Eerste indruk van de serie Mindhunter op Netflix

Sinds vorige week staat het eerste seizoen van de crime serie Mindhunter, geproduceerd en deels geregisseerd door David Fincher, op Netflix. Ik heb inmiddels de eerste 2 afleveringen gezien en hieronder lees je mijn eerste indruk.

Waar gaat Mindhunter over?
In 1977 interviewen FBI agents Holden Ford (Jonathan Groff) en Bill Trench (Holt McCallany) veroordeelde seriemoordenaars om achter hun denkproces te komen. Ze gebruiken deze kennis om andere zaken op te lossen.

Beoordeling
Mindhunter gaat eigenlijk over de opkomst van criminal profiling. Deze Netflix original is gebaseerd op het boek Mind Hunter: Inside the FBI’s Elite Serial Crime Unit geschreven door Mark Olshaker en John E. Douglas. Douglas is één van de eerste profilers en hij heeft daadwerkelijk verschillende bekende seriemoordenaars geïnterviewd om technieken te ontwikkelen om criminelen te pakken. Misschien klinkt profiling nog een beetje vaag, maar je moet eigenlijk denken aan het werk dat de personages in de crime serie Criminal Minds verrichten. Twee personages uit die serie, Gideon en Rossi, zijn zelfs gebaseerd op Douglas.

In tegenstelling tot Criminal Minds zit er in Mindhunter weinig actie. Er wordt een hoop gepraat en dat is niet altijd even interessant. Zeker de eerste aflevering is met momenten pijnlijk om naar te kijken. Jonathan Groff liet in Glee zien dat hij een charismatische performer is, maar hier in Mindhunter speelt hij erg stijfjes. In scènes met Hannah Gross, die zijn vriendin Debbie speelt, gaat het helemaal mis. De twee hebben totaal geen chemistry en de dialogen die ze moeten verkopen zijn verschrikkelijk onnatuurlijk. Gross zelf straalt totaal niets uit en is saai om naar te kijken.

De tweede aflevering is gelukkig beter. Debbie wordt meer naar de achtergrond geschoven en de focus ligt op Holdens interview met seriemoordenaar Ed Kemper, een prima rol van Cameron Britton.

Conclusie
Mindhunter is tot nu toe een trage zit. In de eerste afleveringen wordt veel gepraat en is er weinig actie. De dialogen en het acteerwerk is soms pijnlijk om naar te kijken.

Review: Gerald’s Game (2017)

Jessie (Carla Gugino) en Gerald (Bruce Greenwood) gaan een weekendje naar een afgelegen huisje om hun seksleven nieuw leven in te blazen. Gerald maakt zijn vrouw aan het bed vast met handboeien en krijgt niet lang daarna een hartaanval. Lukt het Jessie om zichzelf uit deze situatie te redden?

Beoordeling
Na The Dark Tower en It is er nu een derde Stephen King verfilming in een paar maanden tijd: Gerald’s Game. Deze Netflix original is een spannende survival horror met een uitstekende Carla Gugino in de hoofdrol. Je voelt je al snel net zo ongemakkelijk als Jessie wanneer haar man haar met tegenzin vastboeit aan het bed en bijna net zo hulpeloos wanneer ze zich realiseert dat er niemand in de buurt is om te helpen wanneer hij dood neervalt.

Gerald’s Game is meer dan alleen survival horror though. Jessie moet haar eigen demonen onder ogen komen. Misbruik wat ze al die tijd heeft weggestopt, komt weer naar boven. Jessie realiseert zich dat ze patronen moet doorbreken om uit deze uitzichtloze situatie te komen. Best zware kost voor een horrorfilm, maar regisseur Mike Flanagan (Oculus, Hush) weet prima de balans te bewaren. Alleen de aanwezigheid van een mysterieus figuur genaamd Moonlight Man is bijzonder onnodig. Ik weet dat hij ook in het boek voorkomt, maar Flanagan had hem makkelijk kunnen weglaten. Zonder dit subplot had Gerald’s Game een hogere score gehad.

Gugino speelt een sterke rol en laat weer eens zien dat ze zwaar underrated is als actrice. Ze krijgt goed tegenspel van Bruce Greenwood als haar dominante partner. Henry Thomas speelt een prima bijrol als haar vader en Kate Siegel, in het echt gehuwd met Flanagan, speelt haar moeder.

Conclusie
Gerald’s Game is een spannende survival horror met een sterke rol van Carla Gugino.

Review: 47 Meters Down (2017)

Zussen Lisa (Mandy Moore) en Kate (Claire Holt) zijn op vakantie in Mexico en besluiten haaien te gaan bekijken in een haaienkooi. Wanneer de kooi naar de bodem van de oceaan zinkt en hun zuurstof opraakt, moeten de meiden zichzelf zien te redden terwijl de haaien blijven rondcirkelen.

Beoordeling
47 Meters Down draaide een paar maanden geleden nog in de bios en is nu al op Netflix te vinden. Deze survival horror zou eerst geen bioscoop release krijgen, maar meteen via VOD te zien zijn totdat Entertainment Studios de film kocht en het alsnog met succes uitbracht. Het is duidelijk dat na het succes van The Shallows vorige zomer en nu 47 Meters Down, mensen haaienfilms nog niet zat zijn. Volgende zomer krijgen we de haaienfilm Meg met Jason Statham. Yay!

Wat maakt een succesvolle haaienfilm? Je moet origineel uit de hoek komen. Deep Blue Sea had genetisch gemanipuleerde haaien en The Shallows had Blake Lively op een rots. Regisseur en screenwriter Johannes Roberts, eerder verantwoordelijk voor de aardige Britse horror F, pakt het slim aan door de personages het grootste deel van de tijd onder water te houden. Misschien was watertrappelen omgeven door haaien in Open Water je ergste nachtmerrie, wacht maar totdat je 47 Meters Down hebt gezien. Zo diep onderwater zitten met haaien en beperkte zuurstof is geen pretje. Roberts houdt niet alleen Mandy Moore en Claire Holt onder water, maar ook de kijker. Zelfs wanneer de zussen contact hebben met de kapitein van het schip, zien wij als kijker niet wat er boven water gebeurt. Dit maakt de film extra claustrofobisch en wat spannender doordat je niet weet wat de intentie is van de kapitein.

Er zijn ook wat minpuntjes. De personages zijn niet goed uitgewerkt. Moore speelt de brave zus en Holt de avontuurlijke van de twee, maar verder leer je ze niet echt kennen. Het is dat Moore en Holt zo likeable zijn dat het toch een hoop verbloemt. Het einde van de film vind ik wat teleurstellend en verder vind ik de soundtrack er niet bij passen.

Conclusie
47 Meters Down maakt goed gebruik van de beperkte setting, zorgt voor een benauwd gevoel en Mandy Moore en Claire Holt spelen likeable rollen.

Review: The Good Place – seizoen 1 (nu op Netflix)

Het eerste seizoen van de sitcom The Good Place staat nu op Netflix en inmiddels heb ik alle 13 afleveringen gekeken. Gelukkig wordt ook wekelijks een nieuwe aflevering van het tweede seizoen toegevoegd aan de populaire streamingsdienst. Hieronder lees je mijn recensie van het eerste seizoen.

Waar gaat The Good Place over?
Eleanor (Kristen Bell) bevindt zich na haar dood in The Good Place, de plek waar mensen die een goed leven hebben geleid terechtkomen. Ze realiseert zich al snel dat ze hier niet thuishoort en dat haar aanwezigheid een negatief effect heeft op The Good Place. Met de hulp van Chidi (William Jackson Harper), haar zogenaamde soulmate, probeert ze een goed leven te leiden en zo haar plekje te verdienen in The Good Place.

Beoordeling
The Good Place is de nieuwe komedie serie van Michael Schur, de man die ons eerder Parks and Recreation en Brooklyn Nine-Nine gaf. Het is een originele en grappig serie over het leven in het hiernamaals. Sitcom legende Ted Danson speelt Michael, de architect van The Good Place. Hij ontvangt de mensen die zijn overleden en een plekje hebben verdiend in The Good Place, een wereld vol met prachtige huizen en frozen yoghurt winkels. Eleanor (Kristen Bell) realiseert zich als snel dat er een fout is gemaakt en dat zij hier niet hoort te zijn. Zij wilt graag haar plekje verdienen in The Good Place, want daar in The Bad Place is het niet zo leuk (al zit Adam Scott daar wel!). Maar voor de onbeschofte Eleanor is dit een grote uitdaging.

Het eerste seizoen van The Good Place bestaat uit 13 afleveringen. In eerste instantie was ik een beetje sceptisch over hoe ze bovenstaand gegeven leuk kunnen houden. Eleanor wilt leren om een goed persoon te zijn, maar Chidi’s lessen maken niet bepaald een grappige serie. Gelukkig komt The Good Place verrassend uit de hoek met een aantal goede twists die ik hier niet zal verklappen. Ik heb seizoen 1 binnen een paar dagen uitgekeken, omdat ze steeds met goede cliffhangers kwamen waardoor ik weer verder wilde kijken.

Kristen Bell is een charmante actrice die op haar best is als ze niet America’s sweetheart probeert te spelen. De rol van Eleanor is dan ook op haar lijf geschreven. Ze krijgt goed tegenspel van Ted Danson en William Jackson Harper. Jameela Jamil maakt hier haar acteerdebuut als socialite Tahani. Persoonlijk vond ik haar personage erg irritant, maar ze werd wel sympathieker naarmate het seizoen vorderde. Manny Jacinto speelt de zwijgzame monnik Jianyu, de soulmate van Tahani. Hij is veel grappiger dan je in eerste instantie zou verwachten.

Ik zet wel mijn vraagtekens bij de levensduur van The Good Place. Met dit gegeven kunnen ze niet veel kanten op. Ondanks de twists zie ik de serie snel zijn charme verliezen. Schur gooit er wat flashbacks in, maar hij moet onthouden dat dit niet Lost is en dat die flashbacks op een gegeven moment ook zijn functie verloren. Met seizoen 2 kan hij beter naar een mooi en verrassend einde toewerken.

Conclusie
The Good Place is een originele en grappige serie over het leven in het hiernamaals.

Review: Passion (2012)

Isabelle (Noomi Rapace) werkt voor een internationaal reclamebureau. Wanneer haar manipulatieve baas Christine (Rachel McAdams) haar idee jat, loopt de rivaliteit tussen de vrouwen uit de hand.

Beoordeling
Als je je ooit hebt afgevraagd hoe het leven van Regina George er zo’n 20 jaar na Mean Girls uit zou zien dan moet je Passion kijken. Niet alleen is Christine van Passion net zo vals en blond als Regina, Rachel McAdams speelt haar ook op zo’n manier dat ze sterk doet denken aan haar iconische Mean Girls personage. Aan de ene kant amusant, aan de andere kant bleef ik maar denken dat de film beter had gewerkt als McAdams en Noomi Rapace van rollen hadden gewisseld. Niet zozeer vanwege de Mean Girls link, maar omdat ik denk dat Rapace met haar strenge uiterlijk beter tot haar recht was gekomen als de manipulatieve van de twee. McAdams was denk ik wat sympathieker overgekomen als Isabelle, wat Rapace niet echt lukt.

Voor een film die Passion heet, heeft Brian de Palma wel een heel passieloze film gemaakt. Het heeft een jaren ’90 erotische thriller vibe, maar blijft vrij braaf. Spannend wordt het nooit.

Conclusie
Passion is een middelmatige thriller waar geen passie in zit.

Review van Netflix original Little Evil (2017)

Gary (Adam Scott) is net getrouwd met de prachtige Samantha (Evangeline Lilly), maar heeft moeite om een band te krijgen met haar 6-jarig zoontje Lucas die mogelijk de Antichrist is.

Beoordeling
Er zijn best veel films die gaan over creepy kids, waarvan The Omen misschien het bekendste voorbeeld is. Netflix-original Little Evil neemt deze films heerlijk op de hak. Lucas oogt als de kleine Damien uit The Omen en verder komen er ook visuele verwijzingen naar Poltergeist, Children of the Corn en The Shining voorbij. De humor is best droog en daar moet je van houden om de film te kunnen waarderen. Verder bevat Little Evil ook verrassend veel hart, wat aan de andere kant weer niet zo verrassend is als je je realiseert dat regisseur Eli Craig ons eerder Tucker and Dale vs Evil gaf, een uitstekende horror komedie met veel hart.

Adam Scott is met zijn nuchtere uitstraling en line delivery de perfecte man om midden in zo’n gestoorde situatie te stoppen. Bridget Everett als zijn collega Al is hier een echte scène stealer en verder zien we Tyler Labine, Donald Faison, Clancy Brown en Sally Field voorbij komen in grappige rollen. Zelfs Evangeline Lilly, die ik als actrice nooit leuk heb gevonden, is hier goed te pruimen.

Conclusie
Little Evil is een grappige horror komedie die creepy kid films prima op de hak neemt.

1 2 3 20