Review: Isn’t It Romantic (2019)

Natalie (Rebel Wilson) gelooft niet in de liefde. Op een dag wordt ze wakker in een romantische komedie. Hoe cynisch ze eigenlijk ook is, ze begint langzaam steeds meer open te staan voor de liefde.

Beoordeling
Isn’t It Romantic kreeg rond Valentijnsdag een bioscooprelease in Amerika, maar met dank aan Netflix kunnen wij de film meteen op ons gemakje thuis bekijken. Wat dat betreft is Netflix goed bezig op het romcom front, want eerdere releases als Set It Up en To All the Boys I’ve Loved Before waren ook zeer vermakelijk.

Isn’t It Romantic gooit het wel over een andere boeg. Het is geen traditionele romcom, maar onze heldin komt met veel tegenzin wel in deze wereld terecht. Regisseur Todd strauss-Schulson leverde met The Final Girls eerder een love letter aan de slasher film af en met Isn’t It Romantic doet hij eigenlijk hetzelfde voor romcoms. De film neemt op een intelligente manier het genre op de hak, dit in tegenstelling tot de domme spoof Date Movie dat het jaren eerder ook al probeerde. Daarnaast bezit Isn’t It Romantic net als The Final Girls veel hart en gaat het hier niet zozeer om liefde vinden, maar om lief zijn voor jezelf.

Rebel Wilson speelt een charmante hoofdrol en laat hier zien dat ze meer in huis heeft dan de komische rollen die we van haar gewend zijn. Ook de meer gevoelige momenten gaan haar goed af. Verder heeft ze goed samenspel met Adam Devine, die eerder met Rebel te zien was in de Pitch Perfect films. Liam Hemsworth heeft een grappige rol als haar love interest.

Conclusie
Isn’t It Romantic is een verfrissende romcom met een geslaagde twist en een charmante hoofdrol van Rebel Wilson.

Review: Escape Room (2019)

Zes voor elkaar onbekende mensen krijgen een uitnodiging om een exclusieve escape room te spelen. Ze moeten samenwerken om aan de dodelijke kamers te ontsnappen en ontdekken geleidelijk de reden voor hun beproeving.

Beoordeling
Goed nieuws! Deze Escape Room film is veel beter dan de gelijknamige verschrikking uit 2017 die nu op Netflix te vinden is. Het heeft gelukkig ook helemaal niets met die film te maken, de twee staan los van elkaar. Ik wil niet zeggen dat dit een perfecte film is, maar vermakelijk is het wel.

Escape Room begint met een ongelukkige openingsscène waarin iets teveel wordt verklapt. Vervolgens leren we de zes mensen kennen die we de film lang gaan volgen. De meest bekende gezichten zijn die van Deborah Ann Woll (True Blood, Daredevil) en Tyler Labine (Tucker and Dale vs Evil, en nu te zien in de serie New Amsterdam op Net5). Deze mensen zijn over het algemeen een stuk sympathieker dan de mensen die in die verschrikkelijke Escape Room film te vinden zijn en dan maakt de film ook een stuk leuker om te kijken. Ze komen in verschillende kamers terecht met interessante puzzels, waarvan de ondersteboven kamer het meest indrukwekkend is. Ik was bang dat dit het soort film zou zijn waarin iemand in een ventilatieschacht kruipt en plots door midden wordt gehakt. Gelukkig pakt deze Escape Room film het slimmer aan door echt aandacht te besteden aan het puzzelelement en focust het niet op bloedverlies om spanning te creëren.

Tot de laatste 15-20 minuten heb ik me echt prima vermaakt met Escape Room en daarom kan ik het einde van deze film gewoon niet begrijpen. Het werd echt met de minuut dommer. Zo komt onze Yorick van Wageningen in één scène voorbij om een gigantische exposition dump af te leveren. Ik ben blij om Yorick te zien, maar beste schrijvers van deze film, dit had echt anders gekund. Daarnaast lijkt er op het eind nog een extra einde aan te zijn geplakt. Het voelt als een soort post credits teaser voor een sequel. Prima, maar gooi het à la Happy Death Day 2U tussen de credits, want het voelde heel onnatuurlijk om deze scène er nog achteraan te plakken. Misschien klinkt dit vaag, maar als je de film hebt gezien, dan snap je wat ik bedoel.

Conclusie
Escape Room is een vermakelijke mysterie met een overwegend sympathieke cast. Alleen jammer van dat einde.

Review: Happy Death Day 2U (2019)

Door een experiment van Ryan (Phi Vu) wordt Tree (Jessica Rothe) tot haar grote schrik opnieuw wakker op haar verjaardag. Ze moet opnieuw de dag zien te overleven, maar ze ontdekt dat de gebeurtenissen van de dag die ze al talloze keren heeft beleefd anders verlopen dan voorheen.

Beoordeling
De originele Happy Death Day is één van mijn favoriete horrorfilms van de afgelopen jaren. Ik keek dan ook erg uit naar deze sequel. Hoewel ik er een beetje gemengde gevoelens over heb, vind ik het wel een zeer vermakelijke film. Wat ik een beetje jammer vind is dat Happy Death Day 2U geen horrorfilm is. Gezien het plot van de eerste film is het ook moeilijk om hier een sequel op te maken. In Happy Death Day is Tree al zo vaak doodgegaan. Hoe houd je het concept fris in een sequel? Christopher Landon, ook verantwoordelijk voor het eerste deel, pakt het slim aan door de wereld van Tree groter te maken dan alleen de time loop waar ze in vast zit. In deze sequel verwijzen ze dan ook naar Back to the Future 2 en je moet de film zelf maar gaan zien om te ontdekken hoe het allemaal in elkaar steekt. Om eerlijk te zijn vind ik het allemaal wel onnodig ingewikkeld, maar ik waardeer dat Landon voor een originele insteek ging. Horror staat hier op de achtergrond, want het is echt meer scifi en humor.

Na Happy Death Day was Tree al één van mijn favoriete final girls geworden, maar ze is nu één van mijn favoriete personages ooit. Jessica Rothe is fantastisch in deze rol en ik hoop dat we meer van haar (en Tree!) gaan zien in de toekomst. Ook de bijrollen zijn prima met Rachel Matthews als bitchy Danielle als uitblinker.

Conclusie
Happy Death Day 2U mist de horror van zijn voorganger, maar is een vermakelijke en originele sequel met een fantastisch Jessica Rothe in de hoofdrol.

Review: Cam (2018)

Alice (Madeline Brewer) is een camgirl onder de naam Lola. Ze haalt veel plezier uit haar werk en probeert zich onder de 20 populairste camgirls te scharen. Op een dag wordt Lola’s account overgenomen door een dubbelganger.

Beoordeling
Cam is onlangs toegevoegd aan Netflix. In horror kringen had ik veel goede dingen over deze film gehoord. Het horror aspect vind ik zelf minimaal. Je zou het kunnen vergelijken met een aflevering van Black Mirror. Neemt niet weg dat Cam op zichzelf een interessante film is, horror is niet nodig. In mijn ogen is Cam een metafoor voor social media. Sommige mensen zijn zo geobsedeerd met een perfect beeld van zichzelf creëren dat ze zichzelf daarin verliezen en social media uiteindelijk hun leven overneemt.

Madeline Brewer, die we nog kennen van Orange is the New Black en The Handmaid’s Tale, speelt hier sterk en zet een fearless performance neer. Wat ik verder kan waarderen is dat de makers ervoor hebben gekozen om de nudity op een laag pitje te houden. Niet dat ik nou zo preuts ben, maar het zou afleiden van waar de film werkelijk om draait en gelukkig doet Cam zichzelf daarin niet tekort.

Conclusie
Cam geeft een respectvol kijkje in de wereld van een camgirl en serveert het met een vleugje Black Mirror.

Review: Overlord (2018)

Tijdens de Tweede Wereldoorlog krijgt een groepje Amerikaanse soldaten de missie om een Duitse radiotoren op te blazen. Gaandeweg ontdekken ze dat de nazi’s mysterieuze experimenten uitvoeren op zowel burgers als soldaten.

Beoordeling
Toen Overlord werd aangekondigd ging het gerucht dat het een nieuwe Cloverfield film zou zijn. Gelukkig besloten J.J. Abrams en zijn Bad Robot productiemaatschappij het anders aan te pakken, want na The Cloverfield Paradox had ik er helemaal geen vertrouwen meer in.

Overlord wordt geadverteerd als een horrorfilm en, begrijp me niet verkeerd, dat is het ook. Maar het is in de eerste plaats een oorlogsfilm en het duurt even voordat de horror op gang komt. Dit is totaal niet erg. Ook zonder de horror elementen zou Overlord een goede film zijn en ik kan je vertellen: ik heb me geen moment verveeld. De film opent sterk met het droppen van de soldaten in vijandelijk gebied. Vervolgens weet het goed met je verwachtingen te spelen waardoor de spanning erin blijft. De personages zijn sympathiek en voor een film als deze goed uitgewerkt. Daarnaast wordt er ook nog eens goed geacteerd met Jovan Adepo, John Magaro en Wyatt Russell als uitblinkers.

Juist het horror aspect vond ik iets minder geslaagd. De mysterieuze experimenten zijn interessant, maar helaas zien we er maar een klein deel van. Dat had wat mij betreft wat beter uitgewerkt kunnen worden. De film wordt vergeleken met de game Wolfenstein en ik kan me wel vinden in die vergelijking. Dat is ook niet per se een negatief iets, maar ik had wel zonder die boss fight-achtige eindstrijd gekund.

Conclusie
Overlord is één van de grote verrassingen van het jaar. Een goede oorlogsfilm met horrorelementen en een sympathiek cast.

Review: Halloween (2018)

De gebeurtenissen uit de originele Halloween (1978) hebben nog altijd een grote impact op het leven van Laurie (Jamie Lee Curtis). Michael Myers heeft al die tijd in een psychiatrische kliniek gezeten, maar weet tijdens zijn overplaatsing te ontsnappen. Dit keer is Laurie voorbereid op zijn komst en is ze vastbesloten om hem te doden.

Beoordeling
Ik weet niet eens waar ik moet beginnen met de Halloween franchise. Horror icoon John Carpenter maakte in 1978 de originele Halloween, dat in 1981 werd opgevolgd met een sequel, Halloween II, waarin Michael Myers opnieuw achter Laurie aanging. In 2007 gaf Rob Zombie ons een remake en maakte daar ook een sequel op genaamd Halloween II. En nu is er deze nieuwe Halloween, wat geen remake is, maar een directe sequel op het origineel van Carpenter. Tussendoor zijn nog zes andere Halloween films gemaakt met wisselend succes, één zelfs zonder Michael(!) en één met Paul Rudd(!!), maar nu dwaal ik af.

Deze nieuwe Halloween negeert alle gebeurtenissen na het origineel en ook de Rob Zombie remakes. Laurie gaat hier – nog steeds getraumatiseerd na die verschrikkelijke nacht – opnieuw de strijd aan met Michael. Dit zou heel cool kunnen zijn, ware het niet dat we dit 20 jaar geleden ook al hadden gezien in Halloween: H20. In die film keerde Jamie Lee Curtis ook terug als Laurie en kwam ze opnieuw oog in oog te staan met the boogeyman (Joseph Gordon-Levitt, Michelle Williams, Josh Hartnett en LL Cool J liepen ook rond – wat mis ik ’90s horror!). Gezien de al chaotische tijdslijn van de Halloween films, had ik er geen probleem mee dat ze een nieuwe Michael vs Laurie poging gingen wagen. Ik vond alleen David Gordon Green en Danny McBride, de mannen achter Your Highness, een beetje een vreemde keuze. Maar goed, na alle positieve recensies ging ik enigszins hoopvol naar Halloween, maar het eindigde voor mij in een grote teleurstelling. Ik vond de film namelijk saai en ook mijn vriend zat gedesinteresseerd naar het scherm te staren.

Persoonlijk vond ik dat er weinig spanning en vaart in de film zat. Michael heeft hier geen motief dus hij doodt wat op zijn pad komt en komt toevallig bij het huis van Laurie terecht. Haar hele leven heeft in het teken van Michael gestaan en zij betekent niets voor hem. Een interessant gegeven dat helaas niet goed wordt uitgewerkt. Er zitten een aantal tenenkrommende scènes in de film, denk aan die scène met de politieagenten over een boterham met pindakaas en het slecht acterende jongetje dat dansles wilt volgen. Deze scènes voegen echt niets toe. Dan is er nog een scène met de nieuwe Loomis die nergens op slaat. De film zit vol verwijzingen naar het origineel, wat leuk is maar Green en McBride slaan erin door. Oh en waarom zijn zoveel kills offscreen?

Is het dan allemaal slecht? Nee, Curtis is in topvorm, Andi Matichak zet een goede rol neer als kleindochter van Laurie, en Will Patton, Judy Greer en Toby Huss zijn altijd welkom. De eindstrijd tussen Michael en Laurie mag er ook wezen.

Conclusie
Halloween geeft ons opnieuw een goede Laurie vs Michael showdown, maar de film is verder eerder frustrerend dan eng of vermakelijk.

1 2 3 70