Een meubelverkoper (Chiwetel Ejiofor) raakt in de ban van een mysterieuze ruimte achter zijn winkel. Zijn therapeute (Renate Reinsve) gaat op onderzoek uit en raakt verdwaald in de eindeloze backrooms.
Beoordeling
Van YouTube naar A24: de 20-jarige Kane Parsons doet het met Backrooms. Ik ben met zo weinig mogelijk voorkennis naar de bios gegaan om me te laten verrassen. Helaas liep ik er met vraagtekens weer uit. Backrooms is een moeilijke film om een recensie over te schrijven. Ik heb het echt even moeten laten bezinken en nog steeds weet ik niet wat ik ervan moet vinden.
Op technisch vlak is de film heel sterk. De verschillende backrooms wekken de indruk van een eindeloze, desoriënterende ruimte. Dit zorgt voor een ongemakkelijke sfeer met opbouwende spanning voor wat er gaat komen. Parsons heeft dit heel knap gedaan en het is dan ook zonde dat zijn werk moet lijden onder een zwak script.
Het script is geschreven door Will Soodik, die eerder een aantal afleveringen van verschillende televisieseries op zijn naam zette. Hij probeert veel te doen met het Backrooms concept, maar helaas schiet zijn verhaal op meerdere vlakken tekort. Het geheel voelt onafgemaakt. Dit betekent niet dat ik concrete antwoorden wil over de backrooms. Houd dat zo vaag mogelijk. Met zo’n bijzonder concept kan je beter de kijker z’n eigen conclusie laten trekken, want iedere verklaring is toch een teleurstelling. Helaas is het einde van Backrooms één van de grootste minpunten van deze ambitieuze horrorfilm.
Chiwetel Ejiofor maakt het beste van het zwakke script. Hij acteert zo overtuigend, dat het lijkt alsof hij in een drama met Oscar-kansen zit. Sentimental Value-actrice Renate Reinsve speelt haar rol iets te afstandelijk, waardoor ik weinig betrokkenheid voelde met haar personage. Ook begon ik me af te vragen of ik ook zo ‘dead eyed’ naar mijn patiënten staar als ik aan het werk ben. Ik hoop het niet!
Al met al is Backrooms een interessant experiment, maar misschien hadden we het gewoon op YouTube moeten laten.
