Review: Friday the 13th (2009)

poster-fridaythe13thClay Miller (Jared Padalecki, Supernatural) is op zoek naar zijn vermiste zus Whitney (Amanda Righetti, The Mentalist) die in de buurt van Camp Crystal Lake is verdwenen. Hij krijgt hulp van Jenna (Danielle Panabaker, The Flash) die samen met vrienden ook in de buurt van Camp Crystal Lake is, niet wetende dat de moordlustige Jason zich daar ook bevindt.

Beoordeling
Ik heb gemengde gevoelens over deze Friday the 13th remake. Het is een prima horrorfilm als je naar de film kijkt als een gewone horrorfilm. Maar voor een Friday the 13th film vond ik het een beetje teleurstellend. Ik kreeg ook niet het gevoel dat ik echt naar Jason aan het kijken was, maar naar een crazy stoner killer in het bos die zich graag verkleedt als Jason. Kom niet in de buurt van zijn wiet, want dan maakt hij je dood! Een prima verhaal voor een horrorfilm, maar erg Friday the 13th-achtig vind ik het niet. Op zich is het enigszins bewonderenswaardig dat ze geen exacte kopie van het origineel wilden maken en kozen voor een ander uitgangspunt. Helaas zijn ze daar in mijn belevenis iets te ver in doorgeslagen. Met het hak en slash werk in deze slasher zit het overigens goed, wat deze slasher fan ook weer blij maakt.

Regisseur Marcus Nispel was eerder verantwoordelijk voor de geslaagde Texas Chainsaw Massacre remake. Hij levert opnieuw een vakkundig gemaakte film af, al weet hij met de Friday remake niet zo’n visueel imposante film neer te zetten. Dat ik van slashers hou is al duidelijk, maar ik vind ze vooral leuk wanneer de cast vol bekende gezichten zit en daar weet de film mij ook blij mee te maken. Naast Padalecki, Righetti en Panabaker zien we ook Ryan Hansen (Veronica Mars), Ben Feldman (Mad Men), Aaron Yoo (Disturbia), Arlen Escarpeta (Final Destination 5), Jonathan Sadowski (Chernobyl Diaries) en Richard Burgi (Desperate Housewives) voorbij komen.

Inmiddels is deze Friday the 13th remake alweer 6 jaar oud en merk ik dat ik toch met een bepaalde genegenheid naar deze film kijk. Mijn eerste reactie na het zien van de film zes jaar geleden was een stuk negatiever dan mijn reactie na de zoveelste rewatch. Hoewel ik het nog steeds geen echte Friday the 13th film vind, is het toch een prima horrorfilm.

rating-3halfstars

Review: Piranha 3DD (2012)

Een jaar na het drama in Lake Victoria, zetten de piranha’s hun tanden in de bezoekers van een net geopend waterpretpark.

Beoordeling
Piranha 3D was één van mijn favoriete films van 2010. De film nam zichzelf niet serieus en slaagde erin om naast cheesy fun ook nog een goede film te zijn. Perfecte balans! Helaas is Piranha 3DD alles wat Piranha 3D niet wilde zijn. De film mist duidelijk de golden touch van regisseur Alexandre Aja (The Hills Have Eyes), want de sequel ziet er goedkoop uit. De beelden zijn cheap, de effecten zijn cheap en de cast is cheap. En met een duur van 83 minuten is het het niet eens waard om deze film in de bioscoop te bekijken.

Deel 1 had nog een aardig verhaal aangevuld met een goede cast. Denk aan Adam Scott, Jerry O‘Connell en Richard Dreyfuss. Hier is er nauwelijks verhaal. En zoveel verhaal hoeft er niet te zijn als de film Piranha 3DD heet! Maar ze hebben niet eens optimaal gebruik gemaakt van het waterpretpark concept. Zodra de piranha‘s er zijn is het al bijna einde film. Zonde!

Christopher Lloyd, Ving Rhames en Paul Scheer uit 3D keren terug en het is bijna een verademing om de mannen te zien. Want op David Koechner (Anchorman) na hebben de nieuwe acteurs weinig lol met hun rollen. Eigenlijk had ik zelfs medelijden met Danielle Panabaker (Friday the 13th) en Katrina Bowden (Tucker & Dale vs Evil), twee redelijk getalenteerde actrices die niet goed lijken te weten wat ze met de film aan moeten. Overigens dapper dat Bowden haar embarrassing rol heeft aangenomen. Het is eigenlijk best triest dat één van de vermakelijkste acteurs van de nieuwe cast David Hasselhoff is die zichzelf op de hak neemt.

Conclusie
Piranha 3DD heeft weinig goeds te bieden. Niet qua horror en ook niet qua humor. Je kan beter Piranha 3D nog een keer kijken dan je geld verspillen aan deze film.

Review: The Ward (2010)

Het is 1966. De mooie Kristen (Amber Heard, Drive Angry) wordt opgepakt nadat ze een huis in brand heeft gestoken. Ze wordt gebracht naar een psychiatrische instelling en komt terecht op een afdeling met 4 andere meisjes: Emily (Mamie Gummer, Stop-Loss), Iris (Lyndsy Fonseca, Kick-Ass), Zoey (nieuwkomer Laura-Leigh) en Sarah (Danielle Panabaker, Friday the 13th). Kristen begint al snel een zombie-achtige geest genaamd Alice te zien. Wanneer één van de meisjes verdwijnt, gaat Kristen op onderzoek uit.

Beoordeling
Dit is de eerste film van horror legende John Carpenter (Halloween) sinds Ghosts of Mars uit 2001. The Ward is een vermakelijke film geworden dankzij de goede jonge cast. Maar inhoudelijk is het een zooitje.

*HIERONDER VOLGEN SPOILERS*

Het is moeilijk om deze film te bespreken zonder het einde te verklappen. In een Identity-achtige twist (en als je Identity nog niet hebt gezien, shame on you!) blijkt dat Alice een meervoudige persoonlijkheidsstoornis heeft en dat Kristen en alle andere meisjes haar persoonlijkheden zijn. Het idee is dan dat door middel van therapie, Alice haar andere persoonlijkheden uitschakelt. Alleen wordt dit behoorlijk onhandig in beeld gebracht door middel van zombie geest Alice. Identity pakte dit een stuk beter aan door het niet in beeld te brengen. Zo had The Ward de meisjes om onverklaarbare reden zelfmoord kunnen laten plegen en hoe dichter Kristen bij de waarheid kwam, alle lichamen kunnen laten verdwijnen. Als je gaat voor een psychologische horror film, moet je er geen cheesy zombie geesten in stoppen!

*EINDE SPOILERS*

De meiden doen hun best met de rollen die ze hebben gekregen. Heard geeft een krachtige performance. Zij heeft vaak iets fearless over zich, maar ze kan ook goed kwetsbaar spelen als het nodig is. Panabaker lijkt veel plezier te hebben in haar bitchy rol. Fonseca komt authentiek over en bij Gummer vraag ik me alleen maar af wat mamma Meryl Streep van haar rol vindt.

Conclusie
Al met al, een vermakelijke film en daarom toch nog een aardige score.