Review: Unsane (2018)

Sawyer (Claire Foy) heeft al een geruime tijd te maken met een stalker (Joshua Leonard). Ze zoekt hulp en laat zichzelf per ongeluk opnemen in een psychiatrisch ziekenhuis. Daar komt ze oog in oog te staan met haar stalker. Is hij er echt of zit het allemaal in haar hoofd?

Beoordeling
Het bijzondere aan Unsane is dat regisseur Steven Soderbergh de film heeft opgenomen met een iPhone 7. Op zich een ambitieus project, maar heeft het toegevoegde waarde? Nee, dat niet. Het gebruik van een iPhone camera geeft de film iets voyeuristisch, iets wat passend is bij een film over een stalker. Helaas gebruikt Soderbergh deze techniek niet om uit het oogpunt van de stalker te filmen. Het zou juist perfect passen in de huidige tijdsgeest dat de stalker haar zou filmen met zijn mobieltje. Maar goed, Unsane neemt deze route dus niet. Een gemiste kans wat mij betreft.

Wat wel geslaagd is: de sterke, paranoïde performance van Claire Foy (The Crown). Haar Sawyer is behoorlijk onsympathiek, maar wat zet Foy haar goed neer. Zij krijgt prima tegenspel van Joshua Leonard (ja, die van The Blair Witch Project), Juno Temple (Horns) en komiek Jay Pharoah (Saturday Night Live).

Het verhaal begint sterk met de onvrijwillige opname van Sawyer, maar gaandeweg verzandt Unsane in een vrij standaard einde wat we wel vaker hebben gezien in psychologische horror/thrillers. Een subplot over de shady praktijken van het psychiatrisch ziekenhuis komt niet echt van de grond en juist daar hadden ze met betrekking tot de ontknoping wat meer mee mogen doen.

Conclusie
Unsane is een ambitieus project van Steven Soderbergh, maar de film moet het vooral hebben van de sterke performance van Claire Foy.

Review: The Town That Dreaded Sundown (2014)

poster-townthatdreadedsundownHet kleine stadje Texarkana wordt opnieuw geplaagd door een reeks brute moorden. Jami (Addison Timlin) wordt aangevallen door een mysterieuze moordenaar op de avond van de jaarlijkse screening van The Town That Dreaded Sundown. Deze film draait om de Phantom Killer die Texarkana decennia eerder heeft geterroriseerd. Jami probeert te achterhalen wie de huidige moordenaar is en wat zijn of haar link is met de Phantom Killer.

Beoordeling
De originele The Town That Dreaded Sundown uit 1976 kende ik alleen van naam doordat Sidney haar woonplaats Woodsboro vergeleek met deze film in Scream. Tot mijn grote verrassing bleek deze remake geen echte remake te zijn, maar eerder een sequel. De film borduurt verder op de gebeurtenissen uit het origineel en de film zelf, The Town That Dreaded Sundown dus, speelt een belangrijke rol in deze nieuwe film vergelijkbaar met de rol die de film Stab speelt in Scream 2.

De slasher is mijn favoriete horror subgenre en eentje die vrij schaars is in het huidige horror klimaat. The Town That Dreaded Sundown voelt ook zeer old school slasher aan, al had ik wel het gevoel dat de killer meer mean spirited was vergeleken met zijn collega killers, zoals Michael Myers. Regisseur Alfonso Gomez-Rejon, die ook het geprezen Me and Earl and the Dying Girl afleverde, brengt alles prachtig in beeld. Het gebruik van kleur geeft de film een dromerige, maar ook surrealistische vibe. De cinematografie en het gebruik van de originele film, wat goed verweven is in het plot, zorgt ervoor dat The Town That Dreaded Sundown geen dertien in dozijn slasher is geworden.

Hoofdrolspeelster Addison Timlin speelt een geloofwaardige final girl. De cast is aangevuld met vrij bekende gezichten waaronder Anthony Anderson, Gary Cole, Spencer Treat Clark, Ed Lauter, Dennis O’Hare, Joshua Leonard en Edward Herrmann. Bijna alle heren worden op een moment wel verdacht gemaakt waardoor de film spannend blijft. Aan het begin van de film kon ik al redeneren wie de killer was. Vervolgens was het kijken wie in het plaatje past. Dat The Town That Dread Sundown je toch steeds weer laat twijfelen is een knappe prestatie.

Verrassend genoeg is dit ook een Blumhouse productie, maar door de samenwerking met producer Ryan Murphy (American Horror Story) is dit gelukkig geen standaard Blumhouse productie geworden.

rating-3halfstars

Review: Shark Night niet in 3D (2011)

Vorig jaar werd Piranha 3D een onverwacht succes. Niet lang daarna werd bekend dat Shark Night 3D in de maak was met David R. Ellis als regisseur. Hij was eerder verantwoordelijk voor de vermakelijke horrorfilm Final Destination 2. Ik had nog hoop dat ze dezelfde richting op zouden gaan met Shark Night 3D, maar nee. En daar gaat het naar mijn idee ook fout.

Het verhaal
Shark Night 3D gaat over een groepje vrienden die een weekend verblijven in een huisje omringd door water in de middle of nowhere. Hun plezier is van korte duur, want al snel wordt één van de vrienden gebeten door een haai en blijkt hulp halen geen makkelijke opgave.

Beoordeling
Piranha 3D dankt zijn succes niet aan originaliteit. Wat deze remake slim deed was zichzelf niet serieus nemen. De film is express cheesy en over de top en het werkte! Op een gegeven moment wordt tijdens Shark Night een verklaring gegeven voor de aanwezigheid van haaien in het meer. *SPOILERS* Een paar mensen hebben de haaien express in het meer losgelaten en filmen vervolgens de mensen die door de beesten worden verscheurd in de hoop daar geld mee te verdienen. *EINDE SPOILERS* Als je met zo’n verhaal komt en een soap-achtig subplot over twee exen, dan kan je maar beter het idee omarmen dat dit niet de Jaws van deze generatie gaat worden.

Maar goed, dat wilt niet zeggen dat ik Shark Night een slechte film vindt. Er zit genoeg spanning in, de haaien zien er eng uit en de cast is wel aardig. Met name Sara Paxton (Last House on the Left) en Dustin Milligan (90210) doen hun best. Deze film is best het bekijken waard op een koude winteravond.



P.s. Ik heb de film niet in 3D gezien, dus daar kan ik weinig over zeggen.