Review: In Time (2011)

In de toekomst is tijd een betaalmiddel, of beter gezegd, het enige betaalmiddel. Het verouderingsproces stopt op 25-jarige leeftijd. Vervolgens heeft men nog een jaar op de klok voordat ze ‘time out’ ofwel doodgaan, tenzij ze meer tijd weten te verdienen. Zo hebben rijke mensen eeuwig leven en leven arme mensen van dag tot dag.

Will Salas (Justin Timberlake) is één van die mensen die van dag tot dag leeft, samen met zijn moeder (Olivia Wilde, Cowboys & Aliens). Wanneer hij de rijke Henry Hamilton (Matt Bomer, White Collar) ontmoet, verandert zijn leven. Henry geeft Will zijn tijd en pleegt zelfmoord. Vervolgens wordt Will verdacht van moord en slaat hij op de vlucht met de rijke Sylvia (Amanda Seyfried).

Beoordeling
Het verbaast me niet dat In Time gemaakt is door Andrew Niccol. Eerder maakte hij al sci-fi films als Gattaca en S1m0ne. Niccol weet aan de ene kant een heel andere wereld neer te zetten die aan de andere kant toch sterk doet denken aan de echte wereld. Dat de rijke mensen rijker worden en de arme mensen armer, blijft een actueel onderwerp.

Het verhaal van In Time werkt wel wat beperkend voor de casting. Seyfried en Wilde zitten rond de goede leeftijd en Timberlake komt er net mee weg. Maar Matt Bomer, Cillian Murphy (28 Days Later), Johnny Galecki (The Big Bang Theory) en Vincent Kartheiser (Mad Men) ogen allemaal te oud. Dat ze stuk voor stuk goede acteurs zijn, maakt weer veel goed. Timberlake doet het verrassend goed in de hoofdrol. Zo vond ik hem slecht in The Social Network en Bad Teacher, maar hij laat zien erg gegroeid te zijn. Of een rol gevonden te hebben die bij hem past. Seyfried straalt normaal veel warmte uit, maar weet afstandelijk over te komen wat weer goed past bij haar personage.

Conclusie
In Time is alleen al het bekijken waard voor het idee dat tijd als betaalmiddel wordt gebruikt in de toekomst. De film begint sterk, maar is iets aan de lange kant, waardoor het jammer genoeg ook minder interessant wordt.

Review: Martha Marcy May Marlene (2011)

Martha (Elizabeth Olsen) is een jonge vrouw die een sekte is ontvlucht. Ze komt terecht bij haar oudere zus Lucy (Sarah Paulson) en haar man Ted (Hugh Dancy). Lucy had al 2 jaar niets van Martha gehoord en Martha weigert te vertellen wat er met haar gebeurd is in die 2 jaar. De al moeizame relatie tussen de zussen wordt er niet beter op wanneer Martha raar gedrag begint te vertonen.

Door middel van flashbacks zien wij dat Martha zich bij de sekte voegt, maar niet hoe zij daar terecht is gekomen. Charismatische sekteleider Patrick (John Hawkes) geeft haar de naam Marcy May. Binnen de sekte hebben vrouwen een ondergeschikte positie en wordt misbruik als normaal gezien.

Beoordeling – *SPOILERIG*
Martha Marcy May Marlene wordt gezien als een psychologische thriller, maar ik zou het eerder een drama noemen. Het is een trage film. Dat Martha paranoïde wordt, komt pas tegen het eind van de film naar voren. Ze is afgestompt door de traumatische gebeurtenissen en juist wanneer haar emoties los beginnen te komen, wordt het interessanter. Vervolgens volgt een abrupt open einde. Zit de sekte echt achter haar aan of zit het allemaal in haar hoofd? *EINDE SPOILERS*

Er is het afgelopen jaar veel buzz geweest rond Elizabeth Olsen dankzij haar breakthrough role in deze film. Het jongere zusje van Mary-Kate en Ashley speelt een goede, kwetsbare rol. In het begin werd gesproken over een Oscar-nominatie voor Olsen, maar helaas, zij werd niet genomineerd. De altijd goede John Hawkes is effectief als sekteleider. Hij heeft geen grote rol, maar hij weet je wel in te pakken wanneer hij wel op het scherm is. Sarah Paulson en Hugh Dancy doen hun best, maar hebben niet veel om mee te werken. Doordat hun personages niet weten wat er met Martha is gebeurd, reageren ze vooral met veel onbegrip.

Conclusie
Martha Marcy May Marlene is niet een film die hoog op mijn lijstje van favoriete films van het jaar zal komen, maar is zeker wel het bekijken waard. Al is het maar om de veel geprezen rol van Olsen te zien.

Review: Fright Night (2011)

Charley Brewster (Anton Yelchin, Star Trek) heeft een nieuwe buurman, Jerry (Colin Farrell). Jerry is niet zoals normale buren. Althans, dat beweert de nerdy klasgenoot van Charley, Evil Ed (Christopher Mintz-Plasse, Kick-Ass). Ed denkt namelijk dat Jerry een vampier is. Wanneer Charley dit ook begint te geloven, roept hij de hulp in van Vegas illusionist Peter Vincent (David Tennant, Doctor Who).

Beoordeling
Fright Night is een remake van de horrorklassieker uit 1985 met Chris Sarandon in de hoofdrol. Hoewel ik de film sinds mijn tienerjaren niet meer heb gezien, denk ik er altijd met een positief gevoel aan terug. Een remake was natuurlijk onnodig, maar ik stond er niet negatief tegenover, zoals bij de Elm Street remake of die van Friday the 13th. Regisseur van de nieuwe versie is Craig Gillespie, die eerder één van de beste films van 2007 maakte, namelijk Lars and the Real Girl. Met Fright Night laat hij zien dat hij meer aan kan. Dankzij indrukwekkend camerawerk en mooi gebruik van kleur is de film van hogere kwaliteit dan je in eerste instante verwacht van een horror remake. Zelfs de aftiteling hebben ze creatief afgewerkt.

Anton Yelchin laat opnieuw zien waarom hij één van de beste acteurs van zijn generatie is. Hij is veelzijdig en de rol van Charley gaat hem met gemak af. Christopher Mintz-Plasse is de perfecte Evil Ed. Imogen Poots (28 Weeks Later) en Toni Collette (The Sixth Sense) hebben aardige bijrollen als, respectievelijk, de vriendin van Charley en zijn moeder. David Tennant had wel wat uitbundiger kunnen zijn als Peter Vincent. Ik stelde me eigenlijk Russell Brand steeds voor in de rol. Maar ook Colin Farrell had een goede Peter Vincent kunnen zijn. Farrell kan goed over the top spelen en ik had hem liever in de rol van Vincent gezien dan in de rol van Jerry. Niet dat hij het slecht deed, maar die rol had wat creatiever gecast kunnen worden.

Conclusie
Fright Night is niet alleen een goede remake, maar een goede film op zichzelf.

 

Review: Take Shelter (2011)

In Take Shelter volgen we het dagelijkse bestaan van Curtis LaForche (Michael Shannon, Revolutionary Road), een bouwvakker uit Ohio. Hij is getrouwd met huisvrouw Samantha (Jessica Chastain, The Help) en samen hebben ze een dochtertje. Curtis begint vreemde, angstaanjagende dromen te krijgen over een storm. Hij besluit zonder zijn vrouw in te lichten een schuilkelder te bouwen, terwijl hij twijfelt aan zijn eigen psychische gezondheid.

Beoordeling
Michael Shannon is echt geweldig in Take Shelter. Hoe kan hij geen Oscar-nominatie hebben gekregen voor zijn rol? Zijn complexe performance is al reden genoeg om deze film te bekijken. Gelukkig heeft hij genoeg andere nominaties en awards gekregen voor zijn rol. Shannon krijgt overigens goed tegenspel van de sterke Jessica Chastain, zelf dit jaar Oscar-genomineerd voor The Help. Liefhebbers van mooi acteerwerk mogen Take Shelter dus niet missen.

*SPOILERIG*

De film zelf zit ook goed in elkaar op een twijfelachtig einde na. Wat ik het meest kan waarderen is hoe gegrond deze film in de realiteit is. Het gaat om realistische zorgen en problemen. Zo zie je Curtis en Samantha gebarentaal leren om te kunnen communiceren met hun dove dochtertje. En wanneer Curtis een nieuwe hulpverlener krijgt toegewezen die niets van zijn probleem afweet, ziet hij hulpverlening niet meer zitten. Als iemand die in de zorg werkt, zie ik inderdaad dat cliënten te makkelijk worden afgeschoven op weer een volgende hulpverlener wat een behoorlijk demotiverende werking op ze kan hebben. Het is goed dat de film dit ook laat zien. Wat ik verder zo hoor en lees op internet is dat het einde bij veel mensen niet goed in de smaak valt, maar dat is echt iets wat je zelf moet zien en zelf over moet beslissen. Ik zit zelf in ieder geval niet in het negatieve kamp.

Conclusie
Take Shelter is een film die je moet zien, alleen al vanwege de sterk acterende Michael Shannon.

Review: The Muppets (2011)

Gary (Jason Segel, How I Met Your Mother) en zijn vriendin Mary (Amy Adams, Enchanted) gaan samen met Walter, de broer van Gary, op vakantie naar Los Angeles. Walter is een grote fan van The Muppets. Hij ontdekt per ongeluk de kwade plannen van oliebaron Tex Richman (Chris Cooper, American Beauty) die het Muppet Theater wilt slopen om aan de onderliggende olie te komen. Samen met Kermit, Miss Piggy, Animal en alle andere Muppets proberen Walter, Gary en Mary het Muppet Theater te redden.

Beoordeling
The Muppets is een leuke feel good film voor jong en oud. De jongere kijkers zullen zich prima vermaken met alle kleurrijke Muppets. Daarnaast zijn er voldoende grappen voor volwassenen, waardoor de film ook voor deze doelgroep leuk blijft. Bovendien is de film gewoon pure nostalgie! Het is fijn om in deze drukke tijden van sociale media en economische crisis gewoon naar een simpele Muppet film te kijken om vervolgens met een goed gevoel de zaal te verlaten.

Segel en Adams passen perfect in het Muppet plaatje, maar de echte steren zijn natuurlijk de Muppets zelf. Vooral Animal was erg leuk en iets meer Swedish Chef was welkom geweest. Er zijn cameo’s voor onder andere Jack Black, Emily Blunt, Ken Jeong en Dave Grohl.

Review: Red State (2011)

Red State is niet een film die je verwacht van Kevin Smith, de schrijver/regisseur van onder andere Clerks, Chasing Amy en Dogma. Als fan van Smiths werk was ik wel benieuwd wat er zou gebeuren als hij uit zijn comfort zone stapte en met een ander genre aan de slag ging. Het resultaat is een grimmige film met een vleugje Kevin Smith.

Het verhaal
In Red State gaan tieners Jarod (Kyle Gallner), Travis (Michael Angarano) en Billy-Ray (Nicholas Braun) naar een nabijgelegen gat, excuus, dorp om seks te hebben met een vrouw die Jarod via internet heeft ontmoet. Helaas voor de jongens zijn ze in de val gelokt door leden van de Five Points Church, onder leiding van Abin Cooper (Michael Parks). En deze mensen gaan erg ver voor hun geloof.

Beoordeling
Hoewel Smith ervaring heeft met het maken van een religieuze film, is Red State heel anders dan Dogma. Er zit bijna geen humor in de film en zonder score is het een vrij troostloze film. Een slimme zet van Smith. Deze gelovigen zijn eng en bestaan vast ergens in Midden America. Why sugarcoat it? En zoals het in een Smith film hoort, wordt er weer veel gepraat. Door het gebrek aan humor wordt het wel een beetje saai. Vooral het stuk waarin Cooper een preek staat te geven.

De cast is goed. Michael Parks is beter bekend als Earl McGraw in From Dusk Till Dawn, Kill Bill en Planet Terror. Het schijnt dat Smith de rol van Cooper voor Parks had geschreven na hem gezien te hebben in From Dusk Till Dawn. Goede keus, want Parks is zeer creepy als leider van de gelovigen. Ook al dacht ik dat ik de hele film naar Harvey Keitel (ook in FDTD) zat te kijken tot ik de credits voorbij zag komen. John Goodman speelt ook een goede rol als ATF Special Agent Keenan. Verder spelen ook Oscar-winnares Melissa Leo, Stephen Root (Office Space), Kerry Bishé (Scrubs) en Michael Angarano aardige rollen. Maar voor mij is het Kyle Gallner die de beste performance geeft. De 25-jarige acteur is goed in staat om je mee te laten leven met zijn personage, ook al is hij niet altijd even sympathiek. Gallner is sinds zijn rol als Beaver Casablancas in Veronica Mars één van mijn one to watch-acteurs en tot nu toe stelt hij niet teleur.

Conclusie
Red State is niet voor iedereen. Zeker niet voor gelovigen onder ons. Maar voor de rest wel het bekijken waard.

1 61 62 63 64 65 66