In 2006 maakt presentator Chris Hansen (Robert Pattinson) geschiedenis met het programma To Catch a Predator.
Beoordeling
Ik heb To Catch a Predator nog nooit gezien. Eerlijk gezegd was ik meer fan van z’n primetime concurrent Lost. Ook zonder voorkennis is Primetime een fascinerend portret van een meedogenloze man en zijn missie om van To Catch a Predator een kijkcijfer hit te maken. Gaandeweg kreeg ik wel het gevoel dat er iets ontbrak, maar misschien moet ik Primetime zien als tijdscapsule over een stukje televisiegeschiedenis dan een inhoudelijk stuk over pedo’s erin luizen voor de faam.
Primetime is geregisseerd door Lance Oppenheim, die momenteel samen met Nathan Fielder hoge ogen gooit met zijn Elizabeth Holmes docu You Can See Everything. Visueel is de film dik in orde. Oppenheim weet met stijl een urgente sfeer neer te zetten. De casting is het sterkste punt van de film. Alleskunner Robert Pattinson verdwijnt in zijn rol als de genadeloze Hansen, maar het is Skyler Gisondo (deze maand ook te zien in Focker-in-Law) die voor mij de show steelt. Zijn personage Decoy Dan, ofwel een lokmiddel om pedofielen te ontmaskeren, is het hart van de film. Hij weet op overtuigende wijze een mix van onschuld en gewetensnood uit te stralen. Merritt Wever speelt een prima bijrol als producente van To Catch a Predator. Verder zit Primetime vol onwaarschijnlijke gezichten, zoals Scary Movie-ster Anna Faris, Tony Revolori (The Grand Budapest Hotel), Jonathan Lipnicki (het schattige jongetje uit Jerry Maguire) en Bill & Ted’s Alex Winter. Niet de mensen die je doorgaans in een drama als deze zou treffen, maar dat geeft de film juist weer een verrassende dynamiek.
Al met al is Primetime een interessante film die je dit bioscoop seizoen niet mag missen, al is het niet geheel overtuigend.
(een magere 4 sterren)