Review: The Killing of a Sacred Deer (2017)

Steven (Colin Farrell), een succesvolle chirurg, neemt de eigenaardige tiener Martin (Barry Keoghan) onder zijn hoede. Op een dag wordt zijn eigen zoon ziek en ontdekt Steven wat Martins werkelijke intentie is.

Beoordeling
Ik had veel goede dingen gehoord over The Killing of a Sacred Deer en dat heeft bij mij geleid tot vrij hoge verwachtingen. Ik heb regisseur Yorgos Lanthimos z’n eerdere film The Lobster niet gezien en daardoor was ik nog niet bekend met zijn eigenzinnige stijl van filmmaken. Film technisch vind ik Sacred Deer fascinerend om naar te kijken, omdat het allemaal net anders is dan een reguliere film. Het camerawerk zorgt voor afstand net als de onnatuurlijke dialogen en het robot-achtige acteerwerk. Wat dat betreft is het ook wel lastig om te investeren in de personages, omdat ze nooit echt als mensen aanvoelen. Overigens wilt dit niet zeggen dat het acteerwerk slecht is, want volgens mij doen Colin Farrell, Barry Keoghan en Nicole Kidman precies wat van hen verwacht wordt. De score maakt het af en zorgt ervoor dat je je nooit echt op je gemak voelt als je de film kijkt.

Hoewel ik Sacred Deer technisch gezien goed vind, liet het mij verder koud. Hierdoor ben ik in mijn eindscore van de film een stukje minder enthousiast dan de meeste van mijn collega bloggers. Al met al is The Killing of a Sacred Deer zeker de moeite waard.

Review: Bedeviled (2016)

Na de dood van haar beste vriendin Nikki, ontvangt Alice (Saxon Sharbino) een uitnodiging om een app genaamd Mr. Bedevil te downloaden. Ook haar vrienden downloaden de mysterieuze app, maar al snel ontdekken ze dat Mr. Bedevil kwaadaardig is en mogelijk achter Nikki’s dood zit.

Beoordeling
Sinds kort staat op Pathé Thuis de horrorfilm Bedeviled. Ik ben een grote horror fan, maar had nog nooit van deze film gehoord en was dan ook verbaasd dat het uit 2016 blijkt te stammen. Na het zien van de film snap ik dat het een tijdje heeft geduurd voordat de film bij ons een release kreeg, want het is echt niet zo best. Horrorfilms als Wish Upon krijgen veel crap over zich heen, maar dan denk ik dat die mensen echte shitty horrors als Bedeviled niet hebben gezien.

Een goede horrorfilm is in mijn ogen eng of fun (à la Cabin in the Woods, de Final Destination sequels of Piranha 3D) en Bedeviled is geen van beide. De film neemt zichzelf bijzonder serieus en dat is erg jammer, want het gaat over een killer app. EEN KILLER APP! Het concept alleen al is vrij belachelijk dus doe er dan ook iets mee. Eng is de film totaal niet. Er zitten eigenlijk geen death scènes in Bedeviled, ook al gaan er personages dood. Er gaan zelfs twee vrienden van Alice dood en de film komt er niet eens op terug. Er zit niet eens een scène in dat Alice het nieuws hoort of er treurig om is. Het lijkt of het totaal niet gebeurd is. WTF? Kom op film, try harder. Zo moeilijk is het niet.

Conclusie
Bedeviled is niet eens leuk in een so bad it’s good kinda way.

The Strangers: Prey at Night review (2018)

Cindy (Christina Hendricks) en Mike (Martin Henderson) brengen hun rebelse dochter Kinsey (Bailee Madison) naar een internaat en zoon Luke (Lewis Pullman) moet verplicht mee met dit gezinsuitje. Tijdens een overnachting in een verder verlaten vakantiepark wordt het gezin aangevallen door drie gemaskerde vreemdelingen.

Beoordeling
In The Strangers (2008) speelden de titulaire bad guys nog graag spelletjes met hun slachtoffers, maar in The Strangers: Prey at Night wordt al snel duidelijk dat ze uitgespeeld zijn. Ze willen bloed zien en dat maakt het gevoel van dreiging in deze sequel wat urgenter, al bevat het origineel meer spanning. Ik ben eigenlijk wel verbaasd dat we 10 jaar na The Strangers nog een vervolg hebben gekregen. Een sequel stond al jaren in de planning, maar kwam niet van de grond totdat 47 Meters Down-regisseur Johannes Roberts de regie op zich nam. Ik kreeg wel het gevoel dat hij zich meer bezig hield met het samenstellen van een heerlijke ’80s soundtrack en het verweven van horror verwijzingen in de film dan met het verhaal. De acties van de gezinsleden zijn soms echt behoorlijk kansloos en frustrerend. Wat een hoop goed maakt is de uitstekende zwembad scène waarin Total Eclipse of the Heart te horen is. Alles werkt in deze scène: de muziek, de cinematografie, het verhaal. Jammer dat de rest van de film dan zo vaak vervalt in clichés.

Prey at Night bevat een prima cast, maar helaas komen de acteurs hier niet goed tot hun recht. Christina Hendricks heeft meerdere Emmy-nominaties op haar naam staan dankzij haar rol in Mad Men en zelfs zij kan niet zoveel met het zwakke script. Ook Martin Henderson, onlangs nog te zien in Grey’s Anatomy, en de jonge Bailee Madison (Don’t Be Afraid of the Dark) leveren hier niet hun beste werk af. Alleen relatieve nieuwkomer Lewis Pullman (zoon van acteur Bill Pullman) doet het aardig, maar dat heeft hij waarschijnlijk te danken aan die zwembad scène.

Conclusie
De killer ’80s soundtrack en de uitstekende zwembad scène maken The Strangers: Prey at Night de moeite waard. Verder is de film entertaining ondanks zijn middelmatigheid.

Review: Leatherface (2017)

Een jonge Leatherface ontsnapt uit een psychiatrisch ziekenhuis met drie andere patiënten. Ze ontvoeren een jonge verpleegster (Vanessa Grasse) en gaan op een dodelijke road trip terwijl een wraakzuchtige agent (Stephen Dorff) op hun hielen zit.

Beoordeling
Hoewel ik een grote horror liefhebber ben, ben ik nooit zo’n fan geweest van The Texas Chain Saw Massacre. Ik kan het niet echt verklaren. Ik heb er gewoon niet zoveel mee en Franklin was zwaar irritant. Na TCM volgden drie sequels (o.a. met Matthew McConaughey en Renée Zellweger!) totdat er in 2003 een geslaagde remake kwam met Jessica Biel in de hoofdrol. Deze remake kreeg weer een prequel genaamd The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning met Jordana Brewster. In 2013 kwam Texas Chainsaw 3D met Alexandra Daddario en Scott Eastwood, een directe sequel op het origineel en nu is er Leatherface. Hoe past Leatherface in dit plaatje? Deze film is een prequel op het origineel en negeert de gebeurtenissen uit de eerdere prequel The Beginning.

Ik heb veel slechte dingen over Leatherface gehoord, maar ik heb me er prima mee vermaakt. Het grote probleem is dat de film tot de laatste 15 minuten ofzo niet aanvoelt als een Texas Chainsaw Massacre film. Dus als je had gehoopt op een origin story waarin we jonge Jed zien opgroeien tot de Leatherface we know and love dan moet ik je teleurstellen. De film presenteert zichzelf als een soort whodunnit: je mag raden wie van de drie tieners uiteindelijk Leatherface zal worden. Helaas is dit zo voorspelbaar dat ik echt hoopte op een plottwist waarin Finn Jones (Loras van Game of Thrones) geen deputy bleek te zijn maar de echte Jed.

Stephen Dorff als wraakzuchtige politieagent met een vendetta tegen de Sawyer clan probeert de main verhaallijn nog een beetje een TCM-vibe te geven, al is zijn subplot niet erg boeiend. Lili Taylor is wel lekker op dreef als gestoorde Sawyer matriarch. De jonge acteurs spelen redelijk met Jessica Madsen als uitblinker.

Conclusie
Leatherface werkt beter als een op zichzelf staande horrorfilm dan als prequel op The Texas Chain Saw Massacre.

Review: Annihilation (2018)

Als haar man (Oscar Isaac) verdwijnt tijdens een geheime missie, gaat biologe Lena (Natalie Portman) mee op expeditie naar een mysterieuze regio die is afgegrendeld door de Amerikaanse regering.

Beoordeling
Na het succes van Ex Machina verwacht je niet dat de nieuwste film van Alex Garland een bioscoop release zou overslaan en meteen op Netflix te zien zou zijn. Wees gerust, dat is niet omdat Annihilation slecht is à la The Cloverfield Paradox. Waar dat dan wel mee te maken heeft? Het schijnt dat David Ellison, een financier van Paramount Pictures, weinig vertrouwen had in de film en veranderingen wilde zien, iets waar producer Scott Rudin het niet mee eens was. Uiteindelijk werd besloten om Garland’s visie in tact te houden. De internationale distributie van de film werd in handen te geven van Netflix, waarschijnlijk tegenover een flinke som geld om er zeker van te zijn dat de kosten van Paramount gedekt worden. Ik snap deze keuze wel, want Annihilation is een film die moeilijk te verteren is voor het brede publiek en waarschijnlijk niet veel geld had opgebracht.

Annihilation is gebaseerd op het gelijknamige boek van Jeff VanderMeer. De titel betekent vernietiging en in de film staat het thema zelfvernietiging centraal. In mijn belevenis drukt Garland op een gegeven moment ook op een self destruct knopje. Annihilation begint sterk met het verdriet van Lena en de start van de mysterieuze expeditie waar ze zich voor opgeeft. Het team bestaat naast Lena uit vier andere vrouwen: een psycholoog (Jennifer Jason Leigh), een paramedicus (Gina Rodriguez), een geomorfoloog (Tuva Novotny) en een natuurkundige (Tessa Thompson). Binnen ‘the Shimmer’, ofwel het gebied waar ze zich in bevinden, gebeuren vreemde dingen wat tot op een zekere hoogte interessant is. Helaas was Garland me tegen het einde van de film echt kwijt. Er zijn vast genoeg mensen die het einde fantastisch vinden, maar ik kon me er niet in vinden en vond het zwaar anticlimactisch. Het is maar welke betekenis je erin wilt zien, I guess.

Conclusie
Annihilation begint sterk, maar brengt zichzelf om zeep door een teleurstellend einde.

Review: Red Sparrow (2018)

Voormalig ballerina Dominika Egorova (Jennifer Lawrence) wordt tegen haar wil in opgeleid tot ‘Sparrow’, een verleidelijke geheim agente van de Russische veiligheidsdienst.

Beoordeling
Het is niet dat ik zozeer hoge verwachtingen had van Red Sparrow, maar ik had er wel iets meer van verwacht. Deze spy thriller begint vrij sterk met het einde van Dominika’s ballet carrière en de wanhoop die volgt nu ze geen inkomsten en toekomst perspectief meer heeft. De film wankelt in mijn belevenis wel zodra Joel Edgerton als een Amerikaanse CIA agent in beeld komt, maar tot en met de scènes in de ‘Sparrow’ school weet ik me prima te vermaken (al vind ik wel dat er teveel seksueel geweld in de film zit). Wanneer Dominika dan eindelijk op een echte missie wordt gestuurd en haar verhaallijn met die van Edgerton verweven wordt, stort Red Sparrow in elkaar. Vanaf dat punt wordt het echt een gekunsteld zooitje met twee hoofdrolspelers die het slechtste in elkaar naar boven lijken te halen. Nu ben ik nooit zo’n fan geweest van Edgerton, die op zich prima kan acteren, maar de uitstraling heeft van een stuk karton. Als Lawrence in deze rol niet op haar charme mag leunen dan moet ze wel een tegenspeler hebben die wat meer leven in de brouwerij brengt en dat lukt Edgerton niet. Ze hebben totaal geen chemie waardoor hun “romance” erg pijnlijk is om naar te kijken.

Gelukkig lijkt onze Belgische buur Matthias Schoenaerts wat meer lol te hebben als de bad guy net als Charlotte Rampling als strenge ‘Sparrow’ instructrice. Eigenlijk zit er stiekem een top cast in Red Sparrow verstopt, alleen komen de meeste acteurs niet tot hun recht.

Conclusie
Red Sparrow had veel potentieel, maar verzandt in middelmatigheid.

1 2 3 4 5 68