Ouija: Origin of Evil (2016) recensie

Alice (Elizabeth Reaser) licht samen met haar twee dochters mensen op met seances. Wanneer ze een nieuw trucje toevoegen aan hun repertoire halen ze per ongeluk een echte kwaadaardige geest in huis, die bezit neemt van de jongste dochter Doris (Lulu Wilson).

Beoordeling
Het is misschien goed om te weten dat ik helemaal geen fan ben van bovennatuurlijke horror. Zo vind ik Paranormal Activity saai en ben ik één van de weinige mensen die niet enthousiast wordt van The Conjuring. Dat Ouija: Origin of Evil wel mijn aandacht wist vast te houden is al heel wat. De eerste Ouija film heb ik niet gezien, maar nadat ik zoveel positieve dingen over Origin of Evil had gehoord, moest ik de film wel een kans geven, zeker met Elizabeth Reaser in de hoofdrol. Deze prequel maakt meteen al een positieve indruk door het oude Universal logo te gebruiken, passend bij de jaren ’60 setting van de film. Ook zijn er technieken toegepast om de film een retro vibe te geven en met succes. Regisseur Mike Flanagan (Oculus, Hush) weet een creepy sfeertje neer te zetten zonder de setting uit het oog te verliezen.

De eerste scène is sterk. We zien Alice een seance houden met een weduwnaar (Sam Anderson van Lost) en zijn dochter (Kate Siegel van Hush en gehuwd met Flanagan). De spanning wordt goed opgebouwd en nadat de klanten weg zijn, zien we hoe Alice echt te werk gaat met de hulp van haar dochters. Deze scène is echt een sterke opzet voor de rest van de film. Natuurlijk gebeuren er ook wat standaard dingen die je vaker in bovennatuurlijke films ziet, maar het verhaal is goed net als het acteerwerk van de drie hoofdrolspeelsters. Elizabeth Reaser (Twilight films) is zwaar underrated als actrice en ik hoop dat Origin of Evil voor meer mooie rollen zal zorgen. Annalise Basso werkte eerder met Flanagan aan Oculus en zet hier ook weer een goede rol neer. De jonge Lulu Wilson (Annabelle: Creation) maakt het meeste indruk als de creepy Doris.

Conclusie
Ouija: Origin of Evil is een geslaagde prequel, maar ook een prima op zichzelf staande bovennatuurlijke horrorfilm.

Review: Gerald’s Game (2017)

Jessie (Carla Gugino) en Gerald (Bruce Greenwood) gaan een weekendje naar een afgelegen huisje om hun seksleven nieuw leven in te blazen. Gerald maakt zijn vrouw aan het bed vast met handboeien en krijgt niet lang daarna een hartaanval. Lukt het Jessie om zichzelf uit deze situatie te redden?

Beoordeling
Na The Dark Tower en It is er nu een derde Stephen King verfilming in een paar maanden tijd: Gerald’s Game. Deze Netflix original is een spannende survival horror met een uitstekende Carla Gugino in de hoofdrol. Je voelt je al snel net zo ongemakkelijk als Jessie wanneer haar man haar met tegenzin vastboeit aan het bed en bijna net zo hulpeloos wanneer ze zich realiseert dat er niemand in de buurt is om te helpen wanneer hij dood neervalt.

Gerald’s Game is meer dan alleen survival horror though. Jessie moet haar eigen demonen onder ogen komen. Misbruik wat ze al die tijd heeft weggestopt, komt weer naar boven. Jessie realiseert zich dat ze patronen moet doorbreken om uit deze uitzichtloze situatie te komen. Best zware kost voor een horrorfilm, maar regisseur Mike Flanagan (Oculus, Hush) weet prima de balans te bewaren. Alleen de aanwezigheid van een mysterieus figuur genaamd Moonlight Man is bijzonder onnodig. Ik weet dat hij ook in het boek voorkomt, maar Flanagan had hem makkelijk kunnen weglaten. Zonder dit subplot had Gerald’s Game een hogere score gehad.

Gugino speelt een sterke rol en laat weer eens zien dat ze zwaar underrated is als actrice. Ze krijgt goed tegenspel van Bruce Greenwood als haar dominante partner. Henry Thomas speelt een prima bijrol als haar vader en Kate Siegel, in het echt gehuwd met Flanagan, speelt haar moeder.

Conclusie
Gerald’s Game is een spannende survival horror met een sterke rol van Carla Gugino.

Review: Before I Wake (2016)

Na het verlies van hun zoontje adopteren Jessie (Kate Bosworth) en Mark (Thomas Jane) de jonge Cody (Jacob Tremblay). Ze ontdekken dat Cody’s dromen werkelijkheid worden, maar dus ook zijn nachtmerries.

Beoordeling
Regisseur Mike Flanagan bracht ons eerder de horrorfilm Oculus en thriller Hush. Before I Wake lijkt misschien op een horrorfilm, maar is het niet echt. Flanagan levert hier een drama af over verlies en rouw waarin hij horror elementen heeft verwerkt. Deze horror elementen komen vooral terug in de dromen, of eigenlijk, nachtmerries van Cody. Aan de ene kant klinkt het logisch dat een kind een soort boogeyman fabriceert in zijn hoofd, aan de andere kant vind ik het jammer dat Before I Wake ervoor kiest om die richting op te gaan. Flanagan had wat dat betreft best wat meer vertrouwen mogen hebben in zijn eigen verhaal.

Kate Bosworth speelt hier een prima hoofdrol. Ik ben nooit zo’n fan geweest van deze actrice, maar begin haar steeds meer te waarderen. Ook Thomas Jane speelt hier prima, al vond ik hem met Bosworth niet zo’n geloofwaardig koppel vormen. De jonge Jacob Tremblay zagen we eerder overtuigend spelen als zoontje van Brie Larson is drama Room. Hier laat hij opnieuw zien een getalenteerde jonge acteur te zijn.

Conclusie
Before I Wake bevat naast een prima cast een interessant concept, al wordt dit niet volledig benut.

Review: Hush (2016)

poster-hush2016Een dove schrijfster genaamd Maddie (Kate Siegel) woont alleen in een bos. Ze realiseert zich niet dat een gemaskerde moordenaar (John Gallagher Jr.) haar in de gaten houdt. Lukt het Maddie om te ontsnappen aan een moordenaar die haar wel kan horen?

Beoordeling
Onlangs zag ik de Hush recensie van Vinnie op YouTube en hij was wel enthousiast over deze thriller. Gelukkig staat Hush op Netflix en kon ik de film ook zelf bekijken, lekker in mijn eentje met het licht uit. De spanning zat er goed in, want ik heb ook een keer achterom gekeken of er geen psycho killer in mijn huis stond.

Home invasion (horror)thrillers komen regelmatig voorbij, denk aan Funny Games, You’re Next en The Strangers. Wat Hush uniek maakt is dat de hoofdpersoon niet kan horen wanneer de killer aan komt sluipen of wanneer hij een ruit ingooit aan de andere kant van het huis. Dit gegeven zorgt voor een aantal spannende momenten. Er zitten ook wel momenten in dat je tegen de televisie wil schreeuwen waarom ze iets stoms doet, maar gelukkig overheersen de spannende momenten.

Hoofdrolspeelster Kate Siegel schreef het script samen met haar man, regisseur Mike Flanagan die eerder verantwoordelijk was voor de horrorfilm Oculus. Ze heeft een sterke hoofdrol voor zichzelf geschreven en ze weet haar rol ook goed te spelen zonder een woord te zeggen. Tony-winnaar John Gallagher Jr. zet zijn creepy personage prima neer. We leren helaas niet zoveel over zijn naamloze killer, maar ondanks dat weet Gallagher Jr. hem wel wat persoonlijkheid te geven. Michael Trucco en Samantha Sloyan spelen prima bijrolletjes.

Conclusie
Hush geeft een spannende twist aan het home invasion genre en van hoofdrolspeelster Kate Siegel gaan we waarschijnlijk nog meer horen in de toekomst.

rating-4stars

Review: Oculus (2013)

poster-oculusTim Russell (Brenton Thwaites, Maleficent) heeft jaren in een psychiatrische inrichting gezeten vanwege de moord op zijn vader (Rory Cochrane, Empire Records). Zijn zus Kaylie (Karen Gillan, Doctor Who) wil bewijzen dat een spiegel met bovennatuurlijke krachten achter de dood van haar beide ouders zit.

Beoordeling
Oculus is een horrorfilm over een kwaadaardige spiegel. Dit klinkt vrij belachelijk en dat is het ook wel een beetje. Het was Alexandre Aja ook niet gelukt om van Mirrors met Kiefer Sutherland een geslaagde horrorfilm te maken dus ik had niet veel hoop dat de vrij onbekende Mike Flanagan dit wel zou lukken met Oculus. De film volgt Kaylie en Tim in twee verschillende tijdslijnen die naar elkaar toe werken. Zo zien we in één tijdslijn de huidige Kaylie die met Tim de evilness van de spiegel wil bewijzen en in de andere tijdslijn zien we wat er in het verleden is gebeurd. Het is jammer dat Flanagan koos voor deze opzet, want de flashbacks zijn veel effectiever dan de scènes in de huidige tijdslijn waarin Kaylie als een soort Basil Exposition de gehele geschiedenis van de spiegel uitlegt. Karen Gillan weet dit ook niet goed te verkopen, waardoor ik steeds mijn interesse verloor in het verhaal. Wat de film ook niet helpt is dat de betere acteurs in de flashbacks zitten. Rory Cochrane en Katee Sackhoff spelen goede rollen als de ouders van Kaylie en Tim en Annalise Basso is ook effectief als de jongere versie van Kaylie.

Conclusie
Waarschijnlijk had ik Oculus veel beter kunnen waarderen als we alleen het verleden als film te zien kregen of als Flanagan de scènes in het heden had bewaard voor het laatste deel van de film. Al met al levert Blumhouse met Oculus weer een middelmatige productie af.

rating-3stars