31 dagen horror 2018: Christine, Hostel en meer

Vol goede moed ben ik begonnen aan 31 dagen horror, ofwel de hele maand oktober elke dag een horrorfilm kijken. In de praktijk bleek het nog best lastig om op een drukke dag er nog een film tussen te proppen en op dag 4 had ik er eigenlijk geen zin meer in, want ik wilde ’s avonds gewoon Expeditie Robinson kijken. Maar goed, het is wel gelukt! Hier verslag van de eerste dagen:

(sorry dat het aan de late kant is: ik was eerst een weekendje weg en toen ziek)

01. Christine (1983)
Met: Keith Gordon, John Stockwell, Harry Dean Stanton
Regie: John Carpenter
Soort horror: killer car, bovennatuurlijk

Op 1 oktober had ik geluk, want toen verscheen Christine op Netflix. Ik dacht dat ik deze verfilming van de Stephen King klassieker ooit al had gezien, maar behalve het beeld van een brandende Christine kwam niets mij bekend voor. Het is een film die oppervlakkig gezien toe is aan een remake. John Carpenter kennen we natuurlijk ook van Halloween en die film heeft op één of andere manier toch iets tijdsloos wat Christine niet heeft. Inhoudelijk gezien is deze killer car film erg onderhoudend en zeker nog het bekijken waard.

Fun fact: John Stockwell had later meer succes als regisseur van films als Crazy/Beautiful en Into the Blue.

02. Final Destination 3 (2006)
Met: Mary Elizabeth Winstead, Ryan Merriman, Kris Lemche
Regie: James Wong
Soort horror: bovennatuurlijk

Op dag 2 had ik zin in een wat luchtigere horrorfilm en ging ik voor Final Destination 3. Ik vind de FD films over het algemeen vooral erg fun en niet zozeer eng. Het origineel en deel 5 zijn mijn favorieten, maar deel 3 had ik al een tijdje niet gezien plus de altijd welkome Mary Elizabeth Winstead speelt de hoofdrol. Wat kan ik zeggen na deze rewatch? De film blijft leuk en heeft een aantal inventieve kills.

Fun fact: Kris Lemche en Jesse Moss waren eerder samen te zien in de weerwolf klassieker Ginger Snaps.

03. Hostel (2005)
Met: Jay Hernandez, Derek Richardson
Regie: Eli Roth
Soort horror: torture porn, xenofobie

Na Final Destination 3 vond ik dat ik voor het hardere horror werk moest gaan en koos ik voor Hostel. Deze film had ik zo’n 10 jaar geleden voor het laatst gezien, ook al heb ik de dvd al jaren in de kast staan. Hostel heeft z’n haters en dat kan ik begrijpen, maar het argument dat het een softcore porno is vind ik zwaar overdreven. Dit is zeker niet de eerste horrorfilm waarin blote borsten te zien zijn. Wat Eli Roth hier goed doet is inspelen op de angst voor het onbekende en Jay Hernandez zet met Paxton een sterke final guy neer.

Fun fact: Roth schreef de rol van Oli speciaal voor Eythor Gudjonsson nadat hij hem in IJsland had ontmoet tijdens de promotie van Cabin Fever. Hostel is zijn enige filmrol.

04. Incarnate (2016)
Met: Aaron Eckhart, Carice van Houten
Regie: Brad Peyton
Soort horror: bovennatuurlijk, bezetenheid

Op dag 4 besloot ik voor een film te gaan die ik nog nooit had gezien: Incarnate op Netflix. Binnen 10 minuten had ik al spijt, maar toch heb ik doorgezet. In Incarnate probeert Aaron Eckhart een jongetje te redden dat bezeten is door een demon. Ik hou niet eens van dit subgenre en ik heb er geen verklaring voor waarom ik uiteindelijk voor deze film heb gekozen. Misschien omdat ik verder bijna alles op Netflix al heb gezien. Neem mijn advies: sla deze film over.

Fun fact: Brad Peyton regisseerde ook de Dwayne Johnson films Journey 2: The Mysterious Island, San Andreas en Rampage.

Binnenkort meer 31 dagen horror!

Review: The Haunting of Hill House (2018) op Netflix

In hun jeugd woonden Steven (Michiel Huisman), Shirley (Elizabeth Reaser), Theo (Kate Siegel), Luke (Oliver Jackson-Cohen) en Nell Crain (Victoria Pedretti) met hun ouders (Carla Gugino en Henry Thomas) in Hill House, een groot landhuis wat later bekend zal staan als een spookhuis. Een tragedie brengt de familie Crain weer bij elkaar en de nu volwassen kinderen ontdekken wat er al die jaren geleden nu werkelijk in Hill House is gebeurd.

Beoordeling
The Haunting of Hill House is losjes gebaseerd op het gelijknamige boek van Shirley Jackson. Eerder kregen we al verfilmingen in de vorm van The Haunting (1963) en het minder geslaagde The Haunting (1999) met Liam Neeson en Catherine Zeta-Jones. In handen van Mike Flanagan (Oculus, Hush, Ouija: Origin of Evil en Gerald’s Game) komt het verhaal veel beter tot zijn recht. In deze 10-delige serie weet hij het beroemde verhaal eigen te maken, maar er zitten genoeg elementen uit het origineel in voor de liefhebbers. Wat wel belangrijk is om te weten is dat The Haunting of Hill House heel erg character driven is dus verwacht geen grote horror show. Flanagan neemt in de eerste vijf afleveringen de tijd om alle Crain kinderen te introduceren en in aflevering zes “Two Storms” staat een hoop familiedrama centraal. Laat me duidelijk zijn: dit zie ik niet als iets slecht. Aflevering vijf “The Bent-Neck Lady” en “Two Storms” vind ik de sterkste afleveringen van de serie, zelfs wanneer de horror wat meer op de achtergrond staat en dit zeg ik als grote horror fan. Verder laat Flanagan – vooral met “Two Storms” – zien dat hij ook technisch gezien erg sterk is, want de tracking shots in deze aflevering zijn uitstekend. Geloof me wanneer ik zeg dat ik Emmy’s naar Flanagan wil gooien.

De casting is ook sterk. Veel acteurs kennen we uit eerdere Flanagan projecten. Zo zagen we Elizabeth Reaser en haar jongere versie Lulu Wilson eerder moeder en dochter spelen in Ouija: Origin of Evil. Carla Gugino schitterde in Gerald’s Game en Flanagans echtgenote Kate Siegel duikt in meerder van zijn projecten op. En dan hebben we het nog niet eens gehad over Henry Thomas, Samantha Sloyan, James Lafferty en Annabeth Gish. Het is bijzonder dat de acteurs echt familie van elkaar lijken en ook de jongere acteurs zijn (qua gelijkenis) goed gecast. Michiel Huisman heeft een beetje een ondankbare rol als non-believer van de groep. Timothy Hutton is een welkome toevoeging als patriarch van de Crain familie.

Zijn er ook minpunten? Uhh.. niet veel. Zelf was ik alleen niet zo enthousiast over het einde wat ik nogal anticlimactisch vond. Ik heb wel een paar traantjes moeten laten dus ze deden in ieder geval iets goed. Persoonlijk vond ik na de opbouw van de eerste helft van het seizoen, zeker na “The Bent-Neck Lady”, dat de serie wel met een klapper had mogen eindigen en eigenlijk was het einde vrij ingetogen bij gebrek aan een beter woord.

Beoordeling
Moderne horror maestro Mike Flanagan levert met The Haunting of Hill House een masterclass televisie maken af.

Review: A Simple Favor (2018)

Vlogger Stephanie (Anna Kendrick) raakt bevriend met de mysterieuze Emily (Blake Lively). Op een dag vraagt Emily haar om een gunst: of ze haar zoontje Nicky van school wilt halen. Stephanie gaat akkoord, maar begint zich al snel zorgen te maken wanneer ze Emily niet meer kan bereiken.

Beoordeling
Regisseur Paul Feig is vooral bekend van komedies als Bridesmaids en The Heat. Met A Simple Favor gaat hij meer de Gone Girl richting op, want de verdwijning van een prachtige blondine staat ook hier centraal. Dit gaat gepaard met wat donkere humor in plaats van de plattere humor die we van hem gewend zijn. Gelukkig maar, want ik ben niet zo’n fan van zijn repertoire (okay, met uitzondering van Spy dan). A Simple Favor zit vol met twists waar Gossip Girl herself van zou smullen en daar word ik zelf ook blij van. Deze crime thriller bouwt zich uitstekend op naar een conclusie die uiteindelijk, in mijn ogen, wat tegenvalt. De film lijkt zichzelf nogal clever te vinden en dit vind ik in eerste instantie ook. Helaas vervalt het in een vrij fantasieloos (maar hilarisch over de top) einde wat overigens schijnt af te wijken van het gelijknamige boek van Darcey Bell.

Gelukkig is Blake Lively een stralend middelpunt om naar te kijken en zeker haar outfits zijn jaloers makend. Met The Age of Adaline, The Shallows en nu A Simple Favor op haar cv laat zij zeker haar veelzijdigheid zien. Anna Kendrick speelt ook prima en Henry Golding heeft na Crazy Rich Asians nu opnieuw een hit te pakken. Verder komen Dustin Milligan (90210), Eric Johnson (Smallville) en Linda Cardellini voorbij in kleine rolletjes.

Conclusie
A Simple Favor is een stijlvolle mysterie met een sterke cast.

31 dagen horror 2018

Het is weer oktober, oftewel horror maand hier op Be Cool, Sodapop! In 2016 gaf ik in oktober iedere dag een horrorfilm tip. Dit jaar heb ik besloten om dagelijks een horrorfilm te kijken en hier verslag van uit te brengen (al zal dat niet dagelijks gebeuren). Hier mijn (voorlopige) planning:

01. Christine (1983) – NETFLIX
02. Final Destination 3 (2006) – EIGEN COLLECTIE
03. Hostel (2005) – EIGEN COLLECTIE
04. Incarnate (2016) – NETFLIX
05. Bait (2012) – EIGEN COLLECTIE – RECENSIE
06. Urban Legends: Final Cut (2000) – EIGEN COLLECTIE
07. Freddy vs Jason (2003) – EIGEN COLLECTIE
08. Halloween (1978) – PATHÉ
09. American Horror Story: Apocalypse/The Walking Dead – FOX
10. American Horror Story: Apocalypse – FOX
11. American Horror Story: Asylum – NETFLIX
12. The Haunting of Hill House (serie) – NETFLIX – RECENSIE
13. Don’t Breathe (2016) – NETFLIX – RECENSIE
14. The Haunting of Hill House (serie) – NETFLIX – RECENSIE
15. Wrong Turn (2003) – EIGEN COLLECTIE
16. Apostle (2018) – NETFLIX
17. The Crazies (2010) – EIGEN COLLECTIE
18. Hell Fest (2018) – PATHÉ – RECENSIE
19. Dead Snow 2: Red vs Dead (2014) – NETFLIX – RECENSIE
20. Fright Night (2011) – VERONICA – RECENSIE
21. The Ruins (2008) – EIGEN COLLECTIE
22. Incident in a Ghostland (2018) – PATHÉ THUIS
23. Cursed (2005) – EIGEN COLLECTIE
24. Disturbing Behavior (1998) – EIGEN COLLECTIE
25. Wish Upon (2017) – EIGEN COLLECTIE
26.
27.
28.
29.
30.
31.

Heb jij nog een horror suggestie?

Review: Revenge (2017)

Jen (Matilda Lutz) is een weekendje weg met haar getrouwde lover (Kevin Janssens). Wanneer zijn vrienden plots op de stoep staan, loopt alles volledig uit de hand. Jen wordt voor dood achtergelaten en is uit op wraak.

Beoordeling
Ik keek al een tijdje uit naar Revenge, het succesvolle regiedebuut van Coralie Fargeat. Helaas had ik de vrije korte bioscooprelease van de film onlangs gemist. Tot mijn verbazing staat deze rape-revenge horror nu al op Pathé Thuis en heb ik de film nu eindelijk zelf kunnen bekijken. Ik ben geen fan van het rape-revenge subgenre gezien het seksuele geweld tegen vrouwen in deze films en de manier waarop dit in beeld wordt gebracht. Gelukkig pakt Revenge het wat beter aan. Hoewel Matilda Lutz er de hele film schaars gekleed bijloopt en de camera gefixeerd is op haar lijf, wordt juist het seksuele geweld meer geïnsinueerd dan echt in beeld gebracht. Daarnaast is de main bad guy, gespeeld door Kevin Janssens, ook een groot deel van de film naakt te zien waardoor Revenge minder exploiterend aanvoelt dan de meeste films binnen dit subgenre. Fargeat brengt het geheel stylish in beeld en levert met Revenge een sterk visitekaartje af.

Conclusie
Revenge is stylish gefilmd en minder exploiterend dan de meeste films binnen het rape-revenge subgenre.

Review: Peppermint (2018)

Nadat haar man en dochter voor haar ogen worden vermoord en de daders worden vrijgesproken, besluit Riley North (Jennifer Garner) wraak te nemen. Niet alleen op de daders zelf, maar ook op het corrupte rechtssysteem. Terwijl de politie haar probeert te pakken, ziet het publiek haar als beschermengel.

Beoordeling
Ik hoorde mensen zeggen dat ze Jennifer Garner niet vonden passen in deze actievolle rol in Peppermint. Dit verbaasde mij, omdat Garner zeventien jaar geleden doorbrak als de butt kicking CIA-agent Sydney Bristow in de J.J. Abrams serie Alias. Een rol waar zij 4 Emmy nominaties voor kreeg en een Golden Globe voor won. Ik was juist blij dat Garner met Peppermint weer terug naar haar action roots ging, want van rollen in Alexander and the Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day en Miracles From Heaven word ik niet echt enthousiast. Tuurlijk had ik liever gezien dat ze in een betere film terug naar haar action roots ging. Niet dat ik Peppermint zo slecht vond, maar het is een film waar je de afgelopen jaren al tien varianten van voorbij heb zien komen. Alleen is het nu een soort Death Wish met een vrouwelijke wreker en dat van de regisseur van het soortgelijke Taken. Dit is een film waarbij je zeker niet moet nadenken, want als je gaat nadenken over het plot dan wordt het een stuk minder leuk. Het is ook een film om makkelijk te vergeten.

Conclusie
Het is goed om Jennifer Garner weer in een actievolle rol te zien, maar Peppermint zelf biedt weinig nieuws in het wraak genre.

1 2 3 4 5 188