Recensie van de mini-serie Retribution (2016) op Netflix

Een pas getrouwd stel wordt in hun huis gedood door een inbreker. Hun ouders zijn buren op het Schotse platteland. Op een avond verongelukt een jongeman voor de deur. In eerste instantie proberen ze hem te helpen, maar al snel ontdekken ze dat hij de moordenaar is van hun kinderen.

Beoordeling
Retribution was in 2016 te zien op de BBC onder de originele titel One of Us. Sinds dit jaar is de 4-delige mini-serie te zien op Netflix met een nieuwe titel en dat snap ik wel, One of Us spreekt niet erg aan. De eerste aflevering, The Storm, begint sterk. We maken kort kennis met childhood sweethearts Adam en Grace voordat ze worden gedood. Vervolgens verschuift de focus naar hun families en doet de onverwachte komst van de moordenaar denken aan The Last House on the Left. De opzet is dus goed, maar Retribution weet de kwaliteit niet vast te houden. De onderlinge familiedrama is niet altijd even interessant en er loopt een onnodig subplot over één van de detectives die drugs verkoopt om de operatie van haar zieke dochter te betalen. Als het uiteindelijk werd verweven met alle familiedrama dan was het niet erg geweest, maar nu voelde het vooral aan als filler. En het zijn maar 4 afleveringen! De ontknoping vind ik persoonlijk wat vergezocht. Het lijkt of ontknopingen van dit soort crime series steeds schokkender moet en hier wordt het nog extra onhandig aangepakt met een grote expositie dump.

Het acteerwerk hier is wisselend. Het bekendste gezicht is waarschijnlijk Joe Dempsie die we nog kennen als Gendry van Game of Thrones. Hij speelt hier prima net als John Lynch (Black Death) en Georgina Campbell (van de Black Mirror aflevering Hang the DJ). Joanna Vanderham en Christian Ortega zijn helaas wat pijnlijker om naar te kijken.

Conclusie
Retribution is een sfeervolle mini-serie dat sterk begint, maar de kwaliteit niet weet vast te houden.

Review: The Ritual (2017)

Vier oude en enigszins uit elkaar gegroeide vrienden gaan wandelen in Zweden om een overleden vriend te herdenken. Ze besluiten om een bos in te gaan, maar realiseren al snel dat ze niet alleen zijn.

Beoordeling
Ik keek al een tijdje uit naar The Ritual, een nieuwe Netflix original met Rafe Spall in de hoofdrol. In deze survival horror gaat een groep vrienden het bos in en zoals we in zoveel eerdere horrorfilms hebben gezien: dit loopt niet goed af. The Ritual is gebaseerd op het gelijknamige boek van Adam Nevill, maar lijkt in eerste instantie hevig geïnspireerd te zijn door films als The Blair Witch Project, The Witch en As Above, So Below. De film begeeft zich dus op – voor de horror fan – bekend terrein. Dat wilt niet zeggen dat The Ritual een slap aftreksel is, want de film weet het ‘vrienden raken verdwaald in een bos’ concept wel eigen te maken. Toch vind ik het niet helemaal satisfying, omdat de symboliek wel erg voor de hand ligt.

Rafe Spall, later dit jaar te zien in Jurassic World: Fallen Kingdom, speelt een prima hoofdrol. Ik vind het wel jammer dat zijn personage zo onsympathiek is. De overige personages zijn niet goed uitgewerkt, al heeft Sam Troughton wel een sterke scène. Visueel is de film ook dik in orde.

Conclusie
The Ritual doet denken aan een hoop andere horrorfilms, maar is zeker de moeite waard.

Review: The Cloverfield Paradox (2018)

In de toekomst dreigt er een enorme energiecrisis. Wetenschappers aan boord van de Cloverfield Station testen een apparaat om deze energiecrisis op te lossen, maar komen terecht in een regelrechte nachtmerrie.

Beoordeling
The Cloverfield Paradox, het derde deel in de Cloverfield franchise, stond een tijdje terug nog gepland voor een bioscoop release op 1 februari 2018. Toen kwam het gerucht dat Netflix de film ging kopen en verdween deze mysterieuze scifi van de planning. Zoals we weten zit JJ Abrams vol verrassingen, want – surprise! – tijdens de Super Bowl was daar opeens een trailer voor The Cloverfield Paradox met de mededeling dat de film na de wedstrijd op Netflix te zien zou zijn. Ik keek al een tijdje uit naar deze nieuwe Cloverfield film dus maandag zat ik na werk meteen voor de tv om het te bekijken.

Het is jammer dat The Cloverfield Paradox zo overduidelijk van origine een film is die niets met Cloverfield te maken heeft. Paradox begon ooit als God Particle, maar werd bewerkt tot een Cloverfield film. Toegegeven, 10 Cloverfield Lane begon op dezelfde manier, maar omdat 10CL meer character driven is en de situatie van de personages bewust ambigu wordt gehouden, werkte het beter. In Paradox gaan ze een stuk minder subtiel te werk om het met de originele Cloverfield te verbinden vergeleken met 10CL. De space station waar ze werken heet Cloverfield, de Donal Logue cameo zit vol expositie en wat precies voegt de subplot van Michael (Roger Davies) toe? Ze hadden de focus beter op de crew van de space station kunnen houden en die tijd gebruiken om de personages uit te diepen. Op Hamilton (Gugu Mbatha-Raw) na hebben de personages nauwelijks een persoonlijkheid en dat is erg jammer als je bedenkt dat de rest van de cast bestaat uit Daniel Brühl, Chris O’Dowd, Ziyi Zhang, Elizabeth Debicki en David Oyelowo.

Conclusie
The Cloverfield Paradox is een vrij standaard space horror filmpje dat enigszins doet denken aan Alien en Event Horizon met een Cloverfield sausje eroverheen gegoten.

Review: Odd Thomas (2013)

Odd Thomas (Anton Yelchin) heeft een bovennatuurlijke gave. Zoals hij het zelf omschrijft: “I see dead people, but then, by God, I do something about it.” Met de hulp van zijn vriendin Stormy (Addison Timlin) en sheriff Porter (Willem Dafoe) probeert Odd een grote ramp in zijn woonplaats Pico Mundo te voorkomen.

Beoordeling
Netflix heeft zo’n groot aanbod dat het soms moeilijk is om een keuze te maken. Odd Thomas trok mijn aandacht vanwege de aanwezigheid van de inmiddels overleden acteur Anton Yelchin. De film is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Dean Koontz en werd geregisseerd door Stephen Sommers, de man die ons eerder Deep Rising, The Mummy (met Brendan Fraser, niet Tom Cruise) en G.I. Joe: The Rise of Cobra bracht. Ik vind de films van Sommers vooral erg fun en dat is Odd Thomas ook, al heeft de film ook wel een duister tintje. Zo helpt Odd in de opening een jong meisje om haar moordenaar te vinden en speelt satanisme een rol.

Yelchin was een veelbelovend talent en speelt hier een prima hoofdrol. Hij heeft goed samenspel met de charmante Addison Timlin (The Town That Dreaded Sundown) en hun banter zorgt voor een hoop leuke momenten. Verder zijn er aardige bijrollen van Gugu Mbatha-Raw, Nico Tortorella en Willem Dafoe.

Conclusie
Door het bovennatuurlijke aspect is Odd Thomas niet voor iedereen, maar zeker de moeite waard voor Anton Yelchin en Addison Timlin.

Alright, alright, alright: Dazed and Confused staat op Netflix en meer aanraders

Nog een Netflix tip nodig? Hier 4 aanraders die onlangs zijn toegevoegd:

Dazed and Confused (1993)
Eén van mijn all time favoriete films is Richard Linklaters Dazed and Confused, een komedie over de laatste schooldag van een groep middelbare scholieren in 1976. Dazed zit vol bekende gezichten, zoals Matthew McConaughey, Milla Jovovich, Parker Posey, Adam Goldberg, Anthony Rapp, Joey Lauren Adams, Rory Cochrane en Ben Affleck. Zien dus!

Shaun of the Dead (2004)
Regisseur Edgar Wright (Baby Driver) brak door met de horror komedie Shaun of the Dead. Shaun, gespeeld door de hilarische Simon Pegg, besluit temidden van een zombie plaag zijn ex-vriendin terug te winnen. In bijrollen zien we Nick Frost, Rafe Spall en Bill Nighy.

Definitely, Maybe (2008)
Voordat Ryan Reynolds ons the Deadpool we know and love bracht, speelde hij in de romcom Definitely, Maybe. Abigail Breslin speelt zijn jonge dochter Maya die graag wilt weten hoe hij haar moeder heeft ontmoet. Hij vertelt haar over de drie vrouwen (Isla Fisher, Rachel Weisz, Elizabeth Banks) in zijn leven die een grote rol hebben gespeeld. Kan Maya raden met wie van deze vrouwen hij uiteindelijk is getrouwd? Een charmante romcom met een twist.

The Theory of Everything (2014) | RECENSIE
The Theory of Everything is weer terug op Netflix. Deze mooie film over het leven van Stephen Hawking (een Oscar-winnende rol van Eddie Redmayne) en zijn vrouw Jane (Felicity Jones) is zeker de moeite waard.

Heb jij nog een Netflix aanrader?

Review: The Open House (2018)

Na de dood van zijn vader, verhuizen Logan (Dylan Minnette) en zijn moeder (Piercey Dalton) tijdelijk naar een groot huis in the middle of nowhere. Ze moeten het huis verkopen en organiseren een open huis. Maar wat als één van de bezoekers niet meer weggaat en zonder je weten dagen door het huis blijft sluipen om je het leven zuur te maken?

Beoordeling
Het kostte me in het begin wat moeite om door de Netflix original The Open House heen te komen, omdat ik om één of andere reden dacht dat het een bovennatuurlijke horrorfilm was. Toen ik erachter kwam dat het een home invasion film is, kon het wel mijn aandacht vasthouden, want die zijn nu eenmaal wat meer mijn cup of tea (zie ook Hush). Niet dat dat The Open House een goede film maakt, maar misschien een iets originelere film.

Ik snap dat Netflix wel interesse had om The Open House op te kopen, want in de hoofdrol zien we hun 13 Reasons Why-ster Dylan Minnette, een prima acteur die hier echt zijn best probeert te doen om er wat van te maken. Helaas zit de film vol facepalm momenten en tegen het einde kan ook Dylan de boel niet meer redden. Deze horror thriller had zeker baat gehad bij een meer ervaren actrice in de moeder rol, want Piercey Dalton is niet erg overtuigend. Waar is Mira Sorvino of Frances O’Connor wanneer je d’r nodig hebt? Oh, en meer Sharif Atkins was ook beter geweest.

Conclusie
The Open House is een matige home invasion film dat een interessant gegeven niet goed weet uit te werken. Maar hey, Dylan Minnette is er dus het kan slechter.

1 2 3 4 24