Review: Contagion (2011)

Beth Emhoff (Gwyneth Paltrow) keert na een zakenreis naar Hong Kong terug naar huis. Ze denkt dat ze jetlag heeft, maar valt niet lang daarna dood neer. Net als iedereen die met haar in contact is geweest. Contagion volgt de uitbraak van het virus vervolgens vanuit verschillende oogpunten. Zo blijkt Mitch (Matt Damon), de man van Beth, immuun te zijn voor het virus, maar hij weet niet of zijn tienerdochter dat ook is. The Centers for Disease Control doet onderzoek naar het virus en stuurt dr. Mears (Kate Winslet) naar besmet Minnesota voor verder onderzoek. Dr. Orantes (Marion Cotillard) van World Health Organization wordt naar Hong Kong gestuurd om het ontstaan van het virus te onderzoeken. En Alan Krumwiede (Jude Law) is een blogger die denkt dat er sprake is van een complot en claimt dat Forsythia, een homeopathisch middel, werkzaam is tegen het virus.

Beoordeling
Ik had misschien te hoge verwachtingen van Contagion, want voor mij werkt de film gewoon niet. De verschillende verhaallijnen zijn onsamenhangend en sommige van die verhaallijnen eindigen abrupt. Daarnaast wordt er te weinig aandacht besteedt aan het menselijke aspect van zo’n uitbraak. Matt Damon moet wat dat betreft het hart van de film voorstellen als weduwnaar, maar ook hij krijgt weinig om mee te werken. Ze hadden Marion Cotillards verhaallijn waarin ze ontvoerd wordt in ruil voor medicijnen eruit kunnen laten om zo meer tijd aan de overige personages te besteden. Zo speelt de altijd goede John Hawkes een kleine rol als schoonmaker van CDC waar Laurence Fishburne werkt. Hij duikt misschien twee keer kort op waarin hij zich boos uit naar Fishburne en in zijn 3e en laatste scene is het allemaal weer goed? Dit had best verder uitgewerkt kunnen worden, aangezien Cotillard, op het ontstaan van het virus na, werkelijk niets toevoegt qua plot of emotie en haar verhaal niet wordt afgerond.

Ik vind het knap dat Soderbergh zoveel talent heeft weten te strikken, maar dat werkt gelukkig in zijn voordeel. Anders was er nog minder om van te genieten geweest.

Review: The Grey (2012)

Het vliegtuig van een groep medewerkers van een olie-raffinaderij stort neer ergens in Alaska. Ottway (Liam Neeson) overleeft samen met een paar andere mannen de ramp. Gewond gaan ze door de kou en sneeuw opzoek naar hulp. Maar alsof de omstandigheden nog niet slecht genoeg waren, zijn er ook wolven in het gebied.

Beoordeling
The Grey is een soms spannend, soms frustrerend overlevingsdrama. Neeson is een goede acteur, maar zijn personage is met regelmaat irritant. Ottway weet alles en vertelt de groep de hele film wat ze moeten doen en waar ze op moeten letten. De film lijkt ook meer een ‘one man show’ en de rest van de cast hangt er maar wat bij tot ze doodgaan. Vervolgens heeft dat ook weer weinig emotionele impact, omdat je niets over de personages weet. Het hebben van een kind telt niet als characterization! Al met al, verspilling van talentvolle acteurs als Joe Anderson (Across the Universe) en Dermot Mulroney (The Family Stone). De sfeer zit er goed in, want ik had het ook echt koud tijdens het kijken van de film. Maar als ik een film over overleven in de kou met wolven wil kijken, dan kijk ik toch liever Frozen (2010).

Review: This Means War (2012)

Collega‘s en beste vrienden Tuck (Tom Hardy, Inception) en FDR (Chris Pine, Star Trek) vallen voor dezelfde vrouw, producten tester Lauren (Reese Witherspoon). De heren werken bij de CIA en hebben dan ook geavanceerde manieren om elkaar af te troeven. Wie wint het hart van de mooie Lauren? De beste spion wint(?)!

Beoordeling
This Means War is een leuke actie comedy in de style van regisseur McG’s eerdere Charlie’s Angels films. Witherspoon is het perfecte stralende middelpunt, maar aan de andere kant, wie gelooft nou dat deze vrouw nog niet eerder aan de haak geslagen is? En daar de hulp van BFF Trish (Chelsea Handler) voor nodig heeft om een online dating profiel voor haar aan te maken? Van de charmante Pine wisten we al dat hij aardig een film kan dragen en voor mij is het dan ook Hardy die verrast. Het is al een tijd geleden dat ik Inception heb gezien en Hardy had daarin geen indruk op me gemaakt. Hij beschikt over verrassend veel charme, maar toch zijn er ook momenten dat ik het gevoel heb dat ik naar een goedkopere versie van Jeremy Renner (The Hurt Locker) zit te kijken. Til Schweiger (Inglourious Basterds) is goed gecast als de bad guy. Meer screentime voor hem was welkom geweest.

Helaas ben ik het niet eens met de keuze die Lauren maakt. Zonder te verraden wie het wordt, zal ik toch wat uitleg proberen te geven, maar het is wel spoilerig. Onze ‘verliezer’ was de persoon die het meest bij zichzelf bleef tijdens de strijd. Ik vond de ‘winnaar’ de persoon die Lauren het meeste manipuleerde. Hij heeft zich het meest aangepast aan haar voorkeuren om Lauren voor zich te winnen. Dus uiteindelijk kiest ze voor een man van wie zij denkt dat ze veel gemeen met hem heeft, maar dat is dus niet het geval. Tja..

Ondanks dat is This Means War een vermakelijke film en een geschikte date film.

Review: Hugo (2011)

Ondanks dat Hugo me niet erg aansprak, heb ik de film afgelopen weekend toch gezien. En dit was echt zo‘n geval dat je maar beter naar je gevoel kan luisteren, want ik vond Hugo een snoozefest.

Het verhaal

De film is gebaseerd op het boek The Invention of Hugo Cabret van Brian Selznick. Hugo (Asa Butterfield) is een wees, wonend op een treinstation in Parijs. Hij zit met een niet werkende automaton (lees: robot) van zijn overleden vader (Jude Law). Wanneer de chagrijnige speelgoedmaker George (Ben Kingsley, Shutter Island) zijn notitieboekje afpakt, krijgt hij hulp van de peetdochter van George, Isabelle (Chloe Moretz, Kick-Ass). Samen komen ze niet alleen achter het geheim van de automaton, maar ook achter het geheim van George.

Beoordeling
Hugo is visueel een mooie film. Sets, kostuums, cinematography, allemaal geweldig om naar te kijken. Helaas is het een erg slome film. Nergens is de film echt avontuurlijk en het verhaal interesseerde me niet genoeg om mijn aandacht vast te houden. Die 126 minuten gingen te langzaam voorbij. Af en toe is de film amusant. Zo heeft Sacha Baron Cohen (Borat) een aardig komische rol als een soort bewaker op het station. Verder leveren Moretz, Butterfield en Kingsley goede acteerprestaties.

Review: What’s Your Number? (2011)

Nadat Ally Darling (Anna Faris) de zoveelste Mr. Wrong heeft versleten, leest ze in een tijdschrift dat vrouwen die meer dan 20 bedpartners hebben gehad, minder kans hebben om ware liefde te vinden. Met de hulp van haar buurman, womanizer Colin (Chris Evans), zoekt ze haar exen op om te kijken of Mr. Right er toch tussen zit.

Beoordeling
What’s Your Number? is gelukkig geen zoetsappige romcom en de film heeft in Anna Faris dan ook de perfecte leading lady gevonden. Faris is één van de grappigste actrices van haar generatie en lijkt zonder schaamte volledig op te gaan in haar rollen in films als Scary Movie, The House Bunny en Just Friends. Ook in What’s Your Number? is ze goed op dreef en haar grootste troef is hier dat ze ondanks alles ontzettend likeable blijft. Chris Evans is ook goed gecast als Colin en de twee hebben voldoende chemie om voor leuk tegenspel te zorgen. Daarnaast zijn er aardige bijrollen voor een hoop bekende gezichten als Ally’s exen. Zo zien we onder andere Zachary Quinto (Star Trek), Chris Pratt (Everwood, en in real life getrouwd met Faris), Anthony Mackie (The Hurt Locker) en Dave Annable (Brothers & Sisters) voorbij komen.

De film heeft een aardig verhaal en er zit voldoende humor in. Toch is de film wel wat aan de lange kant. Ik denk dat iedereen het einde wel ziet aan komen en daardoor is de leukheid van de zoveelste ex er na een tijdje wel af. What’s Your Number? moet het dan vooral hebben van de altijd sprankelende Faris.

Review: The Girl with the Dragon Tattoo

The Girl with the Dragon Tattoo is een verfilming van het populaire boek Mannen die Vrouwen Haten van Zweedse auteur Stieg Larsson. Zweden produceerde al eerder een succesvolle verfilming van het boek, maar goed, waarom ondertiteling lezen als je er ook een remake van kan maken moet Hollywood gedacht hebben. Met David Fincher (Seven, Fight Club) als regisseur was mijn interesse gewekt, ook al had ik vraagtekens bij de casting van Rooney Mara als Lisbeth Salander. Als Nancy in de remake van A Nightmare on Elm Street kwam ze niet erg overtuigend over.

Het verhaal
Zelf heb ik het boek niet gelezen en de Zweedse film niet gezien, dus ik ging redelijk blanco de bioscoop in. Ik wist wel een paar dingen over de film, met name over Lisbeth, maar niets over het mysterie zelf. In The Girl with the Dragon Tattoo wordt journalist Mikael Blomkvist (Daniel Craig) ingehuurd door Henrik Vanger (Christopher Plummer), voorheen leidinggevende van familiebedrijf Vanger Corporation. Hij vraagt Blomkvist onderzoek te doen naar de verdwijning van zijn nichtje Harriet vele jaren eerder. Henrik is zelf al jaren opzoek naar een verklaring voor haar verdwijning. Blomkvist krijgt hulp van de psychisch kwetsbare hacker Lisbeth Salander (Mara) om de zaak op te lossen.

Beoordeling
Zoals we gewend zijn van Fincher schuwt hij er niet voor om gruwelijke zaken in beeld te brengen. The Girl with the Dragon Tattoo is op momenten moeilijk om naar te kijken, maar verrassend genoeg zit er ook humor in de film. Denk aan de manier waarop Henrik zijn disfunctionele familie omschrijft. Deze balans is belangrijk om de film verteerbaar te houden. Ook al vond ik de ontknoping nog vrij tam. *SPOILER* Na wat er met Lisbeth is gebeurd, valt het nog wel mee wat de bad guy met Blomkvist doet. */SPOILER*

Daniel Craig speelt een aardige hoofdrol, maar ik vond het ontzettend storend dat hij niet eens een poging deed om met een Zweeds accent te praten. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Mara en Robin Wright die wel met accent praten. Fincher had beter iedereen met of zonder Zweeds accent kunnen laten praten, want nu is het geheel wel een beetje rommelig. Rooney Mara heeft inmiddels een Oscar-nominatie te pakken voor haar moeilijke rol. Ze was geloofwaardig kwetsbaar, maar ook hard wanneer het nodig was. Verder spelen mensen als Plummer, Stellan Skarsgard, Joely Richardson en onze eigen Yorick van Wageningen goede bijrollen. Het is knap hoe Van Wageningen naar zo’n donkere plek in zichzelf kan gaan om zo’n smerige rol zo goed te spelen.

De film duurt met zijn 158 minuten wel erg lang. Toen het mysterie was opgelost, was ik klaar voor afronding. Fincher zal zich waarschijnlijk aan het boek gehouden hebben, maar de film kon best een kwartier korter zijn. Overigens was ik geen fan van de opening credits. Het leek of Fincher zijn dagen als videoclip regisseur probeerde te herleven. Dat gezegd is The Girl with the Dragon Tattoo wel een spannende en vakkundig gemaakte film geworden die zeker het bekijken waard is op het witte doek.

1 66 67 68 69 70