Review: The Hitman’s Bodyguard (2017)

Michael Bryce (Ryan Reynolds), één van de beste bodyguards ter wereld, krijgt de taak om huurmoordenaar Darius Kincaid (Samuel L. Jackson) naar de rechtbank in Den Haag te brengen voor een belangrijke getuigenis. Dit blijkt geen gemakkelijke taak. Naast dat er genoeg mensen zijn die Kincaid willen omleggen, kunnen Bryce en Kincaid door hun kleurrijke verleden ook niet met elkaar overweg.

Beoordeling
The Hitman’s Bodyguard is een buddy komedie die het vooral moet hebben van het samenspel van Ryan Reynolds en Samuel L. Jackson. In mijn belevenis lijken al die buddy komedies allemaal op elkaar, want het gaat (bijna) altijd om tegenpolen die met tegenzin moeten samenwerken, maar tegen het einde van de film kunnen ze het toch wel met elkaar vinden. Hier is Reynolds de gestructureerde van de twee en Jackson de losgeslagen chaoot. De heren zijn hier lekker op dreef en zorgen voor een hoop komische momenten. Daarnaast mogen we Salma Hayek niet vergeten die hier een grappige bijrol speelt als grofgebekte echtgenote van Kincaid.

De toon van de film is all over the place en dat vond ik best storend. Soms is het opeens veel te serieus, vooral de subplot rondom de getuigenis en de backstory van Kincaid. Wat The Hitman’s Bodyguard wel extra leuk maakt voor ons als kijker is dat een deel van de film zich afspeelt in Nederland. Zo zien we in een aardige scène Jackson door de grachten racen op een boot en heeft ‘onze’ Barry Atsma een bijrolletje.

Conclusie
The Hitman’s Bodyguard is een vermakelijke buddy komedie, maar biedt weinig nieuws.

Let’s talk alien movies: Life vs Covenant

Alien: Covenant draait sinds vorige week in de bioscoop. Deze Prometheus sequel is ook weer een Alien prequel. Persoonlijk was ik er niet heel enthousiast over. Misschien omdat een andere alien film, de hevig door Alien geïnspireerde space horror Life, nog zo vers in mijn geheugen zit. Tijd om wat dieper op beide films in te gaan. Let op: dit artikel bevat spoilers!

SPOILER ALERT – SPOILER ALERT – SPOILER ALERT – SPOILER ALERT

Hoe geef je een film emotionele lading als de personages niet goed uitgewerkt zijn?
Hoewel ik mij prima heb vermaakt met Life en in mindere mate met Covenant, hebben de twee films in mijn ogen een groot minpunt: flinterdunne personages. Iets waar ik me tijdens Covenant meer aan stoorde dan tijdens Life, misschien omdat de groep in de Prometheus sequel groter was en dat maakte bepaalde personages anoniemer. Hoeveel impact maakt een gruwelijke sterfscène als we niets van een personage weten? In Life volgen we maar 6 astronauten en wordt nieuwbakken vader zijn gezien als character development. Dit verdient zeker geen schoonheidsprijs, maar de film maakt het wel goed door uitgebreid stil te staan bij de sterfscènes. Dat in Life de personages worden gespeeld door sympathieke acteurs als Ryan Reynolds, Rebecca Ferguson en Jake Gyllenhaal helpt ook.

In Life speelt Reynolds eigenlijk een versie van zichzelf. Aan de ene kant is dat lazy screenwriting, aan de andere kant slim om te cashen op zijn winnende persoonlijkheid. Iets wat we niet kunnen zeggen van James Franco of Billy Crudup in Covenant. Na ongeveer een derde van de film heeft Reynolds zijn Janet Leigh in Psycho moment: zijn personage gaat dood, als eerste van de 6 crewmembers. Dit is schokkend, want 1) het is Ryan Reynolds, voor de gemiddelde film fan misschien wel de bekendste naam van de cast. En 2) Life speelt aardig met de verwachtingen. Eerder in de film is er een scène waarin Reynolds buiten het schip, midden in space iets moet doen, een reparatie ofzo. De spanning wordt zodanig opgebouwd dat je denkt dat hij hier al het loodje gaat leggen, maar niets is minder waar. Vervolgens lijkt het of één van de andere personages het eerste slachtoffer wordt van Calvin, de alien. In een heldhaftig moment probeert Reynolds zijn collega te redden, maar komt zelf vast te zitten in de ruimte met Calvin. Wat volgt is een effectieve en emotionele scène waarin Reynolds gedood wordt door de alien. Het was muisstil in de bioscoopzaal en zelf werd ik er bijna emotioneel van. Opbouw, uitvoering en een sympathieke Reynolds zorgen hier voor een sterke en memorabele scène.

Ridley Scott pakt het met zijn Covenant heel anders aan. Ook hier gaat een bekend gezicht als eerste de pijp uit, namelijk James Franco als kapitein van de Covenant in een blink or you’ll miss it cameo. Nee, serieus, je moet je ogen goed open houden anders mis je het. Aan het begin van de film ontwaakt de bemanning van de Covenant uit hun slaap. We krijgen een shot van Franco in zijn pod die niet lang daarna in brand vliegt. Daarna zien we hem nog op foto’s en in een filmpje die door zijn vrouw, gespeeld door Katherine Waterston, wordt bekeken. Deze cameo maakt me bijna kwaad, want wat voegt het toe? Er wordt niet opgebouwd naar deze scène, de uitvoering is te vluchtig en beroerd en als er één ding is wat James Franco niet is dan is het sympathiek. Als Ridley Scott hier gaat voor shock value dan slaat hij de plank mis, want ik denk dat de meeste kijkers niet eens door hebben dat het Franco is totdat het filmpje wordt afgespeeld na zijn dood. De emotionele lading die een scène als deze hoort te hebben ontbreekt volledig.

Facehugging time
Scott trapt later weer in dezelfde valkuil met de sterfscène van Billy Crudup, die de vervangend kapitein van de Covenant speelt. Crudup wordt door android David (Michael Fassbender) een grot ingelokt en aangevallen door een facehugger. De eerst volgende keer dat we Crudup weer zien is de facehugger weer van zijn face af. Hij ligt op de grond te praten met David en dan barst er een baby alien uit zijn lijf. Klinkt cool? Valt tegen. Ook hier gaat het in de opbouw en uitvoering mis. De scène loopt niet lekker, alsof we een stap hebben gemist. Er zit geen spanning in. Ook al is het overduidelijk wat er gaat gebeuren zodra Crudup deze grot instapt, dan nog had Scott er wel wat meer van kunnen maken. Hij gaat hier op de automatische piloot en dat is jammer, want dit had een grote emotionele scène moeten zijn. Persoonlijk had ik liever James Franco in deze rol gezien. Ik denk dat hij beter uit de verf was gekomen dan Crudup die hier totaal niet op zijn plaats lijkt.

Conclusie
Ondanks dat de personages in beide films onderontwikkeld zijn, komt Life door de opbouw en uitvoering van de sterfscènes en de sympathieke acteurs toch beter uit de verf. Als Ridley Scott liever de filosofische vraagstukken van Prometheus wilde uitdiepen dan had hij de cast beter klein kunnen houden. Nu werkt het op beide vlakken niet.

Wat vind jij van Alien: Covenant?

Review: Life (2017)

De zes bemanningsleden van een internationaal ruimtestation ontdekken buitenaards leven op Mars. Deze bijzondere ontdekking brengt een groot gevaar met zich mee. Het buitenaardse wezen blijkt intelligenter te zijn dan verwacht.

Beoordeling
Vorig jaar vroeg ik mij nog af wat Oscar Isaac bezielde om een rol aan te nemen in X-Men: Apocalypse. Tijdens het bekijken van Life had ik een soortgelijke vraag. Ik vroeg mij namelijk af waarom Jake Gyllenhaal juist voor deze film had gekozen. Gyllenhaal is een sterke acteur die interessante rollen uitkiest en deze door Alien geïnspireerde film biedt echt niets nieuws. Begrijp me niet verkeerd: ik heb me prima vermaakt met Life. De film komt langzaam op gang, maar wanneer the shit eenmaal the fan hit dan zit de spanning er goed in. Ondanks dat zit de vaart er niet helemaal lekker in. Life bevat een aantal sterke, spannende scènes, maar komt tijdens andere scènes bijna tot stilstand. Dit heeft vooral te maken met de flinterdunne personages. Jake Gyllenhaal en Rebecca Ferguson spelen nietszeggende rollen en lijken hier bijna te slaapwandelen. Alleen Ryan Reynolds brengt wat leven in de brouwerij, maar dat komt omdat hij basically zichzelf speelt in deze film. Ik kan zijn humor waarderen dus voor mij is het niet per se een slecht iets. In zijn grote scène laat hij zich van een andere kant zien en dat zorgt voor een emotioneel moment. Bij mij in de zaal was het in ieder geval muisstil.

Er zijn ook nog wat pluspunten te noemen. Zo ziet de alien er visueel goed uit. Hiroyuki Sanada, eerder al in space in de film Sunshine, speelt een prima bijrol. En het einde, ik zou hier zelf niets aan veranderen. Overigens moest ik na alle space horror die in Life te vinden is wel lachen dat ze voor het nummer ‘Spirit in the Sky’ hadden gekozen over de end credits. Het paste beter bij Guardians of the Galaxy dan hier.

Conclusie
Life is een vrij standaard space horrorfilm, maar wel erg vermakelijk.

Film preview: nog 2 films waar ik naar uitkijk dit jaar

Vorige maand deelde ik al mijn top 10 films waar ik dit jaar naar uitkijk. Helaas was ik het bestaan van twee films vergeten, want dan had mijn top 10 er anders uitgezien. Sorry Baywatch en Resident Evil: The Final Chapter. Hier nog twee films waar ik naar uitkijk dit jaar:

Life
Met: Jake Gyllenhaal, Rebecca Ferguson, Ryan Reynolds
Release: 23 maart
Ik hoor je al zeggen: maar Gwen, je houdt niet van space films! Klopt, maar in deze space film zit niet alleen Jake Gyllenhaal, maar ook Ryan Reynolds! Dan maakt het me niet uit waar deze heren zich bevinden. Oh ja, ook iets over #lifeonmars, which is bad mmmkay?

Colossal
Met: Anne Hathaway, Jason Sudeikis, Dan Stevens
Release: onbekend
Hathahaters (ja, dat is echt een ding) zullen blij zijn met Colossal, want in deze monster movie is het allemaal Anne Hathaways schuld dat Seoul wordt aangevallen door een, je raadt het al, monster. Wat de link is tussen Anne en het monster moeten we zelf gaan zien, al is het helaas nog niet duidelijk wanneer de film in Nederland te bekijken is.

Heb jij nog een must see dit jaar?

Review: Deadpool (2016)

poster-deadpoolHuurling Wade Wilson (Ryan Reynolds) wordt gediagnosticeerd met terminale kanker. Een mysterieuze man (Jed Rees) beweert dat hij een manier weet om hem te genezen. Zo valt Wade in de handen van de gewetenloze Ajax (Ed Skrein) die hem genezende krachten geeft, maar hem ook gruwelijk misvormd achterlaat. Wade is uit op wraak en gaat als zijn alter ego Deadpool op zoek naar Ajax.

Beoordeling
Ryan Reynolds beschikt over een groot doorzettingsvermogen, want het heeft jaren geduurd om een Deadpool film de bios in te krijgen. Nadat hij eerder een minder mondige versie van Deadpool speelde in X-Men Origins: Wolverine, speelt hij nu de Deadpool die we kennen van de comics. Een rol die op zijn (perfecte) lijf geschreven lijkt te zijn, want Reynolds weet de scherpe humor van Wade perfect over te brengen. De film zelf begint al sterk met een flinke dosis zelfspot gedurende de opening credits en ook de rest van de film stelt niet teleur. Tim Miller, die zijn regie debuut maakt met Deadpool, weet een goede balans te vinden tussen actie en humor. Het verhaal is misschien niet ijzersterk, maar de uitvoering verdient bonuspunten. Erg enthousiast werd ik niet van Colossus en Negasonic Teenage Warhead, de enige twee X-Men die we in de film tegenkomen, al had Colossus wel zijn grappige momenten. Deadpool zelf heeft ook commentaar op het gebrek aan X-Men wat ik dan wel weer kan waarderen.

Homeland-actrice Morena Baccarin is goed gecast als Vanessa, de love interest van Wade. Zij heeft de chemistry met Reynolds die nodig is om het liefdesverhaal te verkopen. Ed Skrein, vorig jaar nog te zien als de nieuwe Transporter, speelt een adequate rol als Britse bad guy. Gina Carano, Jed Rees en T.J. Miller spelen leuke bijrollen.

Conclusie
Eigenlijk moet je niet teveel lezen over Deadpool. Deadpool zou willen dat je hem zelf in de bios gaat bewonderen.

rating-4halfstars

Review: Self/less (2015)

poster-selflessDamian (Ben Kingsley) is een rijke zakenman die ernstig ziek is. Hij ondergaat een exclusieve medische procedure om zijn bewustzijn in een gezond lichaam – in de vorm van Ryan Reynolds – te laten plaatsen. Hij denkt dat het lichaam in een lab is gemaakt, maar wanneer hij achter de waarheid komt, komt zijn nieuwe leven in gevaar.

Beoordeling
Het idee achter Self/less is interessant. De film begint sterk wanneer we kennis maken met de zieke Damian en de mysterieuze Albright (Matthew Goode), de man achter het geheimzinnige bedrijf. Ook is het interessant om te zien hoe Damian moet wennen aan zijn nieuwe Ryan Reynolds lichaam. Helaas vervalt Self/less daarna al snel in een standaard actiefilm met achtervolgingsscènes waarin ze Damian te pakken proberen te krijgen. De tweede helft van de film heeft dan ook weinig te bieden naast de aanwezigheid van Reynolds en Goode. Goed, het is geen straf om naar deze heren te kijken, maar het is wel jammer dat ze het concept niet op een originele manier hebben uitgewerkt. Gelukkig spelen beide heren prima rollen. Ook Kingsley speelt een prima, maar kleine rol. Downton Abbey-actrice Michelle Dockery heeft weinig te doen als de dochter van Damian.

Conclusie
Self/less begint veelbelovend, maar weet het interessante concept niet goed uit te werken.

rating-3stars

1 2