Review: Blue Ruin (2013)

Wanneer de moordenaar van zijn ouders vervroegd wordt vrijgelaten, neemt de gebroken Dwight (Macon Blair) het recht in eigen handen. De familie van de moordenaar ziet dit anders, waardoor Dwight moet vechten voor zijn eigen leven.

Beoordeling
Eerder deze maand bekeek ik Green Room van Jeremy Saulnier, maar voor deze horror/thriller leverde de filmmaker Blue Ruin af. Deze wraakfilm was toevallig zaterdag te zien op Canvas. Ik had hier goede dingen gehoord en nadat Green Room al in de smaak gevallen, kon ik deze film niet aan mij voorbij laten gaan. In beide films speelt geweld een grote rol, maar waar in Green Room Anton Yelchin en zijn vrienden zich moeten verdedigen tegen een groep neo-nazi’s, zoekt de hoofdpersoon van Blue Ruin het geweld zelf op met alle gevolgen van dien. Saulnier lijkt hier te willen zeggen dat geweld geen oplossing is en dat het alleen maar meer geweld oproept.

Macon Blair, ook te zien in Green Room, speelt hier een prima hoofdrol. Zijn Dwight is zeker geen Liam Neeson-type die met gemak alle bad guys uitschakelt en dat grondt de film ook wat meer in de realiteit. Hoewel iedereen op een andere manier met verlies omgaat, vind ik dat Dwight wel erg aan de grond zit na de dood van zijn ouders, zeker in vergelijking met zus Sam die wel lijkt te functioneren in het dagelijks leven. Zelfs Sam geeft aan dat ze hem zwak vindt. Wat dat betreft hadden ze Dwight als personage wat dieper kunnen uitwerken, want we komen niet veel over hem te weten.

Conclusie
Blue Ruin is een intieme wraakfilm van Jeremy Saulnier, die met deze film en Green Room laat zien een veelbelovend talent te zijn.

Review: Green Room (2015)

Punk rock band the Ain’t Rights treedt op in een neo-nazi skinhead bar. Wanneer bandlid Pat (Anton Yelchin) per ongeluk getuige is van een moord, moet hij samen met de overige bandleden vechten voor hun leven.

Beoordeling
Ik heb veel goede dingen gehoor over horror/thriller Green Room met de helaas te vroeg overleden Anton Yelchin in de hoofdrol. Nu de film op Pathé Thuis staat, heb ik zelf kunnen kijken en ik kan je vertellen: Green Room stelt niet teleur. Heb je vorig jaar genoten van Don’t Breathe? Nu moet je je voorstellen dat de jongeren in Green Room niet proberen te ontsnappen aan één gewelddadige blinde man, maar aan een groep gewelddadige neo-nazi’s. Gewelddadig is Green Room zeker, al wordt dit gelukkig niet over de top in beeld gebracht. Sterker nog, wanneer the shit eenmaal the fan hit, zien we in een effectief geschoten scène de daad niet, alleen het resultaat. En het resultaat is niet pretty, maar de scène zelf is well played.

De spanning zit er goed in. Op een gegeven moment voelde ik me ook een beetje radeloos worden, net als Pat en zijn vrienden. Hoe red je jezelf uit zo’n uitzichtloze situatie? Regisseur/schrijver Jeremy Saulnier rekt het verhaal gelukkig niet onnodig uit: 95 minuten is lang genoeg voor een film als deze.

Anton Yelchin speelt in Green Room één van zijn laatste rollen. Ook hier laat hij zien wat een veelbelovend talent hij was. Zijn Fright Night collega Imogen Poots is hier iets minder op haar plek en komt niet zo overtuigend over. Patrick Stewart is als de leider van de skinheads de rust zelve, maar weet ook iets gevaarlijks uit te stralen. Geniale casting als je het mij vraagt. 😉

Conclusie
Laat je verrassen door Green Room, een sterke horror/thriller met prima rollen van Anton Yelchin en Patrick Stewart.