Review: The First Purge (2018)

In The First Purge zien we hoe de jaarlijkse Purge, ofwel zuivering, tot stand is gekomen. Wat begint als een psychologisch experiment op Staten Island, eindigt als een totale nachtmerrie. We volgen Nya (Lex Scott Davis) die tegen de Purge protesteert en met gelijkgestemden veiligheid zoekt in een kerk. Wanneer haar broertje Isaiah (Joivan Wade) tijdens de Purge in de problemen raakt, gaat zij toch de straat op om hem te zoeken. Daarnaast worstelt haar criminele ex Dmitri (Y’lan Noel) gedurende deze nacht met zijn gevoelens voor Nya en zijn geweten.

Beoordeling
The First Purge is alweer het vierde deel in de Purge franchise en dus een prequel waarin we zien hoe het allemaal ooit beginnen is. Ik heb alle delen gezien en dit is mijn minst favoriete deel tot nu toe. Gezien de huidige tijdsgeest lijkt The First Purge iets te gegrond in de realiteit om entertaining te zijn. Hoewel het in de vorige delen ook naar voren kwam, is het hier meer dan overduidelijk dat de Purge wordt ingezet om het land te zuiveren van etnische minderheden. Laten we maar hopen dat Donald Trump het te druk heeft met fast food eten om The First Purge te kijken voordat het hem op ideeën brengt.

Ik houd van horror films en heb geen problemen met geweld in films voor entertainment. Maar in deze film komt bijvoorbeeld ook een blanke haatgroepering voorbij met van die witte pakjes die niet zo gecharmeerd zijn van niet-blanken. Hoewel het realistisch is dat deze “mensen” zouden deelnemen aan een zuivering, maakt het niet echt een leuke film. Gelukkig proberen Lex Scott Davis en Y’lan Noel er het beste van te maken en zorgen zij ervoor dat de film nog een beetje interessant is. Marisa Tomei loopt er een beetje verloren bij als de bedenker van The Purge.

Conclusie
The First Purge is iets te gegrond in de realiteit om entertaining te zijn.

Review: Truth or Dare (2018)

Wereldverbeteraar Olivia (Lucy Hale van Pretty Little Liars) ontmoet op vakantie de charmante Carter (Landon Liboiron). Hij overtuigt haar en haar vrienden om truth or dare te spelen, maar ze komen er te laat achter dat zijn versie dodelijke gevolgen heeft.

Beoordeling
Hoewel ik ruim buiten de doelgroep van tienerhorror Truth or Dare val, heb ik stiekem een zwak voor glossy horrorfilms vol met bekende gezichten uit verschillende (tiener)series. Voor mij was de film dan ook een must see en waarschijnlijk heb ik er ook wel meer van genoten dan de meeste mensen. Het concept – een dodelijk spelletje truth or dare – is simpel, maar heeft veel potentieel. Het is jammer dat de film zichzelf iets te serieus neemt, want juist met dit concept zou Truth or Dare balls to the wall moeten gaan à la de Final Destination sequels. Eigenlijk gebeurt dit alleen tijdens de eerste dood, die al in de trailer is gespoiled, al is er een scène op het dak die ook vrij effectief is.

Misschien wel het grootste probleem van deze Blumhouse productie is dat de personages bijna allemaal heel erg onsympathiek zijn. Olivia is verschrikkelijk en wordt gaandeweg alleen maar erger, dit in tegenstelling tot de heldin uit een andere recente Blumhouse productie, namelijk de bitchy Tree (Jessica Rothe) van het veel betere Happy Death Day die juist sympathieker wordt. Het is moeilijk om met de personages mee te leven als je ze liever dood wilt zien. De enige van het stel die echt likeable is is de token gay guy Brad, gespeeld door Hayden Szeto van The Edge of Seventeen (aanrader!). Verder is Tyler Posey (Teen Wolf) als Lucas vrij neutraal, maar de rest van de personages gespeeld door Violett Beane (The Flash), Sophia Ali (Grey’s Anatomy), Nolan Gerard Funk (Awkward) en Liboiron (Hemlock Grove) zijn zwaar irritant.

Conclusie
Echt eng wordt Truth or Dare nooit, maar als je van tienerhorror met bekende gezichten houdt dan is het de moeite waard.

Review: Creep 2 (2017)

Na de gebeurtenissen uit Creep heeft Josef (Mark Duplass), die zichzelf nu Aaron noemt naar zijn slachtoffer uit het eerste deel, een existentiële crisis. Hij wordt niet meer zo enthousiast van moorden. Hij huurt Sara (Desiree Akhavan) in om een documentaire te maken over zijn leven als seriemoordenaar. Sara neemt hem niet serieus en raakt steeds dieper verstrikt in zijn web.

Beoordeling
Creep is al een tijdje één van mijn vaste Netflix kijktips, zeker rond Halloween. Het is een film die goed met je verwachtingen weet te spelen, want op dat moment weet je nog niet wat de intenties van Josef zijn. Is hij gewoon een vreemde gast of is hij echt gevaarlijk? Aan het einde van Creep zagen we hoe de originele Aaron (regisseur Patrick Brice) aan zijn einde kwam door Josef. In Creep 2 pakken Brice en zijn ster Mark Duplass het slim aan. In plaats van een standaard sequel waarin Josef hetzelfde trucje uitvoert, komt hij er in dit deel voor uit dat hij een seriemoordenaar is. Hij toont Sara zelfs beelden van zijn moord op Aaron. Hoewel Sara zelf aangeeft dat ze het niet vertrouwt, gaat ze toch op pad met Josef, voornamelijk omdat ze meer kijkers wilt voor haar crappy YouTube-achtige kanaal. Opnieuw weten Brice en Duplass met je verwachtingen te spelen, maar toch vind ik dit deel wat minder sterk. De relatie tussen Josef en Aaron in het eerste deel vond ik persoonlijk interessanter. Het is moeilijk om sympathie voor Sara te hebben, omdat ze weet waar ze aan begint en toch haar leven op het spel zet voor meer kijkers. Gelukkig is Duplass weer lekker op dreef en zet hij opnieuw de perfecte creep neer. Desiree Akhavan speelt redelijk als Sara.

Conclusie
Creep 2 is een must watch voor liefhebbers van de originele Creep.

Review: The Town That Dreaded Sundown (2014)

poster-townthatdreadedsundownHet kleine stadje Texarkana wordt opnieuw geplaagd door een reeks brute moorden. Jami (Addison Timlin) wordt aangevallen door een mysterieuze moordenaar op de avond van de jaarlijkse screening van The Town That Dreaded Sundown. Deze film draait om de Phantom Killer die Texarkana decennia eerder heeft geterroriseerd. Jami probeert te achterhalen wie de huidige moordenaar is en wat zijn of haar link is met de Phantom Killer.

Beoordeling
De originele The Town That Dreaded Sundown uit 1976 kende ik alleen van naam doordat Sidney haar woonplaats Woodsboro vergeleek met deze film in Scream. Tot mijn grote verrassing bleek deze remake geen echte remake te zijn, maar eerder een sequel. De film borduurt verder op de gebeurtenissen uit het origineel en de film zelf, The Town That Dreaded Sundown dus, speelt een belangrijke rol in deze nieuwe film vergelijkbaar met de rol die de film Stab speelt in Scream 2.

De slasher is mijn favoriete horror subgenre en eentje die vrij schaars is in het huidige horror klimaat. The Town That Dreaded Sundown voelt ook zeer old school slasher aan, al had ik wel het gevoel dat de killer meer mean spirited was vergeleken met zijn collega killers, zoals Michael Myers. Regisseur Alfonso Gomez-Rejon, die ook het geprezen Me and Earl and the Dying Girl afleverde, brengt alles prachtig in beeld. Het gebruik van kleur geeft de film een dromerige, maar ook surrealistische vibe. De cinematografie en het gebruik van de originele film, wat goed verweven is in het plot, zorgt ervoor dat The Town That Dreaded Sundown geen dertien in dozijn slasher is geworden.

Hoofdrolspeelster Addison Timlin speelt een geloofwaardige final girl. De cast is aangevuld met vrij bekende gezichten waaronder Anthony Anderson, Gary Cole, Spencer Treat Clark, Ed Lauter, Dennis O’Hare, Joshua Leonard en Edward Herrmann. Bijna alle heren worden op een moment wel verdacht gemaakt waardoor de film spannend blijft. Aan het begin van de film kon ik al redeneren wie de killer was. Vervolgens was het kijken wie in het plaatje past. Dat The Town That Dread Sundown je toch steeds weer laat twijfelen is een knappe prestatie.

Verrassend genoeg is dit ook een Blumhouse productie, maar door de samenwerking met producer Ryan Murphy (American Horror Story) is dit gelukkig geen standaard Blumhouse productie geworden.

rating-3halfstars

Review: Split (2016)

Casey (Anya Taylor-Joy), Claire (Haley Lu Richardson) en Marcia (Jessica Sula) worden ontvoerd door Kevin (James McAvoy), een man met een dissociatieve identiteitsstoornis. Hij heeft 23 verschillende persoonlijkheden die niet allemaal het slechtste met de meiden voor hebben. De meiden moeten zien te ontsnappen voordat de 24e en meest gevaarlijke persoonlijkheid naar voren komt.

Beoordeling
M. Night Shyamalan verraste ons in 2015 met zijn low budget Blumhouse productie The Visit. Blijkbaar bevalt de samenwerking met Blumhouse, want voor deze productiemaatschappij levert hij nu met Split weer een geslaagde film af. Het lijkt erop dat Shyamalan beter tot zijn recht komt met kleinere producties. Hij is een goede verhalenverteller en kan beter big budget films als The Last Airbender en After Earth achter zich laten. Niet dat Split een perfecte film is, maar het is net als The Visit weer een stap in de goede richting voor Shyamalan.

Split begint sterk met de ontvoering van Casey, Claire en Marcia en de ontdekking dat hun ontvoerder meerdere persoonlijkheden heeft. Wanneer de ‘nieuwigheid’ van de verschillende persoonlijkheden afneemt en twee van de meiden langdurig uit beeld verdwijnen, verliest de film zijn kracht. Veel tijd wordt besteedt aan de verschillende persoonlijkheden van Kevin wat het des te jammer maakt dat de vrouwelijke personages niet allemaal goed uitgewerkt zijn. Overigens vond ik persoonlijkheid nummer 24 lang niet zo fascinerend als ik vermoedelijk had moeten vinden.

James McAvoy zet hier de verschillende persoonlijkheden van Kevin goed neer. Anya Taylor-Joy maakt na haar optreden in The Witch opnieuw indruk. Als de getormenteerde Casey weet Taylor-Joy genoeg te zeggen met haar ogen. Haley Lu Richardson speelt de proactieve Claire prima en is iemand om in de gaten te houden. Jessica Sula heeft helaas niet zoveel te doen als Marcia.

Conclusie
Na The Visit verrast M. Night Shyamalan opnieuw met Split.

Review: The Visit (2015)

poster-thevisitBecca (Olivia deJonge) en Tyler (Ed Oxenbould) gaan bij hun grootouders logeren wanneer hun moeder op vakantie gaat met haar nieuwe vriend. Al snel merken de twee dat er iets vreemds aan de hand is met hun opa en oma.

Beoordeling
Na een aantal big budget flops keert M. Night Shyamalan terug naar het horror genre met de low budget Blumhouse productie The Visit. In mijn belevenis is dit zijn beste film sinds The Village en die dateert uit 2004! The Visit oogt als een moderne variant van Hans & Grietje, gemaakt in found footage stijl. Becca is bezig met het maken van een documentaire van haar bezoek aan oma en opa en we zien alleen haar beelden en die van Tyler die haar helpt met filmen. Dit is heel anders dan we gewend zijn van Shyamalan, maar hij weet de spanning goed op te bouwen. De film is heel weird en je blijft je afvragen wat er in hemelsnaam mis is met hun grootouders. Ik was in ieder geval niet teleurgesteld door de ontknoping, al realiseer ik me wel dat niet iedereen deze film zal waarderen door alle weirdness.

De relatief onbekende Olivia deJonge en Ed Oxenbould spelen prima hoofdrollen. Deanna Dunagan en Peter McRobbie weten als de grootouders verontrustende rollen neer te zetten. Kathryn Hahn heeft een aardig bijrolletje als de moeder van Becca en Tyler.

Conclusie
The Visit is een vreemde film die niet iedereen zal waarderen, maar voor The Sixth Sense-regisseur M. Night Shyamalan is dit wel weer een stap in de goede richting.

rating-3halfstars

1 2 3