Review: I Don’t Feel at Home in This World Anymore (2017)

Nadat er bij de zwartgallige Ruth (Melanie Lynskey) is ingebroken, gaat ze samen met haar buurman (Elijah Wood) op zoek naar de dader(s). Hierdoor raakt Ruth alleen maar dieper in de problemen.

Beoordeling
Voor 2017 had ik nog nooit van Macon Blair gehoord, maar de beste man blijft maar op mijn pad komen. Eerst zag ik hem in een bijrol in Green Room, toen in een prima hoofdrol in Blue Ruin en onlangs bekeek ik zijn regiedebuut I Don’t Feel at Home in This World Anymore op Netflix. Het lijkt erop dat Blair zich heeft laten inspireren door Blue Ruin, want beide films gaan over het recht in eigen handen nemen. Qua toon verschillen de films behoorlijk. Het verhaal van I Don’t Feel at Home wordt lang niet zo serieus gebracht als dat van Blue Ruin. Nee, Blairs debuut moet het juist hebben van morbide, maar quirky humor. Best verfrissend eigenlijk, want ik was juist bang dat deze film – met zo’n deprimerende titel – heel zwaar op de maag zou liggen.

Hoofdrolspeelster Melanie Lynskey brak ruim 20 jaar geleden door met Peter Jacksons Heavenly Creatures. Hoewel zij sindsdien een aardige carrière heeft opgebouwd, krijgt ze niet vaak de kans om sterke hoofdrollen te spelen zoals nu in I Don’t Feel at Home. Hopelijk leidt deze film tot meer mooie rollen in de toekomst. Elijah Wood is lekker quirky als sidekick Tony en Jane Levy (Don’t Breathe) heeft een bijrol als crimineel waar Ruth mee te maken krijgt. Macon Blair heeft trouwens een leuke cameo in de barscène met Ruth.

Natuurlijk zijn er minpuntjes te benoemen. Zo halverwege dwaalde mijn aandacht af toen de focus van Ruth en Tony verschoof naar de inbreker. Daarnaast heb je ook wel wat suspension of disbelief nodig, want de acties van de personages zijn niet helemaal gegrond in de realiteit.

Conclusie
Macon Blair levert met I Don’t Feel at Home in This World Anymore een verrassend regiedebuut af.

Review: Blue Ruin (2013)

Wanneer de moordenaar van zijn ouders vervroegd wordt vrijgelaten, neemt de gebroken Dwight (Macon Blair) het recht in eigen handen. De familie van de moordenaar ziet dit anders, waardoor Dwight moet vechten voor zijn eigen leven.

Beoordeling
Eerder deze maand bekeek ik Green Room van Jeremy Saulnier, maar voor deze horror/thriller leverde de filmmaker Blue Ruin af. Deze wraakfilm was toevallig zaterdag te zien op Canvas. Ik had hier goede dingen gehoord en nadat Green Room al in de smaak gevallen, kon ik deze film niet aan mij voorbij laten gaan. In beide films speelt geweld een grote rol, maar waar in Green Room Anton Yelchin en zijn vrienden zich moeten verdedigen tegen een groep neo-nazi’s, zoekt de hoofdpersoon van Blue Ruin het geweld zelf op met alle gevolgen van dien. Saulnier lijkt hier te willen zeggen dat geweld geen oplossing is en dat het alleen maar meer geweld oproept.

Macon Blair, ook te zien in Green Room, speelt hier een prima hoofdrol. Zijn Dwight is zeker geen Liam Neeson-type die met gemak alle bad guys uitschakelt en dat grondt de film ook wat meer in de realiteit. Hoewel iedereen op een andere manier met verlies omgaat, vind ik dat Dwight wel erg aan de grond zit na de dood van zijn ouders, zeker in vergelijking met zus Sam die wel lijkt te functioneren in het dagelijks leven. Zelfs Sam geeft aan dat ze hem zwak vindt. Wat dat betreft hadden ze Dwight als personage wat dieper kunnen uitwerken, want we komen niet veel over hem te weten.

Conclusie
Blue Ruin is een intieme wraakfilm van Jeremy Saulnier, die met deze film en Green Room laat zien een veelbelovend talent te zijn.