Happy horror maand!

Het is 1 oktober en dat betekent dat Be Cool, Sodapop deze Halloween maand weer in het teken staat van horror. Hoewel ik regelmatig aandacht besteed aan horror (mijn favoriete genre!), zie je deze maand extra veel horror gerelateerde recensies, filmtips en artikelen. Morgen beginnen we met een recensie van de horror-achtige film A Cure for Wellness met Dane DeHaan.

Alvast een filmtip nodig? Vorig jaar plaatste ik 31 dagen lang een horrorfilm tip. Klik op de afbeelding hieronder voor een overzicht van alle filmtips.

Happy horror maand!

Review: Sneekweek (2016)

Zes vrienden gaan los tijdens Sneekweek, maar worden tijdens hun vakantie geconfronteerd met een dodelijk geheim uit het verleden.

Beoordeling
Wanneer ik denk aan de vitriol die middelmatige horrorfilms als Rings en Wish Upon over zich heen krijgen dan vraag ik me af wat mensen vinden van een film als Sneekweek. Er valt namelijk weinig goeds te zeggen over deze Nederhorror, al ben ik me ervan bewust dat het nog slechter kan. Ja, echt.

Wat is eigenlijk de insteek van Sneekweek? Is het een bewuste (maar niet geslaagde) homage aan de slasher of aan elkaar geplakt jatwerk? Het verhaal is in de kern eigenlijk een Nederlandse versie van I Know What You Did Last Summer. De personages verbergen de werkelijke aard van een sterfgeval en na een tijdje neemt iemand wraak. In de sequel I Still Know What You Did Last Summer wint final girl Julie James (Jennifer Love Hewitt) een reis naar Brazilië, ook al geeft ze het verkeerde antwoord tijdens een radio quiz (de hoofdstad van Brazilië is Brasilia, Julie, niet Rio). Hier in Sneekweek brengen de vrienden een weekje door in een luxe huisje, al wordt al snel voor ze duidelijk dat geen van de zes dit huisje geboekt heeft. Maar deze losers denken YOLO en gaan lekker feesten.

Sneekweek laat duidelijk merken dat het naar andere slashers heeft gekeken. Maar wat ik me dus afvroeg: is het echt een (mislukte) homage? Eén van de personages kijkt Scream en er komen scènes voorbij die sterk doen denken aan Scream, Scream 2, Friday the 13th en Children of the Corn. Aan de ene kant leuk om te spotten, maar aan de andere kant kiezen de makers wel de makkelijke weg. Wat dat betreft zijn Scream en het recente The Final Girls betere odes aan het genre.

Dan moeten we het nog even hebben over de ondankbare rol van Marly van der Velden in Sneekweek. In mijn belevenis is zij het bekendste gezicht in de film (op Frank Lammers na dan). Zij speelt een meisje dat al snel het bed in duikt met onze opper-loser Boris (Jord Knotter) en vervolgens als eerste vermoord wordt, ook al heeft ze niets te maken met het grote geheim van de vrienden(!). Vervult Marly hier de Janet Leigh in Psycho rol? De ster die als eerste vermoord wordt om de shock value te vergroten? Als dat het geval is, slaat Sneekweek de plank behoorlijk mis. Het kan ook zijn dat ik veel meer over de film nadenk dan de makers dat hebben gedaan en dat dit nooit hun intentie is geweest. Hoe dan ook: wat een verspilling van Marly’s tijd en talent.

De cast, onder leiding van Carolien Spoor en Jelle de Jong, speelt op zich prima. Alleen zijn hun personages zo walgelijk en dom dat je alleen maar kan hopen dat ze snel doodgaan. De ontknoping is eerder lachwekkend dan shocking.

Conclusie
Al met al is Sneekweek een matige film en geen goede representatie van Nederhorror.

Review: Train to Busan (2016)

Zakenman Seok-woo (Yoo Gong) brengt zijn dochtertje Soo-an (Su-an Kim) met de trein naar haar moeder in Busan. Op het laatste moment stapt er een geïnfecteerd meisje de trein in en breekt er een zombieplaag uit.

Beoordeling
Ik heb veel goede dingen gehoord over de Zuid-Koreaanse zombiefilm Train to Busan, maar de film helaas gemist toen het in de bios draaide. Inmiddels is het te huur en ik kan je vertellen: Train to Busan stelt niet teleur. Het zombie genre is een tijdje erg populair geweest, maar ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een goede zombiefilm heb gezien. Warm Bodies misschien? En die film stamt alweer uit 2013. Nu ook The Walking Dead z’n laatste stuiptrekkingen vertoont (wees eerlijk: het is niet meer zo goed als vroeger), is Train to Busan meer dan welkom. De compacte setting van het verhaal zorgt voor extra spanning. Eerst vroeg ik mij wel af hoe ze een onderhoudende zombiefilm konden maken als het zich alleen afspeelt in een trein. Snowpiercer met z’n soortgelijke setting wordt universeel gewaardeerd, maar persoonlijk vond ik dat die film ook z’n charme verloor na een tijdje. Train to Busan lost dit op door de personages op een gegeven moment uit te laten stappen en dit leidt tot een geslaagde scène op het station voordat ze uiteindelijk weer gedwongen worden om aan boord te stappen. Good stuff!

Yoo Gong vervult een cliché rol als afwezige en egocentrische vader die zich heldhaftig moet opstellen om zijn dochtertje te redden. Dit is niet erg, want Train to Busan geeft ons een ander personage om voor te juichen, namelijk Sang-hwa, gespeeld door de charismatische Dong-seok Ma. Sang-hwa is samen met zijn zwangere vrouw ook onderweg richting Busan en hij steelt zo’n beetje elke scène waarin hij verschijnt.

Conclusie
Train to Busan is een must see voor zombieliefhebbers, maar ook voor de niet zombie fan een aanrader.

Review: Wish Upon (2017)

Clare (Joey King) krijgt van haar vader (Ryan Phillippe) een mysterieuze muziekdoos. Ze ontdekt dat ze van de muziekdoos 7 wensen mag doen, maar komt pas later achter de dodelijke consequenties.

Beoordeling
Ik zit al een tijdje te hopen op een Final Destination 6, maar het ziet er naar uit dat ik maar genoegen moet nemen met de perikelen in Wish Upon. De personages in deze film gaan dood op manieren die thuis horen in een Final Destination film. Dat is niet per se een slecht iets, als je van de FD films houdt. Het getuigt wel van een gebrek aan originaliteit. Zeker als je bedenkt dat het verhaal The Monkey’s Paw, waarop Wish Upon is gebaseerd, al vele malen is verteld, bijvoorbeeld in afleveringen van Are You Afraid of the Dark? en The Simpsons. Dit betekent niet dat Wish Upon een slechte film is, zeker niet. Ik heb me er prima mee vermaakt, maar iets nieuws heeft de film niet te bieden. Het geheel is erg middelmatig. Persoonlijk vond ik de film niet eng, al zaten er wel wat tere zieltjes in de zaal die hebben zitten gillen. Het is maar wat je gewend bent.

Met de casting zit het gelukkig wel goed. De 17-jarige Joey King is voor onze ogen opgegroeid met rollen in Crazy, Stupid, Love, The Conjuring en White House Down. In Wish Upon speelt ze een prima hoofdrol. Ze weet het materiaal goed te verkopen, ook al is haar personage niet altijd even likeable. Het is leuk om Ryan Phillippe weer eens in een horrorfilm te zien nadat hij 20 jaar(!) geleden doorbrak met zijn rol in I Know What You Did Last Summer. Phillippe is underrated en krijgt hier in de vaderrol helaas niet veel te doen. In bijrolletjes zien we Ki Hong Lee van The Maze Runner en Shannon Purser van Stranger Things. Jerry O’Connell heeft een random cameo. Ik vraag me af of hij niet een grotere rol had en deze eruit is geknipt.

Conclusie
Wish Upon biedt niets nieuws, maar is een vermakelijke zit.

Trailer: Mandy Moore vs haaien in 47 Meters Down

Afgelopen zomer zagen we het haaienleed van Blake Lively in de verrassende horror hit The Shallows. Deze zomer gaat Mandy Moore de strijd aan met haaien in de horrorfilm 47 Meters Down.

Waar gaat 47 Meters Down over?
Zussen Lisa (Mandy Moore) en Kate (Claire Holt) zijn op vakantie in Mexico en besluiten haaien te gaan bekijken in een haaienkooi. Wanneer de kooi naar de bodem van de oceaan zinkt en hun zuurstof opraakt, moeten de meiden zichzelf zien te redden terwijl de haaien blijven rondcirkelen.

Trailer thoughts
Er zijn sinds Jaws veel haaienfilms geweest van wisselende kwaliteit. Helaas ziet 47 Meters Down er wel een beetje cheesy uit en doet het me qua kwaliteit meer denken aan Bait dan The Shallows. Gelukkig komt de film wel met een uniek uitgangspunt en is Mandy Moore, die dit tv seizoen sterk werk aflevert in This Is Us, sowieso het bekijken waard.

47 Meters Down draait vanaf 22 juni in de bioscoop.

Review: See No Evil 2 (2014)

poster-seenoevil2Amy (Danielle Harris) is aan het werk in een mortuarium wanneer haar vrienden langs komen om haar te feliciteren met haar verjaardag. Het feestje wordt bruut verstoord door psychopaat Jacob Goodnight (Glenn ‘Kane’ Jacobs, een WWE worstelaar) die eerder op de avond dood gewaand naar het mortuarium werd gebracht.

Beoordeling
Acht jaar na de release van horrorfilm See No Evil is er nu een sequel. Het origineel was niet bijzonder goed, maar wel redelijk vermakelijk. Ik ben wel verbaasd dat ze na zoveel jaar nog een sequel hebben gemaakt en dat ze scream queens Danielle Harris (Halloween films) en Katharine Isabelle (Ginger Snaps) hebben weten te strikken voor de film. Het resultaat is helaas niet veel beter dan het eerste deel.

See No Evil 2 speelt zich af vlak na de gebeurtenissen uit deel één. Hoewel ik See No Evil zeker wel 2 keer heb gezien, kon ik mij niet veel meer herinneren behalve dat een groepje jongeren werd afgeslacht in een gebouw. Mijn tip is dan ook: als je het gevoel hebt dat je een opfriscursus nodig hebt, kijk dan eerst het origineel of lees de Wikipedia pagina. Er zijn wel wat flashbacks gelukkig, maar misschien had ik de film beter kunnen waarderen als het eerste deel wat verser in mijn geheugen zat.

Danielle Harris is een prima lead, al heeft ze weinig om mee te werken. Katharine Isabelle kan veel beter acteren dan ze hier laat zien. Het was gewoon embarrassing om naar haar te kijken. Kaj-Erik Eriksen (Boston Public) en Chelan Simmons (Tucker & Dale vs Evil) doen het redelijk.

Conclusie
See No Evil 2 is een onnodige sequel, maar wel redelijk vermakelijk.

rating-2halfstars

1 2 3 9