Recensie van Jumanji: Welcome to the Jungle (2017)

Vier tieners worden de videogame versie van Jumanji ingezogen. In het lijf van hun avatars moeten zij de game zien uit te spelen voordat hun 3 levens op zijn.

Beoordeling
Ik heb de originele Jumanji met Robin Williams en Kirsten Dunst ontelbare keren gekeken vroeger en het is nog steeds één van mijn favoriete familiefilms. Ik was een beetje sceptisch toen een nieuwe Jumanji werd aangekondigd, zeker toen bleek dat het een videogame variant zou worden. Gelukkig is Welcome to the Jungle een waardige opvolger geworden. Eentje met een subtiele eerbetoon aan Alan Parrish, het personage dat door Williams werd gespeeld in het origineel. Een mooi moment in een film dat vaak gaat voor de makkelijke lachmomenten en iets teveel leunt op de bekende cast. Daarnaast bezit Welcome to the Jungle ook verrassend veel hart, zeker tegen het eind, wat mijn uiteindelijke score van de film heeft doen stijgen.

Dwayne Johnson heeft een leuke rol als nerd in het lijf van.. well, Dwayne Johnson. Jack Black zorgt voor een hoop hart als Bethany, een verwend tienermeisje dat in Jumanji verder leert kijken dan haar mobieltje. Karen Gillan zet ook een leuke rol neer als nerdy action babe. Alleen Kevin Hart speelt een versie van zichzelf terwijl hij eigenlijk een stoere football player hoort neer te zetten. In de bijrollen zien we een hoop bekende gezichten, waaronder Bobby Cannavale, Rhys Darby, Missi Pyle, Colin Hanks, Alex Wolff en Nick Jonas.

Conclusie
Jumanji: Welcome to the Jungle is een vermakelijke familiefilm en een waardige opvolger van Jumanji.

Review: Oculus (2013)

poster-oculusTim Russell (Brenton Thwaites, Maleficent) heeft jaren in een psychiatrische inrichting gezeten vanwege de moord op zijn vader (Rory Cochrane, Empire Records). Zijn zus Kaylie (Karen Gillan, Doctor Who) wil bewijzen dat een spiegel met bovennatuurlijke krachten achter de dood van haar beide ouders zit.

Beoordeling
Oculus is een horrorfilm over een kwaadaardige spiegel. Dit klinkt vrij belachelijk en dat is het ook wel een beetje. Het was Alexandre Aja ook niet gelukt om van Mirrors met Kiefer Sutherland een geslaagde horrorfilm te maken dus ik had niet veel hoop dat de vrij onbekende Mike Flanagan dit wel zou lukken met Oculus. De film volgt Kaylie en Tim in twee verschillende tijdslijnen die naar elkaar toe werken. Zo zien we in één tijdslijn de huidige Kaylie die met Tim de evilness van de spiegel wil bewijzen en in de andere tijdslijn zien we wat er in het verleden is gebeurd. Het is jammer dat Flanagan koos voor deze opzet, want de flashbacks zijn veel effectiever dan de scènes in de huidige tijdslijn waarin Kaylie als een soort Basil Exposition de gehele geschiedenis van de spiegel uitlegt. Karen Gillan weet dit ook niet goed te verkopen, waardoor ik steeds mijn interesse verloor in het verhaal. Wat de film ook niet helpt is dat de betere acteurs in de flashbacks zitten. Rory Cochrane en Katee Sackhoff spelen goede rollen als de ouders van Kaylie en Tim en Annalise Basso is ook effectief als de jongere versie van Kaylie.

Conclusie
Waarschijnlijk had ik Oculus veel beter kunnen waarderen als we alleen het verleden als film te zien kregen of als Flanagan de scènes in het heden had bewaard voor het laatste deel van de film. Al met al levert Blumhouse met Oculus weer een middelmatige productie af.

rating-3stars