Review: The Cloverfield Paradox (2018)

In de toekomst dreigt er een enorme energiecrisis. Wetenschappers aan boord van de Cloverfield Station testen een apparaat om deze energiecrisis op te lossen, maar komen terecht in een regelrechte nachtmerrie.

Beoordeling
The Cloverfield Paradox, het derde deel in de Cloverfield franchise, stond een tijdje terug nog gepland voor een bioscoop release op 1 februari 2018. Toen kwam het gerucht dat Netflix de film ging kopen en verdween deze mysterieuze scifi van de planning. Zoals we weten zit JJ Abrams vol verrassingen, want – surprise! – tijdens de Super Bowl was daar opeens een trailer voor The Cloverfield Paradox met de mededeling dat de film na de wedstrijd op Netflix te zien zou zijn. Ik keek al een tijdje uit naar deze nieuwe Cloverfield film dus maandag zat ik na werk meteen voor de tv om het te bekijken.

Het is jammer dat The Cloverfield Paradox zo overduidelijk van origine een film is die niets met Cloverfield te maken heeft. Paradox begon ooit als God Particle, maar werd bewerkt tot een Cloverfield film. Toegegeven, 10 Cloverfield Lane begon op dezelfde manier, maar omdat 10CL meer character driven is en de situatie van de personages bewust ambigu wordt gehouden, werkte het beter. In Paradox gaan ze een stuk minder subtiel te werk om het met de originele Cloverfield te verbinden vergeleken met 10CL. De space station waar ze werken heet Cloverfield, de Donal Logue cameo zit vol expositie en wat precies voegt de subplot van Michael (Roger Davies) toe? Ze hadden de focus beter op de crew van de space station kunnen houden en die tijd gebruiken om de personages uit te diepen. Op Hamilton (Gugu Mbatha-Raw) na hebben de personages nauwelijks een persoonlijkheid en dat is erg jammer als je bedenkt dat de rest van de cast bestaat uit Daniel Brühl, Chris O’Dowd, Ziyi Zhang, Elizabeth Debicki en David Oyelowo.

Conclusie
The Cloverfield Paradox is een vrij standaard space horror filmpje dat enigszins doet denken aan Alien en Event Horizon met een Cloverfield sausje eroverheen gegoten.

Review: Odd Thomas (2013)

Odd Thomas (Anton Yelchin) heeft een bovennatuurlijke gave. Zoals hij het zelf omschrijft: “I see dead people, but then, by God, I do something about it.” Met de hulp van zijn vriendin Stormy (Addison Timlin) en sheriff Porter (Willem Dafoe) probeert Odd een grote ramp in zijn woonplaats Pico Mundo te voorkomen.

Beoordeling
Netflix heeft zo’n groot aanbod dat het soms moeilijk is om een keuze te maken. Odd Thomas trok mijn aandacht vanwege de aanwezigheid van de inmiddels overleden acteur Anton Yelchin. De film is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Dean Koontz en werd geregisseerd door Stephen Sommers, de man die ons eerder Deep Rising, The Mummy (met Brendan Fraser, niet Tom Cruise) en G.I. Joe: The Rise of Cobra bracht. Ik vind de films van Sommers vooral erg fun en dat is Odd Thomas ook, al heeft de film ook wel een duister tintje. Zo helpt Odd in de opening een jong meisje om haar moordenaar te vinden en speelt satanisme een rol.

Yelchin was een veelbelovend talent en speelt hier een prima hoofdrol. Hij heeft goed samenspel met de charmante Addison Timlin (The Town That Dreaded Sundown) en hun banter zorgt voor een hoop leuke momenten. Verder zijn er aardige bijrollen van Gugu Mbatha-Raw, Nico Tortorella en Willem Dafoe.

Conclusie
Door het bovennatuurlijke aspect is Odd Thomas niet voor iedereen, maar zeker de moeite waard voor Anton Yelchin en Addison Timlin.

Alright, alright, alright: Dazed and Confused staat op Netflix en meer aanraders

Nog een Netflix tip nodig? Hier 4 aanraders die onlangs zijn toegevoegd:

Dazed and Confused (1993)
Eén van mijn all time favoriete films is Richard Linklaters Dazed and Confused, een komedie over de laatste schooldag van een groep middelbare scholieren in 1976. Dazed zit vol bekende gezichten, zoals Matthew McConaughey, Milla Jovovich, Parker Posey, Adam Goldberg, Anthony Rapp, Joey Lauren Adams, Rory Cochrane en Ben Affleck. Zien dus!

Shaun of the Dead (2004)
Regisseur Edgar Wright (Baby Driver) brak door met de horror komedie Shaun of the Dead. Shaun, gespeeld door de hilarische Simon Pegg, besluit temidden van een zombie plaag zijn ex-vriendin terug te winnen. In bijrollen zien we Nick Frost, Rafe Spall en Bill Nighy.

Definitely, Maybe (2008)
Voordat Ryan Reynolds ons the Deadpool we know and love bracht, speelde hij in de romcom Definitely, Maybe. Abigail Breslin speelt zijn jonge dochter Maya die graag wilt weten hoe hij haar moeder heeft ontmoet. Hij vertelt haar over de drie vrouwen (Isla Fisher, Rachel Weisz, Elizabeth Banks) in zijn leven die een grote rol hebben gespeeld. Kan Maya raden met wie van deze vrouwen hij uiteindelijk is getrouwd? Een charmante romcom met een twist.

The Theory of Everything (2014) | RECENSIE
The Theory of Everything is weer terug op Netflix. Deze mooie film over het leven van Stephen Hawking (een Oscar-winnende rol van Eddie Redmayne) en zijn vrouw Jane (Felicity Jones) is zeker de moeite waard.

Heb jij nog een Netflix aanrader?

Review: The Open House (2018)

Na de dood van zijn vader, verhuizen Logan (Dylan Minnette) en zijn moeder (Piercey Dalton) tijdelijk naar een groot huis in the middle of nowhere. Ze moeten het huis verkopen en organiseren een open huis. Maar wat als één van de bezoekers niet meer weggaat en zonder je weten dagen door het huis blijft sluipen om je het leven zuur te maken?

Beoordeling
Het kostte me in het begin wat moeite om door de Netflix original The Open House heen te komen, omdat ik om één of andere reden dacht dat het een bovennatuurlijke horrorfilm was. Toen ik erachter kwam dat het een home invasion film is, kon het wel mijn aandacht vasthouden, want die zijn nu eenmaal wat meer mijn cup of tea (zie ook Hush). Niet dat dat The Open House een goede film maakt, maar misschien een iets originelere film.

Ik snap dat Netflix wel interesse had om The Open House op te kopen, want in de hoofdrol zien we hun 13 Reasons Why-ster Dylan Minnette, een prima acteur die hier echt zijn best probeert te doen om er wat van te maken. Helaas zit de film vol facepalm momenten en tegen het einde kan ook Dylan de boel niet meer redden. Deze horror thriller had zeker baat gehad bij een meer ervaren actrice in de moeder rol, want Piercey Dalton is niet erg overtuigend. Waar is Mira Sorvino of Frances O’Connor wanneer je d’r nodig hebt? Oh, en meer Sharif Atkins was ook beter geweest.

Conclusie
The Open House is een matige home invasion film dat een interessant gegeven niet goed weet uit te werken. Maar hey, Dylan Minnette is er dus het kan slechter.

Review van Goon: Last of the Enforcers (2017)

Na een vechtpartij met een hockey rivaal (Wyatt Russell), hangt Doug (Seann William Scott) zijn schaatsen op en neemt hij een kantoorbaan tot grote vreugde van zijn zwangere vrouw Eva (Alison Pill). Doug mist al snel het hockey wereldje en gaat naar zijn oude rivaal Ross Rhea (Liev Schreiber) voor hulp.

Beoordeling
Goon (2011) vond ik destijds een verrassend leuke komedie en nu is er de sequel Goon: Last of the Enforcers die op Netflix te vinden is. Jay Baruchel schreef dit keer niet alleen het script, maar nam ook de regie op zich. Dat is een positief iets, want nu zien we minder van zijn irritante personage Pat, beste vriend van onze held Doug.

Het verhaal heeft helaas niet veel om het lijf. Doug voelt zich ongelukkig in zijn hockeyloze bestaan en zoekt het al snel weer op. Gelukkig is Seann William Scott weer erg leuk en aandoenlijk als de niet al te slimme, maar wel lieve Doug. Hij weet de film prima te dragen en verdient zeker een comeback in Hollywood. Ook Liev Schreiber lijkt weer veel lol te hebben als de uitgerangeerde hockey ster Ross Rhea. Dat Last of the Enforcers voor Wyatt Russell, zoon van Goldie Hawn en Kurt Russell, heeft gekozen als grote hockey rivaal van Doug is een leuk stukje casting. Wyatt heeft namelijk zelf een hockey carrière achter de rug en heeft zelfs hier in een Nederlands team gespeeld!

Last of the Enforcers mist toch wel de charme van het eerste deel. De scènes met Alison Pill als bezorgde vrouw van Doug zijn niet zo leuk en Elisha Cuthbert heeft een irritante rol als vriendin van haar.

Conclusie
Goon: Last of the Enforcers is een onnodige sequel, maar de rollen van Seann William Scott en Liev Schreiber maken een hoop goed.

Review: Creep 2 (2017)

Na de gebeurtenissen uit Creep heeft Josef (Mark Duplass), die zichzelf nu Aaron noemt naar zijn slachtoffer uit het eerste deel, een existentiële crisis. Hij wordt niet meer zo enthousiast van moorden. Hij huurt Sara (Desiree Akhavan) in om een documentaire te maken over zijn leven als seriemoordenaar. Sara neemt hem niet serieus en raakt steeds dieper verstrikt in zijn web.

Beoordeling
Creep is al een tijdje één van mijn vaste Netflix kijktips, zeker rond Halloween. Het is een film die goed met je verwachtingen weet te spelen, want op dat moment weet je nog niet wat de intenties van Josef zijn. Is hij gewoon een vreemde gast of is hij echt gevaarlijk? Aan het einde van Creep zagen we hoe de originele Aaron (regisseur Patrick Brice) aan zijn einde kwam door Josef. In Creep 2 pakken Brice en zijn ster Mark Duplass het slim aan. In plaats van een standaard sequel waarin Josef hetzelfde trucje uitvoert, komt hij er in dit deel voor uit dat hij een seriemoordenaar is. Hij toont Sara zelfs beelden van zijn moord op Aaron. Hoewel Sara zelf aangeeft dat ze het niet vertrouwt, gaat ze toch op pad met Josef, voornamelijk omdat ze meer kijkers wilt voor haar crappy YouTube-achtige kanaal. Opnieuw weten Brice en Duplass met je verwachtingen te spelen, maar toch vind ik dit deel wat minder sterk. De relatie tussen Josef en Aaron in het eerste deel vond ik persoonlijk interessanter. Het is moeilijk om sympathie voor Sara te hebben, omdat ze weet waar ze aan begint en toch haar leven op het spel zet voor meer kijkers. Gelukkig is Duplass weer lekker op dreef en zet hij opnieuw de perfecte creep neer. Desiree Akhavan speelt redelijk als Sara.

Conclusie
Creep 2 is een must watch voor liefhebbers van de originele Creep.

1 2 3 4 24