In One Battle After Another wordt de dochter (Chase Infiniti) van de ondergedoken ex-revolutionair Bob (Leo) ontvoerd door een oude vijand (Sean Penn).
Beoordeling
Ik zal eerlijk zijn: de vage trailer van One Battle After Another sprak me totaal niet aan. Alleen de aanwezigheid van Regina Hall prikkelde mijn interesse. Gelukkig was dit de film die de Popcorn Federatie (Discord groep voor film fans) voor de meet up had gekozen, anders was ik zelf waarschijnlijk niet gegaan. Uiteindelijk ben ik blij dat ik het heb gezien, al is het grotendeels vanwege de geweldige acteerprestaties!
De spanning wordt al snel opgevoerd in het eerst deel van dit dik 2,5 uur durende spektakel. Teyana Taylor weet als meedogenloze revolutionair Perfidia alle aandacht naar zich toe te trekken, ondanks dat ze het scherm deelt met acteerlegendes als Leonardo DiCaprio en Sean Penn. Wat mij betreft zou ze een terechte winnares zijn voor de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol.
In het tweede deel kakte het tempo behoorlijk in. Op zich niet erg, want het geeft je ruimte om eindelijk adem te halen! Humor speelt een grotere rol dit deel, met dank aan uitstekende Benicio del Toro in een geinige bijrol. Leo krijgt in dit deel de kans om echt te schitteren. Ik moet zeggen dat ik hem sinds zijn Oscar win voor The Revenant (2015) meer ben gaan waarderen. Met rollen in Once Upon a Time.. in Hollywood en One Battle After Another lijkt hij meer lol te hebben in het acteren. Hij zet hier één van zijn beste rollen neer als de chaotische en overwhelmde Bob.
Toch ben ik niet zo lovend als de vele 5-sterren recensies. De film duurde onnodig lang. Er had hier en daar zeker wat getrimd mogen worden, met name in dat middenstuk. Daarnaast zou ik !SPOILERIG! Penn’s laatste scène helemaal schrappen. /SPOILER Misschien ligt het in lijn met de donkere humor van de film, maar de scène voelde voor mij totaal onnodig. Liever had ik meer gezien van Regina Hall, die wel het meeste maakt van haar beperkte screentime, maar op papier bijna niets te doen krijgt. Erg jammer dat de film nog een lach verkiest boven het uitdiepen van personages.
