Review: Life (2017)

De zes bemanningsleden van een internationaal ruimtestation ontdekken buitenaards leven op Mars. Deze bijzondere ontdekking brengt een groot gevaar met zich mee. Het buitenaardse wezen blijkt intelligenter te zijn dan verwacht.

Beoordeling
Vorig jaar vroeg ik mij nog af wat Oscar Isaac bezielde om een rol aan te nemen in X-Men: Apocalypse. Tijdens het bekijken van Life had ik een soortgelijke vraag. Ik vroeg mij namelijk af waarom Jake Gyllenhaal juist voor deze film had gekozen. Gyllenhaal is een sterke acteur die interessante rollen uitkiest en deze door Alien geïnspireerde film biedt echt niets nieuws. Begrijp me niet verkeerd: ik heb me prima vermaakt met Life. De film komt langzaam op gang, maar wanneer the shit eenmaal the fan hit dan zit de spanning er goed in. Ondanks dat zit de vaart er niet helemaal lekker in. Life bevat een aantal sterke, spannende scènes, maar komt tijdens andere scènes bijna tot stilstand. Dit heeft vooral te maken met de flinterdunne personages. Jake Gyllenhaal en Rebecca Ferguson spelen nietszeggende rollen en lijken hier bijna te slaapwandelen. Alleen Ryan Reynolds brengt wat leven in de brouwerij, maar dat komt omdat hij basically zichzelf speelt in deze film. Ik kan zijn humor waarderen dus voor mij is het niet per se een slecht iets. In zijn grote scène laat hij zich van een andere kant zien en dat zorgt voor een emotioneel moment. Bij mij in de zaal was het in ieder geval muisstil.

Er zijn ook nog wat pluspunten te noemen. Zo ziet de alien er visueel goed uit. Hiroyuki Sanada, eerder al in space in de film Sunshine, speelt een prima bijrol. En het einde, ik zou hier zelf niets aan veranderen. Overigens moest ik na alle space horror die in Life te vinden is wel lachen dat ze voor het nummer ‘Spirit in the Sky’ hadden gekozen over de end credits. Het paste beter bij Guardians of the Galaxy dan hier.

Conclusie
Life is een vrij standaard space horrorfilm, maar wel erg vermakelijk.

Film preview: nog 2 films waar ik naar uitkijk dit jaar

Vorige maand deelde ik al mijn top 10 films waar ik dit jaar naar uitkijk. Helaas was ik het bestaan van twee films vergeten, want dan had mijn top 10 er anders uitgezien. Sorry Baywatch en Resident Evil: The Final Chapter. Hier nog twee films waar ik naar uitkijk dit jaar:

Life
Met: Jake Gyllenhaal, Rebecca Ferguson, Ryan Reynolds
Release: 23 maart
Ik hoor je al zeggen: maar Gwen, je houdt niet van space films! Klopt, maar in deze space film zit niet alleen Jake Gyllenhaal, maar ook Ryan Reynolds! Dan maakt het me niet uit waar deze heren zich bevinden. Oh ja, ook iets over #lifeonmars, which is bad mmmkay?

Colossal
Met: Anne Hathaway, Jason Sudeikis, Dan Stevens
Release: onbekend
Hathahaters (ja, dat is echt een ding) zullen blij zijn met Colossal, want in deze monster movie is het allemaal Anne Hathaways schuld dat Seoul wordt aangevallen door een, je raadt het al, monster. Wat de link is tussen Anne en het monster moeten we zelf gaan zien, al is het helaas nog niet duidelijk wanneer de film in Nederland te bekijken is.

Heb jij nog een must see dit jaar?

Review: Nocturnal Animals (2016)

Twintig jaar na het verbreken van haar relatie ontvangt Susan (Amy Adams) een manuscript van ex-man Edward (Jake Gyllenhaal). Het bevat een gewelddadig verhaal die hij heeft opgedragen aan haar. Susan heeft haar ex ooit iets verschrikkelijks aangedaan, iets waar ze volgens hem nooit mee weg zal komen, maar wat?

Beoordeling
Laat ik beginnen met een bedankje aan schrijver/regisseur Tom Ford voor het maken van mijn minst favoriete opening credits sequence ooit. Voor mij hoeft het niet zo “kunstzinnig”, ik had gewoon zin in een spannende thriller. Misschien ging het daar mis en bekeek ik de film met de verkeerde verwachtingen. Nocturnal Animals is een verhaal over wraak, schijnt. Ben ik de enige persoon die niet zo onder de indruk is van Edwards vorm van wraak? Hij schrijft een boek. Wow. Boeiend. Zoals Elsa zingt in Frozen: let it go. Houd je niet 20 jaar aan een wrok vast. Ik snap waarom Susan van je gescheiden is. Niet dat zij nou zo geweldig is, maar dat is weer een ander verhaal.

Nocturnal Animals volgt het verhaal van Susan en in flashbacks, haar relatie met Edward. Ook zien wij het verhaal in het boek van Edward, dat ook de titel Nocturnal Animals draagt, waarbij Susan zich inbeeldt dat hoofdpersoon Tony lijkt op haar ex-man. Persoonlijk vond ik het verhaal in het verhaal het beste deel van de film, want Susan zelf doet niet veel meer dan verdrietig kijken en crappy kunst produceren. Ik krijg het gevoel dat Tom Ford wil dat ik het verhaal in het verhaal projecteer op de disfunctionele relatie van Susan en Edward, maar ik wil het niet en doe het niet.

Gelukkig is het acteerwerk wel goed en valt er wat dat betreft genoeg te genieten. Amy Adams en Jake Gyllenhaal spelen prima hoofdrollen en ook Michael Shannon, Aaron Taylor-Johnson, Ellie Bamber en Isla Fisher maken indruk met hun bijrollen. Karl Glusman lijkt na rollen in The Neon Demon en nu Nocturnal Animals wel een acteur om in de gaten te houden.

Conclusie
Nocturnal Animals (en Tom Ford?) is nogal vol van zichzelf, maar het acteerwerk maakt een hoop goed.

Trailer: Nocturnal Animals staat hoog op mijn watch list

Amy Adams, Jake Gyllenhaal en Michael Shannon in een film van Tom Ford? Klinkt als een must see!

Nocturnal Animals is gebaseerd op het boek Tony en Susan van Austin Wright. Twintig jaar na het verbreken van haar relatie ontvangt Susan (Amy Adams) een manuscript van ex-man Edward (Jake Gyllenhaal). Het bevat een gewelddadig verhaal die heeft opgedragen aan haar. Susan heeft haar ex ooit iets verschrikkelijks aangedaan, iets waar ze volgens hem nooit mee weg zal komen, maar wat?

De film geeft een Gone Girl vibe af wat ik kan waarderen. Vanaf 1 december kunnen we ontdekken wat het geheim van Susan is, want dan draait Nocturnal Animals in de Nederlandse bioscopen.

Wil jij Nocturnal Animals ook zien?

Review: Demolition (2015)

poster-demolitionNa het overlijden van zijn vrouw probeert de afgestompte Davis (Jake Gyllenhaal) zijn leven weer op te bouwen. Hij komt in contact met klantenservice medewerker Karen (Naomi Watts) en haar zoon Chris (Judah Lewis) na het schrijven van een klachtenbrief en ontwikkelt een onverwachte band met de twee.

Beoordeling
Regisseur Jean-Marc Vallée had de afgelopen jaren succes met Dallas Buyers Club en Wild. Nu is hij terug met Demolition, een verhaal over rouw. Iedereen rouwt op z’n eigen manier en Demolition laat zien dat hoofdpersoon Davis eerst letterlijk zijn oude leven moet afbreken om weer verder te kunnen. Doordat Davis zo afgestompt is liet de film mij eigenlijk maar koud en vond ik het zelfs een beetje saai. Zijn vriendschap met Karen kwam in mijn ogen niet zo goed uit de verf, maar zijn vriendschap met haar zoon Chris werd beter neergezet.

Jake Gyllenhaal is al jaren lekker bezig, denk aan zijn rollen in films als Nightcrawler en Enemy, en in Demolition speelt hij opnieuw een fantastische rol. Naomi Watts heeft niet veel om mee te werken en raakt al snel op de achtergrond. Nieuwkomer Judah Lewis maakt indruk en hopelijk gaan we nog meer van deze jonge acteur horen. Chris Cooper speelt een prima bijrol als de schoonvader van Davis.

Conclusie
Demolition is zeker het bekijken waard voor Jake Gyllenhaal, maar wist mij als film niet te pakken doordat de hoofdpersoon zo afgevlakt is.

rating-3stars

Review: Prisoners (2013)

poster-prisonersWanneer de jonge dochter van Keller Dover (Hugh Jackman) samen met een vriendinnetje verdwijnt, neemt hij het recht in eigen handen terwijl een detective (Jake Gyllenhaal) op zoek gaat naar de waarheid.

Beoordeling
Heb je soms ook wel eens het gevoel dat je naar een hele andere film hebt gekeken dan andere mensen? Ik heb goede dingen gehoord over Prisoners, de film is 81% fresh op Rotten Tomatoes en heeft een 8.1 op IMDB. Na het zien van de film snap ik niet waarom mensen er zo lovend over zijn. Ik wil er lovend over zijn, want ik hou van Jake Gyllenhaal en zijn vorige samenwerking met regisseur Denis Villeneuve – Enemy – is één van mijn favoriete films van de afgelopen jaren. Nu lijkt het misschien of mijn verwachtingen heel hoog waren, maar dat viel reuze mee. Toch liet Prisoners mij koud of raakte het me juist op de verkeerde manier.

Ik heb geen kinderen, maar ik kan me best voorstellen dat er situaties zijn waarin je het recht in eigen handen wil nemen. In Prisoners denkt Keller dat het personage van Paul Dano iets te maken heeft met de verdwijning van zijn dochter. Deze Alex Jones heeft het IQ van een 10-jarige. Vervolgens wordt misschien een kwart van de film besteedt aan scènes waarin Alex gemarteld wordt door Keller. Als ik zeker zou weten dat Alex iets te maken zou hebben met de verdwijning van de meisjes dan zou ik Keller toejuichen. Maar dit is niet het geval. Dus voelde ik mij er bijzonder ongemakkelijk over dat hij een jongeman met een IQ van een 10-jarige aan het martelen is terwijl hij misschien wel onschuldig is.

Gelukkig heeft het personage van Jake Gyllenhaal minder last van tunnelvisie, maar ik bleef het maar bizar vinden dat hij als detective geen partner heeft of om back up vraagt in bepaalde situaties. Ook jammer: als je goede actrices als Viola Davis en Maria Bello inhuurt, geef ze dan ook iets te doen. Bello, die de vrouw van Keller speelt, ligt de halve film in haar bed te huilen, want blijkbaar kunnen vrouwen niet pro-actief zijn. Ook het geprezen acteerwerk van Hugh Jackman zie ik niet terug en ik ergerde me mateloos aan het geknipper van Gyllenhaal. En de film duurt te lang.

Conclusie
Al met al vind ik Prisoners geen slechte film. Het doet met momenten denken aan onze klassieker Spoorloos, maar het mist (de juiste) ballen. In tegenstelling tot Spoorloos en Villeneuves eerdere werk Enemy, zal ik Prisoners snel weer vergeten.

rating-3stars

1 2 3