Ouija: Origin of Evil (2016) recensie

Alice (Elizabeth Reaser) licht samen met haar twee dochters mensen op met seances. Wanneer ze een nieuw trucje toevoegen aan hun repertoire halen ze per ongeluk een echte kwaadaardige geest in huis, die bezit neemt van de jongste dochter Doris (Lulu Wilson).

Beoordeling
Het is misschien goed om te weten dat ik helemaal geen fan ben van bovennatuurlijke horror. Zo vind ik Paranormal Activity saai en ben ik één van de weinige mensen die niet enthousiast wordt van The Conjuring. Dat Ouija: Origin of Evil wel mijn aandacht wist vast te houden is al heel wat. De eerste Ouija film heb ik niet gezien, maar nadat ik zoveel positieve dingen over Origin of Evil had gehoord, moest ik de film wel een kans geven, zeker met Elizabeth Reaser in de hoofdrol. Deze prequel maakt meteen al een positieve indruk door het oude Universal logo te gebruiken, passend bij de jaren ’60 setting van de film. Ook zijn er technieken toegepast om de film een retro vibe te geven en met succes. Regisseur Mike Flanagan (Oculus, Hush) weet een creepy sfeertje neer te zetten zonder de setting uit het oog te verliezen.

De eerste scène is sterk. We zien Alice een seance houden met een weduwnaar (Sam Anderson van Lost) en zijn dochter (Kate Siegel van Hush en gehuwd met Flanagan). De spanning wordt goed opgebouwd en nadat de klanten weg zijn, zien we hoe Alice echt te werk gaat met de hulp van haar dochters. Deze scène is echt een sterke opzet voor de rest van de film. Natuurlijk gebeuren er ook wat standaard dingen die je vaker in bovennatuurlijke films ziet, maar het verhaal is goed net als het acteerwerk van de drie hoofdrolspeelsters. Elizabeth Reaser (Twilight films) is zwaar underrated als actrice en ik hoop dat Origin of Evil voor meer mooie rollen zal zorgen. Annalise Basso werkte eerder met Flanagan aan Oculus en zet hier ook weer een goede rol neer. De jonge Lulu Wilson (Annabelle: Creation) maakt het meeste indruk als de creepy Doris.

Conclusie
Ouija: Origin of Evil is een geslaagde prequel, maar ook een prima op zichzelf staande bovennatuurlijke horrorfilm.

Review: Oculus (2013)

poster-oculusTim Russell (Brenton Thwaites, Maleficent) heeft jaren in een psychiatrische inrichting gezeten vanwege de moord op zijn vader (Rory Cochrane, Empire Records). Zijn zus Kaylie (Karen Gillan, Doctor Who) wil bewijzen dat een spiegel met bovennatuurlijke krachten achter de dood van haar beide ouders zit.

Beoordeling
Oculus is een horrorfilm over een kwaadaardige spiegel. Dit klinkt vrij belachelijk en dat is het ook wel een beetje. Het was Alexandre Aja ook niet gelukt om van Mirrors met Kiefer Sutherland een geslaagde horrorfilm te maken dus ik had niet veel hoop dat de vrij onbekende Mike Flanagan dit wel zou lukken met Oculus. De film volgt Kaylie en Tim in twee verschillende tijdslijnen die naar elkaar toe werken. Zo zien we in één tijdslijn de huidige Kaylie die met Tim de evilness van de spiegel wil bewijzen en in de andere tijdslijn zien we wat er in het verleden is gebeurd. Het is jammer dat Flanagan koos voor deze opzet, want de flashbacks zijn veel effectiever dan de scènes in de huidige tijdslijn waarin Kaylie als een soort Basil Exposition de gehele geschiedenis van de spiegel uitlegt. Karen Gillan weet dit ook niet goed te verkopen, waardoor ik steeds mijn interesse verloor in het verhaal. Wat de film ook niet helpt is dat de betere acteurs in de flashbacks zitten. Rory Cochrane en Katee Sackhoff spelen goede rollen als de ouders van Kaylie en Tim en Annalise Basso is ook effectief als de jongere versie van Kaylie.

Conclusie
Waarschijnlijk had ik Oculus veel beter kunnen waarderen als we alleen het verleden als film te zien kregen of als Flanagan de scènes in het heden had bewaard voor het laatste deel van de film. Al met al levert Blumhouse met Oculus weer een middelmatige productie af.

rating-3stars