Review: Truth or Dare (2018)

Wereldverbeteraar Olivia (Lucy Hale van Pretty Little Liars) ontmoet op vakantie de charmante Carter (Landon Liboiron). Hij overtuigt haar en haar vrienden om truth or dare te spelen, maar ze komen er te laat achter dat zijn versie dodelijke gevolgen heeft.

Beoordeling
Hoewel ik ruim buiten de doelgroep van tienerhorror Truth or Dare val, heb ik stiekem een zwak voor glossy horrorfilms vol met bekende gezichten uit verschillende (tiener)series. Voor mij was de film dan ook een must see en waarschijnlijk heb ik er ook wel meer van genoten dan de meeste mensen. Het concept – een dodelijk spelletje truth or dare – is simpel, maar heeft veel potentieel. Het is jammer dat de film zichzelf iets te serieus neemt, want juist met dit concept zou Truth or Dare balls to the wall moeten gaan à la de Final Destination sequels. Eigenlijk gebeurt dit alleen tijdens de eerste dood, die al in de trailer is gespoiled, al is er een scène op het dak die ook vrij effectief is.

Misschien wel het grootste probleem van deze Blumhouse productie is dat de personages bijna allemaal heel erg onsympathiek zijn. Olivia is verschrikkelijk en wordt gaandeweg alleen maar erger, dit in tegenstelling tot de heldin uit een andere recente Blumhouse productie, namelijk de bitchy Tree (Jessica Rothe) van het veel betere Happy Death Day die juist sympathieker wordt. Het is moeilijk om met de personages mee te leven als je ze liever dood wilt zien. De enige van het stel die echt likeable is is de token gay guy Brad, gespeeld door Hayden Szeto van The Edge of Seventeen (aanrader!). Verder is Tyler Posey (Teen Wolf) als Lucas vrij neutraal, maar de rest van de personages gespeeld door Violett Beane (The Flash), Sophia Ali (Grey’s Anatomy), Nolan Gerard Funk (Awkward) en Liboiron (Hemlock Grove) zijn zwaar irritant.

Conclusie
Echt eng wordt Truth or Dare nooit, maar als je van tienerhorror met bekende gezichten houdt dan is het de moeite waard.

Review: Bad Samaritan (2018)

Sean (Robert Sheehan) is een getalenteerde fotograaf die inbraken pleegt om wat bij te verdienen. Tijdens een routine klus doet hij een gruwelijke ontdekking: hij vindt een vastgeketende vrouw (Kerry Condon) in het huis van een rijke zakenman (David Tennant). Het lukt Sean niet om haar te bevrijden. Hij schakelt de hulp in van de politie, maar zijn verhaal wordt niet geloofd. Hij besluit om de vrouw toch zelf te bevrijden wat leidt tot een levensgevaarlijk kat-en-muisspel met haar kidnapper.

Beoordeling
Ik had nog niets over Bad Samaritan gehoord totdat ik de trailer zag toen ik naar A Quiet Place ging. Sindsdien is het erg stil gebleven rondom de release van deze thriller en eigenlijk ben ik wel een beetje verbaasd dat de film een bioscoop release heeft gekregen. Van star power moet Bad Samaritan het niet hebben, al kan ik Robert Sheehan nog wel waarderen van zijn rol in de Britse serie Misfits (staat op Netflix, aanrader!). Het oogt ook wel als een direct to VOD film. Dat gezegd kan ik dit soort thrillers vaak wel waarderen en heb ik me uiteindelijk prima vermaakt met Bad Samaritan. Het begint vrij goed, maar wat niet hielp is dat het begin me sterk doet denken aan één van mijn favoriete horrors van de afgelopen jaren: The Collector. In deze film sluipt een inbreker ook door een huis en komt hij voor een onaangename verrassing te staan. Alleen doet The Collector het kat-en-muisspel een stuk beter en weet het de spanning goed vast te houden. Dit lukt Bad Samaritan niet, met name wanneer Sean zelf maar op pad gaat. De over de top performance van David Tennant (Doctor Who) als de bad guy helpt ook niet en zijn motivatie is moeilijk om serieus te nemen. Wat overblijft is een vrij standaard crime thriller.

Conclusie
Bad Samaritan weet zijn potentieel niet waar te maken, maar is ondanks alles een vermakelijke zit.

Review: Unsane (2018)

Sawyer (Claire Foy) heeft al een geruime tijd te maken met een stalker (Joshua Leonard). Ze zoekt hulp en laat zichzelf per ongeluk opnemen in een psychiatrisch ziekenhuis. Daar komt ze oog in oog te staan met haar stalker. Is hij er echt of zit het allemaal in haar hoofd?

Beoordeling
Het bijzondere aan Unsane is dat regisseur Steven Soderbergh de film heeft opgenomen met een iPhone 7. Op zich een ambitieus project, maar heeft het toegevoegde waarde? Nee, dat niet. Het gebruik van een iPhone camera geeft de film iets voyeuristisch, iets wat passend is bij een film over een stalker. Helaas gebruikt Soderbergh deze techniek niet om uit het oogpunt van de stalker te filmen. Het zou juist perfect passen in de huidige tijdsgeest dat de stalker haar zou filmen met zijn mobieltje. Maar goed, Unsane neemt deze route dus niet. Een gemiste kans wat mij betreft.

Wat wel geslaagd is: de sterke, paranoïde performance van Claire Foy (The Crown). Haar Sawyer is behoorlijk onsympathiek, maar wat zet Foy haar goed neer. Zij krijgt prima tegenspel van Joshua Leonard (ja, die van The Blair Witch Project), Juno Temple (Horns) en komiek Jay Pharoah (Saturday Night Live).

Het verhaal begint sterk met de onvrijwillige opname van Sawyer, maar gaandeweg verzandt Unsane in een vrij standaard einde wat we wel vaker hebben gezien in psychologische horror/thrillers. Een subplot over de shady praktijken van het psychiatrisch ziekenhuis komt niet echt van de grond en juist daar hadden ze met betrekking tot de ontknoping wat meer mee mogen doen.

Conclusie
Unsane is een ambitieus project van Steven Soderbergh, maar de film moet het vooral hebben van de sterke performance van Claire Foy.

Review: Suburbicon (2017)

Welkom in Suburbicon: een Amerikaans voorstadje met prachtige huizen, smetteloze tuintjes en keurige gezinnen. Vader Gardner Lodge (Matt Damon) en zijn vrouw Rose (Julianne Moore) wonen hier met hun 10-jarige zoontje Nicky (Noah Jupe). Wanneer ze op een dag te maken krijgen met een gewelddadige overval, blijkt dit modelgezin een groot geheim te verbergen. Chantage, verraad en wraak nemen al snel de overhand in Suburbicon.

Beoordeling
Suburbicon is niet het type film dat ik zelf snel (of ooit) zou kijken, maar vriendlief wilde het zien en aangezien hij ook altijd horrorfilms met mij kijkt, gaf ik het een kans. De trailer gaf het idee dat het een quirky film zou zijn, maar dat is het dus echt niet. Regisseur George Clooney nam een bestaand script van Joel en Ethan Coen, en combineerde dit met een script over een echt bestaand donker gezin dat in een blanke buurt ging wonen en te maken kreeg met racisme. Geen idee waarom Clooney besloot om dit te doen. Had hij wat filler nodig om aan een bepaalde speelduur te komen? De twee verhaallijnen lopen totaal langs elkaar heen en komen op het eind ook niet samen. Qua toon past het ook niet bij elkaar. Ergens in Suburbicon zit een sterkere film verstopt en als Clooney zich alleen gefocust had op één van de twee verhalen dan was het al een stuk beter geweest. Met vlagen zit er zwarte humor in, maar het komt niet echt van de grond. Alleen Oscar Isaac weet de boel nog een beetje te redden in zijn veel te kleine rol.

Conclusie
Net als de blanke bewoners in Suburbicon weet George Clooney met deze film niet waar hij mee bezig is.

Review: A Quiet Place (2018)

Een man (John Krasinksi), zijn zwangere vrouw (Emily Blunt) en hun twee kinderen (Millicent Simmonds en Noah Jupe) proberen in stilte te overleven terwijl er levensgevaarlijke monsters ronddwalen die op geluid afkomen.

Beoordeling
John Krasinski was een lange tijd vooral bekend van zijn rol als Jim in de Amerikaanse versie van The Office. Na het grote succes van A Quiet Place gaat hij waarschijnlijk een mooie carrière als regisseur tegemoet. Dat Krasinski dit in hem had is een verrassing. Zijn eerdere regie pogingen Brief Interviews with Hideous Men en The Hollars lieten weinig indruk achter, maar met deze innovatieve horror weet hij zeker indruk te maken.

Wat A Quiet Place zo bijzonder maakt is dat er bijna niet in gesproken wordt en de film toch geen moment verveelt. Deze monster movie opent sterk met de introductie van het gezin en het mysterieuze monster. Het geringste geluidje kan dodelijk zijn en daardoor kunnen de meest doorsnee handelingen van de personages al voor spanning zorgen. Krasinski weet deze spanning tijdens de gehele speelduur vast te houden en krijgt hierin hulp van zijn real life wife Emily Blunt. Zij is fantastisch in haar rol en weet alle angst die haar personage doorstaat zonder woorden over te brengen. Met een minder sterke actrice was de film zeker niet zo geslaagd geweest. Daarnaast speelt de jonge dove actrice Millicent Simmonds een overtuigende bijrol.

Ik heb erg genoten van A Quiet Place, al is het zeker een film waarbij je niet teveel over het plot moet nadenken. De zwangerschap van Blunts personage zorgt voor verhoogde urgentie van de huidige situatie en dus meer spanning, maar het hele idee van een zwangerschap ten tijde van zo’n ellendige situatie is wat oogrollend. Maar goed, er gebeuren wel vaker ongelukjes.

Conclusie
A Quiet Place is briljant in zijn simpliciteit.

Review: The Killing of a Sacred Deer (2017)

Steven (Colin Farrell), een succesvolle chirurg, neemt de eigenaardige tiener Martin (Barry Keoghan) onder zijn hoede. Op een dag wordt zijn eigen zoon ziek en ontdekt Steven wat Martins werkelijke intentie is.

Beoordeling
Ik had veel goede dingen gehoord over The Killing of a Sacred Deer en dat heeft bij mij geleid tot vrij hoge verwachtingen. Ik heb regisseur Yorgos Lanthimos z’n eerdere film The Lobster niet gezien en daardoor was ik nog niet bekend met zijn eigenzinnige stijl van filmmaken. Film technisch vind ik Sacred Deer fascinerend om naar te kijken, omdat het allemaal net anders is dan een reguliere film. Het camerawerk zorgt voor afstand net als de onnatuurlijke dialogen en het robot-achtige acteerwerk. Wat dat betreft is het ook wel lastig om te investeren in de personages, omdat ze nooit echt als mensen aanvoelen. Overigens wilt dit niet zeggen dat het acteerwerk slecht is, want volgens mij doen Colin Farrell, Barry Keoghan en Nicole Kidman precies wat van hen verwacht wordt. De score maakt het af en zorgt ervoor dat je je nooit echt op je gemak voelt als je de film kijkt.

Hoewel ik Sacred Deer technisch gezien goed vind, liet het mij verder koud. Hierdoor ben ik in mijn eindscore van de film een stukje minder enthousiast dan de meeste van mijn collega bloggers. Al met al is The Killing of a Sacred Deer zeker de moeite waard.

1 2 3 67