Review: To All the Boys I’ve Loved Before (2018)

Lara Jean (Lana Condor) schrijft liefdesbrieven aan haar crushes. Deze brieven schrijft ze voor zichzelf, niet met het idee om ze daadwerkelijk te versturen. Op een dag blijken de brieven toch verstuurd te zijn en moet Lara Jean de gevolgen onder ogen zien, want één van de brieven is gericht aan buurjongen Josh (Israel Broussard), het ex-vriendje van haar zus Margot (Janel Parrish).

Beoordeling
De romantische komedie lijkt een uitstervend genre, maar gelukkig is Netflix goed bezig. Onlangs kregen we de verrassend leuke romcom Set It Up met Glen Powell en nu is er To All the Boys I’ve Loved Before, gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Jenny Han. Wat deze film bijzonder maakt is dat de hoofdpersoon, onze heldin Lara Jean, van Aziatische afkomst is. Dit is iets wat we niet vaak zien binnen het genre en als iemand van deels Aziatische afkomst kan ik dit wel waarderen (overigens draait nu toevallig ook romcom Crazy Rich Asians met een all Asian cast in de bios). Verder biedt To All the Boys weinig nieuws. Op zich is het plot wel origineel (de brieven die verstuurd zijn), maar de uitwerking is vrij standaard (coole gozer krijgt toch gevoelens voor onze quirky heldin). Niet dat dit heel storend is, want de leads (Lana Condor en Noah Centineo) zijn heel charmant en spelen prima. Daarnaast zijn er aardige bijrollen voor Janel Parrish (Mona van Pretty Little Liars!), Israel Broussard (Happy Death Day!) en John Corbett (My Big Fat Greek Wedding).

Conclusie
To All the Boys I’ve Loved Before is een charmante romcom met een sympathieke Lana Condor in de hoofdrol.

Review: The Meg (2018)

Jonas Taylor (Jason Statham), een ervaren reddingsduiker, wordt gevraagd om de bemanning van een duikboot te redden dat op de bodem van de Marianentrog ligt. Hij ontdekt dat de boot is aangevallen door een megalodon, een gigantische prehistorische haai die eerder één van zijn reddingsmissies heeft verstoord.

Beoordeling
Al sinds de jaren ’90 probeert Hollywood een filmversie van het boek Meg van Steve Alten van de grond te krijgen. Eerst heeft Disney het geprobeerd, later New Line Cinema met onze Jan de Bont als regisseur en ook Eli Roth was ooit in de running om het boek te verfilmen. Uiteindelijk is het Warner Bros. gelukt met National Treasure-regisseur Jon Turteltaub in de regiestoel om The Meg de bioscoopzalen in te krijgen. Ik keek al een lange tijd uit naar deze verfilming en toen Jason Statham aan boord kwam werd ik nog enthousiaster, want Statham vs gigantische haai is wat ik nog miste in mijn leven. Ik hoopte dat The Meg cheesy fun zou zijn à la Piranha 3D en ik vond dat de trailer ook die indruk gaf. Helaas was ik, net als Statham zelf, een beetje teleurgesteld in het eindresultaat.

Wat verwacht ik van een film over een gigantische prehistorische haai met Jason Statham in de hoofdrol? Een bloedbad. Helaas is The Meg dat totaal niet. Er zit nauwelijks bloed in de film en dat komt deels doordat er nauwelijks mensen doodgaan. Meer dan de helft van de personages leeft aan het einde van de film nog! The Meg hoort geen familiefilm te zijn, maar dat is het wel geworden. Er zijn momenten dat je de cheesy fun een beetje terugziet en daarnaast zijn er weer andere momenten dat de film zichzelf te serieus neemt. De cast doet z’n ding met Statham als uitblinker. Meer Cliff Curtis was welkom geweest en verder lijkt alleen The Office-acteur Rainn Wilson zich bewust te zijn in wat voor soort film hij zich bevindt.

Conclusie
The Meg neemt zichzelf iets te serieus en lijdt helaas aan bloedarmoede.

Review: The Spy Who Dumped Me (2018)

Audrey (Mila Kunis) wordt gedumpt door haar vriend Drew (Justin Theroux). Ze ontdekt dat hij een spion is en raakt samen met beste vriendin Morgan (Kate McKinnon) verstrikt in een internationale samenzwering.

Beoordeling
In hoeverre je The Spy Who Dumped Me leuk gaat vinden hangt denk ik af van één factor: in hoeverre jij Saturday Night Live comédienne Kate McKinnon grappig vindt. Ik vind haar eerder irritant dan grappig en geloof me, dat helpt niet. De film probeert zichzelf in te dekken door dit te benoemen, want ook Drew vindt haar too much. Maar helaas horen we het niet eens te zijn met hem, ook al heeft hij een punt. Gelukkig maakt Mila Kunis een hoop goed als de nuchtere van de twee en zij en McKinnon hebben prima samenspel. Gillian Anderson komt voorbij als het hoofd van MI6, maar krijgt helaas weinig te doen. Het meeste van haar screentime gaat op aan McKinnon die zich opstelt als haar grootste fangirl. Justin Theroux heeft een prima bijrolletje.

Wat kan ik nog meer zeggen over The Spy Who Dumped Me? Het is een nietszeggende film die je snel weer vergeet. Het heeft z’n momenten, maar echt grappig wordt het in mijn ogen nooit. Eigenlijk deed het me best denken aan het soortgelijke The Hitman’s Bodyguard (inclusief scènes in Nederland) met Ryan Reynolds en Samuel L. Jackson. Ook geen geweldige film, al wist het me wel meer te entertainen. Waarschijnlijk omdat ik beide heren minder irritant vind dan McKinnon. Sorry, Kate.

Conclusie
The Spy Who Dumped Me is een over de top buddy komedie dat nooit echt grappig wordt.

Review: Skyscraper (2018)

Will Sawyer (Dwayne Johnson) probeert zijn vrouw (Neve Campbell) en kinderen te redden uit een gigantische, brandende wolkenkrabber.

Beoordeling
Dwayne Johnson had drie zomers geleden nog een grote hit met rampenfilm San Andreas. Hij is nu terug met Skyscraper, opnieuw een rampenfilm, maar helaas niet zo geslaagd. Het verhaal is te stom voor woorden, iets wat Johnson’s personage tijdens de film beaamt. Skyscraper is eigenlijk één grote reclamespot voor duct tape, wat blijkbaar zo’n goed product is dat je er wolkenkrabbers mee kan beklimmen. Nee, ik verzin dit niet. Dit gebeurt echt in de film. Daarnaast lijkt het plot rechtstreeks uit The IT Crowd te komen, want: have you tried turning it off and on again? Ik had gewoon medelijden met Neve Campbell dat ze moest uitleggen dat ze het systeem had gereboot door het uit en aan te zetten. Campbell is overigens het beste aan deze film en het was goed om haar weer eens te zien. Johnson lijkt in deze rol niet helemaal op zijn plaats.

Conclusie
Skyscraper is een domme blockbuster en not in a good way.

Review: The First Purge (2018)

In The First Purge zien we hoe de jaarlijkse Purge, ofwel zuivering, tot stand is gekomen. Wat begint als een psychologisch experiment op Staten Island, eindigt als een totale nachtmerrie. We volgen Nya (Lex Scott Davis) die tegen de Purge protesteert en met gelijkgestemden veiligheid zoekt in een kerk. Wanneer haar broertje Isaiah (Joivan Wade) tijdens de Purge in de problemen raakt, gaat zij toch de straat op om hem te zoeken. Daarnaast worstelt haar criminele ex Dmitri (Y’lan Noel) gedurende deze nacht met zijn gevoelens voor Nya en zijn geweten.

Beoordeling
The First Purge is alweer het vierde deel in de Purge franchise en dus een prequel waarin we zien hoe het allemaal ooit beginnen is. Ik heb alle delen gezien en dit is mijn minst favoriete deel tot nu toe. Gezien de huidige tijdsgeest lijkt The First Purge iets te gegrond in de realiteit om entertaining te zijn. Hoewel het in de vorige delen ook naar voren kwam, is het hier meer dan overduidelijk dat de Purge wordt ingezet om het land te zuiveren van etnische minderheden. Laten we maar hopen dat Donald Trump het te druk heeft met fast food eten om The First Purge te kijken voordat het hem op ideeën brengt.

Ik houd van horror films en heb geen problemen met geweld in films voor entertainment. Maar in deze film komt bijvoorbeeld ook een blanke haatgroepering voorbij met van die witte pakjes die niet zo gecharmeerd zijn van niet-blanken. Hoewel het realistisch is dat deze “mensen” zouden deelnemen aan een zuivering, maakt het niet echt een leuke film. Gelukkig proberen Lex Scott Davis en Y’lan Noel er het beste van te maken en zorgen zij ervoor dat de film nog een beetje interessant is. Marisa Tomei loopt er een beetje verloren bij als de bedenker van The Purge.

Conclusie
The First Purge is iets te gegrond in de realiteit om entertaining te zijn.

Review: Hotel Artemis (2018)

Hotel Artemis is een geheim en exclusief members-only ziekenhuis voor de gevaarlijkste criminelen ter wereld. The Nurse (Jodie Foster) probeert alles in goede banen te leiden, maar wanneer The Wolf King (Jeff Goldblum) arriveert, dreigt alles uit de hand te lopen.

Beoordeling
Hotel Artemis werd voor mij een must see vanwege de sterke ensemble cast. Op eerste oogopslag een bijeen geschraapt zooitje, want Jodie Foster, Charlie Day, Sterling K. Brown, Sofia Boutella, Zachary Quinto, Jenny Slate, Dave Bautista en Jeff Goldblum in één film, dat klinkt een beetje random toch? Maar het zijn bijna allemaal acteurs die ik graag zie en zij maken van Hotel Artemis een vermakelijke zit. Veel meer heeft de film helaas niet te bieden. De setting, een ziekenhuis voor criminelen, is interessant al doet het een beetje denken aan The Continental van John Wick. Net als The Continental heeft Hotel Artemis regels die gebroken worden. Niet alleen door de criminelen, maar hier ook door de verpleegster die een jonge, gewonde politieagente (Slate) besluit te helpen. Niet dat dit echt ergens heen leidt en eigenlijk zijn alle verhaallijnen niet zo goed uitgewerkt. Het komt ook niet mooi samen zoals je van een film als deze misschien mag verwachten. Op de achtergrond speelt zich ook nog een protest af waar we een glimp van zien, maar niets mee wordt gedaan. Jammer dat het allemaal zo gelopen is, want de film had zeker potentieel.

Conclusie
Hotel Artemis belooft meer dan het waar kan maken, maar de cast is top.

1 2 3 4 5 70