Review: Overlord (2018)

Tijdens de Tweede Wereldoorlog krijgt een groepje Amerikaanse soldaten de missie om een Duitse radiotoren op te blazen. Gaandeweg ontdekken ze dat de nazi’s mysterieuze experimenten uitvoeren op zowel burgers als soldaten.

Beoordeling
Toen Overlord werd aangekondigd ging het gerucht dat het een nieuwe Cloverfield film zou zijn. Gelukkig besloten J.J. Abrams en zijn Bad Robot productiemaatschappij het anders aan te pakken, want na The Cloverfield Paradox had ik er helemaal geen vertrouwen meer in.

Overlord wordt geadverteerd als een horrorfilm en, begrijp me niet verkeerd, dat is het ook. Maar het is in de eerste plaats een oorlogsfilm en het duurt even voordat de horror op gang komt. Dit is totaal niet erg. Ook zonder de horror elementen zou Overlord een goede film zijn en ik kan je vertellen: ik heb me geen moment verveeld. De film opent sterk met het droppen van de soldaten in vijandelijk gebied. Vervolgens weet het goed met je verwachtingen te spelen waardoor de spanning erin blijft. De personages zijn sympathiek en voor een film als deze goed uitgewerkt. Daarnaast wordt er ook nog eens goed geacteerd met Jovan Adepo, John Magaro en Wyatt Russell als uitblinkers.

Juist het horror aspect vond ik iets minder geslaagd. De mysterieuze experimenten zijn interessant, maar helaas zien we er maar een klein deel van. Dat had wat mij betreft wat beter uitgewerkt kunnen worden. De film wordt vergeleken met de game Wolfenstein en ik kan me wel vinden in die vergelijking. Dat is ook niet per se een negatief iets, maar ik had wel zonder die boss fight-achtige eindstrijd gekund.

Conclusie
Overlord is één van de grote verrassingen van het jaar. Een goede oorlogsfilm met horrorelementen en een sympathiek cast.

Review van Goon: Last of the Enforcers (2017)

Na een vechtpartij met een hockey rivaal (Wyatt Russell), hangt Doug (Seann William Scott) zijn schaatsen op en neemt hij een kantoorbaan tot grote vreugde van zijn zwangere vrouw Eva (Alison Pill). Doug mist al snel het hockey wereldje en gaat naar zijn oude rivaal Ross Rhea (Liev Schreiber) voor hulp.

Beoordeling
Goon (2011) vond ik destijds een verrassend leuke komedie en nu is er de sequel Goon: Last of the Enforcers die op Netflix te vinden is. Jay Baruchel schreef dit keer niet alleen het script, maar nam ook de regie op zich. Dat is een positief iets, want nu zien we minder van zijn irritante personage Pat, beste vriend van onze held Doug.

Het verhaal heeft helaas niet veel om het lijf. Doug voelt zich ongelukkig in zijn hockeyloze bestaan en zoekt het al snel weer op. Gelukkig is Seann William Scott weer erg leuk en aandoenlijk als de niet al te slimme, maar wel lieve Doug. Hij weet de film prima te dragen en verdient zeker een comeback in Hollywood. Ook Liev Schreiber lijkt weer veel lol te hebben als de uitgerangeerde hockey ster Ross Rhea. Dat Last of the Enforcers voor Wyatt Russell, zoon van Goldie Hawn en Kurt Russell, heeft gekozen als grote hockey rivaal van Doug is een leuk stukje casting. Wyatt heeft namelijk zelf een hockey carrière achter de rug en heeft zelfs hier in een Nederlands team gespeeld!

Last of the Enforcers mist toch wel de charme van het eerste deel. De scènes met Alison Pill als bezorgde vrouw van Doug zijn niet zo leuk en Elisha Cuthbert heeft een irritante rol als vriendin van haar.

Conclusie
Goon: Last of the Enforcers is een onnodige sequel, maar de rollen van Seann William Scott en Liev Schreiber maken een hoop goed.