Review: The Haunting of Hill House (2018) op Netflix

In hun jeugd woonden Steven (Michiel Huisman), Shirley (Elizabeth Reaser), Theo (Kate Siegel), Luke (Oliver Jackson-Cohen) en Nell Crain (Victoria Pedretti) met hun ouders (Carla Gugino en Henry Thomas) in Hill House, een groot landhuis wat later bekend zal staan als een spookhuis. Een tragedie brengt de familie Crain weer bij elkaar en de nu volwassen kinderen ontdekken wat er al die jaren geleden nu werkelijk in Hill House is gebeurd.

Beoordeling
The Haunting of Hill House is losjes gebaseerd op het gelijknamige boek van Shirley Jackson. Eerder kregen we al verfilmingen in de vorm van The Haunting (1963) en het minder geslaagde The Haunting (1999) met Liam Neeson en Catherine Zeta-Jones. In handen van Mike Flanagan (Oculus, Hush, Ouija: Origin of Evil en Gerald’s Game) komt het verhaal veel beter tot zijn recht. In deze 10-delige serie weet hij het beroemde verhaal eigen te maken, maar er zitten genoeg elementen uit het origineel in voor de liefhebbers. Wat wel belangrijk is om te weten is dat The Haunting of Hill House heel erg character driven is dus verwacht geen grote horror show. Flanagan neemt in de eerste vijf afleveringen de tijd om alle Crain kinderen te introduceren en in aflevering zes “Two Storms” staat een hoop familiedrama centraal. Laat me duidelijk zijn: dit zie ik niet als iets slecht. Aflevering vijf “The Bent-Neck Lady” en “Two Storms” vind ik de sterkste afleveringen van de serie, zelfs wanneer de horror wat meer op de achtergrond staat en dit zeg ik als grote horror fan. Verder laat Flanagan – vooral met “Two Storms” – zien dat hij ook technisch gezien erg sterk is, want de tracking shots in deze aflevering zijn uitstekend. Geloof me wanneer ik zeg dat ik Emmy’s naar Flanagan wil gooien.

De casting is ook sterk. Veel acteurs kennen we uit eerdere Flanagan projecten. Zo zagen we Elizabeth Reaser en haar jongere versie Lulu Wilson eerder moeder en dochter spelen in Ouija: Origin of Evil. Carla Gugino schitterde in Gerald’s Game en Flanagans echtgenote Kate Siegel duikt in meerder van zijn projecten op. En dan hebben we het nog niet eens gehad over Henry Thomas, Samantha Sloyan, James Lafferty en Annabeth Gish. Het is bijzonder dat de acteurs echt familie van elkaar lijken en ook de jongere acteurs zijn (qua gelijkenis) goed gecast. Michiel Huisman heeft een beetje een ondankbare rol als non-believer van de groep. Timothy Hutton is een welkome toevoeging als patriarch van de Crain familie.

Zijn er ook minpunten? Uhh.. niet veel. Zelf was ik alleen niet zo enthousiast over het einde wat ik nogal anticlimactisch vond. Ik heb wel een paar traantjes moeten laten dus ze deden in ieder geval iets goed. Persoonlijk vond ik na de opbouw van de eerste helft van het seizoen, zeker na “The Bent-Neck Lady”, dat de serie wel met een klapper had mogen eindigen en eigenlijk was het einde vrij ingetogen bij gebrek aan een beter woord.

Beoordeling
Moderne horror maestro Mike Flanagan levert met The Haunting of Hill House een masterclass televisie maken af.

Eerste indruk van Sharp Objects met Amy Adams

Na het succes van Gone Girl van Gillian Flynn werd ook haar debuutroman Sharp Objects verfilmd. Onlangs ging deze 8-delige mini-serie met Amy Adams in de hoofdrol in première. Hieronder lees je mijn eerste indruk.

Waar gaat Sharp Objects over?
Camille Preaker (Adams) is een journaliste met een alcoholprobleem. Ze wordt terug naar haar geboorteplaats Wind Gap gestuurd om een artikel te schrijven over de moorden op twee jonge meiden in het dorpje. Camille wordt in Wind Gap geconfronteerd met haar verleden, haar psychische problemen en haar kille moeder (Patricia Clarkson).

Beoordeling
Sharp Objects is een serie die je met aandacht moet bekijken. Ik heb tot nu toe alleen de pilot aflevering “Vanish” gezien, maar ik kan je nu al vertellen dat het een behoorlijke slow burn is. Aandacht is dus vereist, zeker als je alle ‘geheime’ woorden wilt spotten die in de aflevering(en) verwerkt zijn. Daarnaast lopen dromen, hallucinaties en flashbacks door elkaar heen waardoor je als kijker samen met Camille de puzzelstukjes in elkaar moet leggen. De toon is zwaarmoedig en wordt in de eerste aflevering meteen goed gezet. Eigenlijk wil je alle ellende van Camille en Wind Gap niet weten, maar toch weet Sharp Objects je het verhaal in te zuigen.

Amy Adams speelt zoals we van haar gewend zijn een sterke rol en ze weet hier de psychisch kwetsbare Camille goed neer te zetten. De jonge versie van Camille wordt gespeeld door It-actrice Sophia Lillis die sprekend op een jonge versie van Adams lijkt. Perfecte casting! Patricia Clarkson is net als Adams een sterke actrice, alleen hoop ik dat haar personage gaandeweg beter wordt uitgewerkt. Ze komt nu een beetje als een karikatuur over. Henry Czerny, eerder een scène stealer in Revenge, krijgt nog niet veel te doen in de pilot. Hij speelt de stiefvader van Camille dus hopelijk krijgt hij nog genoeg te doen later in het verhaal. Lulu Wilson maakte eerder indruk met haar rol in Ouija: Origin of Evil. Ze speelt hier het overleden zusje van Camille en hopelijk krijgt ze net als Czerny nog de kans om te schitteren.

Conclusie
Sharp Objects is net zo intrigerend als het zwaarmoedig is en heeft in Amy Adams een sterke leading lady.

Recensie van de mini-serie Retribution (2016) op Netflix

Een pas getrouwd stel wordt in hun huis gedood door een inbreker. Hun ouders zijn buren op het Schotse platteland. Op een avond verongelukt een jongeman voor de deur. In eerste instantie proberen ze hem te helpen, maar al snel ontdekken ze dat hij de moordenaar is van hun kinderen.

Beoordeling
Retribution was in 2016 te zien op de BBC onder de originele titel One of Us. Sinds dit jaar is de 4-delige mini-serie te zien op Netflix met een nieuwe titel en dat snap ik wel, One of Us spreekt niet erg aan. De eerste aflevering, The Storm, begint sterk. We maken kort kennis met childhood sweethearts Adam en Grace voordat ze worden gedood. Vervolgens verschuift de focus naar hun families en doet de onverwachte komst van de moordenaar denken aan The Last House on the Left. De opzet is dus goed, maar Retribution weet de kwaliteit niet vast te houden. De onderlinge familiedrama is niet altijd even interessant en er loopt een onnodig subplot over één van de detectives die drugs verkoopt om de operatie van haar zieke dochter te betalen. Als het uiteindelijk werd verweven met alle familiedrama dan was het niet erg geweest, maar nu voelde het vooral aan als filler. En het zijn maar 4 afleveringen! De ontknoping vind ik persoonlijk wat vergezocht. Het lijkt of ontknopingen van dit soort crime series steeds schokkender moet en hier wordt het nog extra onhandig aangepakt met een grote expositie dump.

Het acteerwerk hier is wisselend. Het bekendste gezicht is waarschijnlijk Joe Dempsie die we nog kennen als Gendry van Game of Thrones. Hij speelt hier prima net als John Lynch (Black Death) en Georgina Campbell (van de Black Mirror aflevering Hang the DJ). Joanna Vanderham en Christian Ortega zijn helaas wat pijnlijker om naar te kijken.

Conclusie
Retribution is een sfeervolle mini-serie dat sterk begint, maar de kwaliteit niet weet vast te houden.

Eerste indruk van de Duitse serie Dark op Netflix

Sinds kort staat Dark, een Duitse Netflix original, op de populaire streamingsdienst. Ik heb inmiddels de eerste 3 afleveringen van deze 10-delige serie gezien. Is het een aanrader? Ja!

Waar gaat Dark over?
Dark is een familie drama met een bovennatuurlijke twist. Wanneer er 2 kinderen verdwijnen in het stadje Winden, ontrafelt zich een schokkend mysterie dat zich uitstrekt over drie generaties.

Beoordeling
De eerste aflevering van Dark begint met een quote van Albert Einstein: ‘Der Unterschied zwischen Vergangenheit, Gegenwart und Zukunft ist nur eine illusion, wenn auch eine hartnäckige…’ Volgens hem berust het verschil tussen verleden, heden en toekomst op een hardnekkige illusie. Vervolgens laat een mysterieuze verteller ons weten dat we erop vertrouwen dat tijd lineair verloopt en dat gisteren, vandaag en morgen elkaar niet opvolgen, maar in een oneindige cirkel zijn verbonden. Met deze woorden wordt al snel duidelijk dat tijd een belangrijke rol speelt in de serie.

Ik houd wel van de manier waarop er met tijd wordt gespeeld in Dark. Zo speelt de derde aflevering zich volledig in het verleden af, in 1986 om precies te zijn, en zien we bepaalde personages terug in hun jongere jaren. Groot minpunt vind ik wel dat het best moeilijk is om alle personages uit elkaar te houden. Seriously, wie zijn al die mensen? Wie hoort bij elkaar? Dit is al best lastig als we focussen op de scènes in het heden, laat staan als je ook nog probeert te bedenken wie een jongere versie is van een personage dat we al kennen.

Het mysterie zelf is erg intrigerend en de serie weet je op een slimme manier steeds verder het verhaal in te zuigen. Het acteerwerk is goed. Met name de kindacteurs maken indruk.

Conclusie
Laat je niet afschrikken door de Duitse taal, Dark is tot nu toe meer dan de moeite waard.


American Horror Story: Cult recensie

Het zevende seizoen van American Horror Story vloog naar mijn gevoel voorbij. Hoewel ik in het begin niet heel enthousiast was, heeft Cult me zeker op een positieve manier verrast. Hieronder lees je mijn indruk van het seizoen.

Waar gaat AHS: Cult over?
De eerste aflevering opent met de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2016. Zoals we weten wint Donald Trump, iets waar Ally (Sarah Paulson) niet blij mee is. Zijn winst triggert een hoop van haar angsten, waaronder haar angst voor clowns en gaten. Dan is er Kai (Evan Peters) die maar al te blij is met de winst voor Trump. Gedurende het seizoen probeert Kai een cult op te bouwen en gaandeweg kruisen de levens van de zo verschillende Ally en Kai elkaar op een destructieve manier.

Beoordeling
American Horror Story heeft nogal de neiging om te verzanden in weet ik hoeveel subplots die uiteindelijk nergens heen gaan. Cult werkt verrassend genoeg de andere kant op. Hoewel het seizoen all over the place start werkt het netjes ergens naar toe: de uiteindelijke confrontatie tussen Ally en Kai. In het begin nemen Ally’s angsten een hoop screentime in beslag en ook de creepy clown Twisty van het vierde seizoen Freak Show duikt zonder reden op. Wanneer dat allemaal wegvalt, wordt het seizoen ook een stuk sterker, met name wanneer de rol van Evan Peters als de gestoorde Kai meer op de voorgrond komt te staan.

Ik zei het op Twitter al: ik wil Emmy’s gooien naar Peters, want hij verdient er echt één. Hij is tot nu toe in alle seizoen van AHS te zien geweest en hoewel zijn rol niet altijd even groot was, liet hij wel consequent goed acteerwerk zien. Sarah Paulson is één van mijn favorieten, maar ik werd in het begin van het seizoen wel moe van haar hysterische optreden als Ally. Gelukkig herpakt Ally zich en speelt Paulson opnieuw een sterke rol. Adina Porter, die ook in Roanoke indruk maakte, speelt sterk als wanhopige tv verslaggeefster. Ook welkom in de AHS wereld: Billy Eichner en Leslie Grossman die prima bijrollen spelen. Cheyenne Jackson, Alison Pill en Billie Lourd komen wat minder sterk uit de verf.

Conclusie
American Horror Story heeft zich met Cult herpakt en levert één van de betere seizoenen sinds Asylum af.

Review: Slasher – seizoen 2 op Netflix

Het tweede seizoen van de horror serie Slasher staat sinds deze week op Netflix. Net als het eerste seizoen bestaat ook seizoen 2 uit 8 afleveringen en inmiddels heb ik alle afleveringen gezien. Hieronder lees je waarom ook dit seizoen weer een aanrader is.

Waar gaat Slasher: Guilty Party over?
Het tweede seizoen genaamd Slasher: Guilty Party heeft niets met de moorden in Waterbury uit seizoen 1 te maken. Peter (Lovell Adams-Gray), Andi (Rebecca Liddiard), Dawn (Paula Brancati), Noah (Jim Watson) en Susan (Kaitlyn Leeb) zijn oude vrienden die 5 jaar eerder begeleiders waren op een zomerkamp. Door hun toedoen is een andere begeleider overleden, iets wat ze wanhopig geheim proberen te houden. De vrienden keren na al die jaren terug naar het kamp dat in de tussentijd is omgebouwd tot een soort commune. Ze willen het lichaam van hun slachtoffer opgraven, maar ontdekken dat haar lijk is verdwenen. Eén voor één vallen de vrienden ten prooi aan een mysterieuze killer die hen een lesje wilt leren, maar ook de leden van de commune zijn niet veilig.

Beoordeling
Ik wist totaal niet wat ik kon verwachten van het tweede seizoen van Slasher. Nu ik het heb gezien kan ik je vertellen dat de serie het voorbeeld van American Horror Story volgt. Guilty Party heeft niets met het eerste seizoen te maken en de overgebleven personages keren niet terug. Wel zijn er een aantal acteurs uit het eerste seizoen terug als andere personages, waarvan Christopher Jacot, die eerder de sympathieke Robin speelde, de meest herkenbare is.

Het seizoen begint goed met het mysterie rondom de dood van Talvinder, een van de kamp begeleiders waar de vrienden mee hebben gewerkt. Wat de serie goed doet is spelen met je verwachtingen. Zo wordt de ogenschijnlijke final girl al snel uitgeschakeld. Bijna alle personages zijn verschrikkelijke mensen. Het lukt de serie goed om met momenten wat sympathie voor ze op te wekken om je vervolgens weer info te geven waardoor je je realiseert dat ze nog shittier zijn dan je al dacht. Helaas verliest de serie na zo’n 3 afleveringen toch wat stoom. Dit heeft ook te maken met de Lost-achtige structuur die het seizoen volgt. Zo staat er per aflevering een personage centraal en krijgen we ook flashbacks van het leven van die persoon. Soms zijn deze flashbacks gerelateerd aan het mysterie, maar in het geval van de leden van de commune weer niet.

Door de cabin in de sneeuw setting heeft Guilty Party een beetje een Until Dawn heeft wat niet verkeerd is.
De kills zijn net als in het eerste seizoen goed (ook wel wreed) dus wat dat betreft doet het de naam van de serie eer aan. Er komt ook seksueel geweld in voor wat ze van mij hadden mogen weglaten. Het was totaal niet nodig voor het verhaal. Ik snap dat de kills een karma-achtige vibe hebben, maar het was erg ver gezocht.

De killer is voor de echte horror fan denk ik wel makkelijk te raden, maar dan nog is de serie onderhoudend genoeg om te blijven kijken of je vermoeden klopt en wat de motivatie van die persoon is. Puntje van irritatie is dat de personages vaak in hun eentje op pad gaan terwijl ze weten dat er een killer in de buurt is die het op hen heeft voorzien. Zo maken ze het wel erg makkelijk voor de killer.

Conclusie
Slasher: Guilty Party is een geslaagd tweede seizoen van de horror serie en ik hoop dat er nog een derde seizoen volgt.

1 2 3 5