lijkt niet geïnteresseerd in het verklaren van de gaven van de jongens wat misschien teleurstellend is voor kijkers. Het gaat voornamelijk om de ontwikkeling van hun krachten en hoe ze daar mee omgaan. Voor mij levert het een film op met een laag rewatchability factor. Zolang je niet weet waar de film precies naar toe gaat, dan is het nog interessant. Maar na één keer kijken weet je het wel. Dan kan je beter ergens halverwege inschakelen.

    De film is geschoten als een found footage film, voornamelijk van het perspectief van Andrew. Aan de andere kant is het ook weer geen found footage film. Nergens noemen ze dat de beelden gevonden zijn. Daarnaast zien we niet alleen footage van Andrews camera, maar ook beelden van de camera van Casey en beveiligingsbeelden. Hoe en waarom dit aan elkaar geplakt is en waarom de camera nog steeds op ‘record’ staat wanneer Andrew in het ziekenhuis ligt, wordt niet verklaard. De found footage angle maakt de film wat intiemer doordat we bovenop de gebeurtenissen zitten. Toch voelt het meer als een marketing gimmick en als uitvlucht om bepaalde dingen niet in beeld te hoeven brengen.

    DeHaan, Russell en Jordan spelen goede rollen met de charismatische Jordan als uitblinker.

    conclusie

    Chronicle is een keer het bekijken waard, met name door de jonge veelbelovende cast.

    3 sterren

     

  • Favoriete film momenten: Jawbreaker

    Favoriete film momenten: Jawbreaker

    “Smile pretty, Courtney!” – Julie

    Waarom is Jawbreaker niet verkrijgbaar op DVD? Dit is één van de beste tienerfilms van de jaren ’90! Bol.com take note!

    Image credit: Rebecca Gayheart Fan

  • Review: In Time (2011)

    In de toekomst is tijd een betaalmiddel, of beter gezegd, het enige betaalmiddel. Het verouderingsproces stopt op 25-jarige leeftijd. Vervolgens heeft men nog een jaar op de klok voordat ze ’time out’ ofwel doodgaan, tenzij ze meer tijd weten te verdienen. Zo hebben rijke mensen eeuwig leven en leven arme mensen van dag tot dag.

    Will Salas (Justin Timberlake) is één van die mensen die van dag tot dag leeft, samen met zijn moeder (Olivia Wilde, Cowboys & Aliens). Wanneer hij de rijke Henry Hamilton (Matt Bomer, White Collar) ontmoet, verandert zijn leven. Henry geeft Will zijn tijd en pleegt zelfmoord. Vervolgens wordt Will verdacht van moord en slaat hij op de vlucht met de rijke Sylvia (Amanda Seyfried).

    Beoordeling
    Het verbaast me niet dat In Time gemaakt is door Andrew Niccol. Eerder maakte hij al sci-fi films als Gattaca en S1m0ne. Niccol weet aan de ene kant een heel andere wereld neer te zetten die aan de andere kant toch sterk doet denken aan de echte wereld. Dat de rijke mensen rijker worden en de arme mensen armer, blijft een actueel onderwerp.

    Het verhaal van In Time werkt wel wat beperkend voor de casting. Seyfried en Wilde zitten rond de goede leeftijd en Timberlake komt er net mee weg. Maar Matt Bomer, Cillian Murphy (28 Days Later), Johnny Galecki (The Big Bang Theory) en Vincent Kartheiser (Mad Men) ogen allemaal te oud. Dat ze stuk voor stuk goede acteurs zijn, maakt weer veel goed. Timberlake doet het verrassend goed in de hoofdrol. Zo vond ik hem slecht in The Social Network en Bad Teacher, maar hij laat zien erg gegroeid te zijn. Of een rol gevonden te hebben die bij hem past. Seyfried straalt normaal veel warmte uit, maar weet afstandelijk over te komen wat weer goed past bij haar personage.

    Conclusie
    In Time is alleen al het bekijken waard voor het idee dat tijd als betaalmiddel wordt gebruikt in de toekomst. De film begint sterk, maar is iets aan de lange kant, waardoor het jammer genoeg ook minder interessant wordt.

  • Picspam: The Mummy (1999)

    The Mummy is inmiddels dik 10 jaar oud, maar deze film verveelt nog steeds niet. Ik blijf altijd hangen wanneer de film op televisie. Dankzij een humoristisch script, goede regie van Stephen Sommers en uitstekend spel van Brendan Fraser, Rachel Weisz en John Hannah is en blijft The Mummy een zeer vermakelijk avontuur.


    Caps credit: Fight Tomorrow

  • Review: Martha Marcy May Marlene (2011)

    Martha (Elizabeth Olsen) is een jonge vrouw die een sekte is ontvlucht. Ze komt terecht bij haar oudere zus Lucy (Sarah Paulson) en haar man Ted (Hugh Dancy). Lucy had al 2 jaar niets van Martha gehoord en Martha weigert te vertellen wat er met haar gebeurd is in die 2 jaar. De al moeizame relatie tussen de zussen wordt er niet beter op wanneer Martha raar gedrag begint te vertonen.

    Door middel van flashbacks zien wij dat Martha zich bij de sekte voegt, maar niet hoe zij daar terecht is gekomen. Charismatische sekteleider Patrick (John Hawkes) geeft haar de naam Marcy May.

    Beoordeling – *SPOILERIG*

    Martha Marcy May Marlene wordt gezien als een psychologische thriller, maar ik zou het eerder een drama noemen. Het is een trage film. Dat Martha paranoïde wordt, komt pas tegen het eind van de film naar voren. Ze is afgestompt door de traumatische gebeurtenissen en juist wanneer haar emoties los beginnen te komen, wordt het interessanter. Vervolgens volgt een abrupt open einde. Zit de sekte echt achter haar aan of zit het allemaal in haar hoofd? *EINDE SPOILERS*

    Er is het afgelopen jaar veel buzz geweest rond Elizabeth Olsen dankzij haar breakthrough role in deze film. Het jongere zusje van Mary-Kate en Ashley speelt een goede, kwetsbare rol. In het begin werd gesproken over een Oscar-nominatie voor Olsen, maar helaas, zij werd niet genomineerd. De altijd goede John Hawkes is effectief als sekteleider. Hij heeft geen grote rol, maar hij weet je wel in te pakken wanneer hij wel op het scherm is. Sarah Paulson en Hugh Dancy doen hun best, maar hebben niet veel om mee te werken. Doordat hun personages niet weten wat er met Martha is gebeurd, reageren ze vooral met veel onbegrip.

    conclusie

    Martha Marcy May Marlene is niet een film die hoog op mijn lijstje van favoriete films van het jaar zal komen, maar is zeker wel het bekijken waard. Al is het maar om de veel geprezen rol van Olsen te zien.