5 horror kijktips voor Halloween!

Het is weer bijna tijd voor Halloween, de tijd van het jaar om horrorfilms te kijken. Helaas valt het huidige aanbod van horrorfilms op Netflix een beetje tegen dit jaar en de meeste aanraders die er zijn stonden al op mijn lijstje van vorig jaar. Dus vandaag ga ik voor 4 films die nu te huur (en in sommige gevallen te koop) zijn en een klassieker die wel te vinden is op Netflix.

Happy Death Day (2017) | RECENSIE
Met: Jessica Rothe, Israel Broussard
Het verhaal: Tree (Rothe) is een studente die steeds dezelfde afschuwelijke dag waarop ze vermoord wordt opnieuw meemaakt, en er keer op keer achter probeert te komen wie haar wilt vermoorden.
Waarom een aanrader? Happy Death Day is één van mijn favoriete horrorfilms van de afgelopen jaren. Gezien het Groundhog Day-achtige plot is het een frisse wind binnen het horrorgenre en Jesssica Rothe maakt van Tree één van mijn favoriete final girls.

The Strangers: Prey at Night (2018) | RECENSIE
Met: Martin Henderson, Christina Hendricks, Bailee Madison
Het verhaal: Cindy (Hendricks) en Mike (Henderson) brengen hun rebelse dochter Kinsey (Madison) naar een internaat en zoon Luke (Lewis Pullman) moet verplicht mee met dit gezinsuitje. Tijdens een overnachting in een verder verlaten vakantiepark wordt het gezin aangevallen door drie gemaskerde vreemdelingen.
Waarom een aanrader? De killer ’80s soundtrack en die uitstekende zwembad scène!

Hereditary (2018) | RECENSIE
Met: Toni Collette, Gabriel Byrne, Alex Wolff
Het verhaal: Het overlijden van de moeder van Annie (Collette) heeft een grote impact op haar gezin. Ze ontdekken dat ze een groot geheim met zich meedroeg wat Annie’s gezin dreigt te verscheuren.
Waarom een aanrader? Hereditary is geen film om tijdens een Halloween feestje te bekijken. Nee, dit is een film die je beter in je eentje kan kijken zonder afleiding, zodat je zelf alle clues kan ontdekken die regisseur Ari Aster door de film heen heeft verspreid. Daarnaast is het acteerwerk van Collette en Wolff uitstekend. Mijn favoriete film van het jaar!

Revenge (2017) | RECENSIE
Met: Matilda Lutz, Kevin Janssens
Het verhaal: Jen (Matilda Lutz) is een weekendje weg met haar getrouwde lover (Kevin Janssens). Wanneer zijn vrienden plots op de stoep staan, loopt alles volledig uit de hand. Jen wordt voor dood achtergelaten en is uit op wraak.
Waarom een aanrader? Het is stijlvol gefilmd en minder exploiterend dan de meeste rape revenge films

The Fly (1986)
Met: Jeff Goldblum, Geena Davis
Het verhaal: Een onderzoeker mengt zijn dna per ongeluk met het dna van een vlieg en verandert zelf in een gigantische vlieg.
Waarom een aanrader? The Fly is een echte klassieker binnen het horrorgenre, zowel eng als tragisch. Jeff Goldblum speelt sterk en ook de make up effecten zijn top. En The Fly staat wel op Netflix!

Heb jij nog een horror kijktip?

Review: Incident in a Ghostland (2018)

Op de eerste avond in hun nieuwe woning worden zusjes Beth (Emilia Jones) en Vera (Taylor Hickson) en hun moeder (Mylène Farmer) aangevallen door twee gestoorde individuen. De aanval heeft grote gevolgen en de meiden gaan anders om met hun trauma.

Beoordeling
Laat ik maar meteen beginnen met melden dat Incident in a Ghostland geen bovennatuurlijke elementen heeft. Er zitten geen geesten in de film. De horror komt vanuit het verschrikkelijke leed dat de meiden moeten ondergaan. Ik had ook niet anders kunnen verwachten van Pascal Laugier, de man die ons eerder Martyrs gaf. Jammer dat hij met Incident in a Ghostland een soortgelijke route opgaat, want het martelen van vrouwen staat voor mij niet gelijk aan entertainment. Sterker nog, Ghostland is een behoorlijk onplezierige film en niet één die je moet opzetten als je zin hebt in een avondje griezelen. Trauma en dissociatie staan centraal en hoewel dat interessante onderwerpen zijn, vond ik de film behoorlijk nietszeggend. Daarnaast komen we niets te weten over de motieven van de bad guys. Eén is een verstandelijk beperkte bruut met een liefde voor poppen en dat was zijn hele personage. Zoals we bij The Strangers gezien hebben kan het eng zijn wanneer de daders geen motief hebben en voor die vrij simpele home invasion klassieker werkt het. Maar in Ghostland wordt het trauma van de meiden zo breed uitgemeten dat het goedkoop voelt dat ze worden aangevallen door twee wandelende clichés. Zo lijkt het of de film niet meer is dan de marteling van twee meisjes zonder een verhaal eromheen en dat voelt heel leeg.

Conclusie
Incident in a Ghostland toont pure horror, maar is geen vermakelijke film.

Review: Hell Fest (2018)

Natalie (Amy Forsyth) gaat met haar vrienden naar Hell Fest, een event dat vergelijkbaar is met Halloween Fright Nights van Walibi. Terwijl iedereen zich prima vermaakt wordt Natalie gestalkt door een echte moordenaar, maar niemand wilt haar geloven.

Beoordeling
Hoewel ik een grote horror fan ben, heb ik nooit zo’n behoefte gehad om naar iets als Walibi Fright Nights te gaan. Geef mij maar horrorfilms, in plaats van mensen die plots tevoorschijn springen om mij te laten schrikken. De personages uit Hell Fest hebben, op Natalie na, wel veel zin in een avondje schrikken en dus gaan wij als kijker met ze mee op avontuur. Het begint vrij onschuldig en de meeste schrikmomenten komen dan ook door de dingen en medewerkers in het park totdat onze “heldin” toevallig de killer tegenkomt in één van de attracties. Ze denkt dat hij bij de show hoort en moedigt hem zelfs aan om een meisje te vermoorden. Vervolgens heeft de killer het op Natalie en haar vrienden gemunt. Hoewel de film zelf niet echt eng is, is het idee wel eng dat het werkelijk kan gebeuren dat één of andere gek besluit om gebruik te maken van zo’n setting om zelf te moorden. Hell Fest toont dat alle bezoekers, ook de killer, bij binnenkomst eerst worden gecontroleerd op wapens. De killer heeft geen wapen mee, maar gebruikt wat hij in het park kan vinden om mensen te doden. Zijn gebrek aan motief maakt hem nog enger.

Verder heb ik niet echt iets positiefs over Hell Fest te zeggen. Het is vermakelijk, maar ook een film die je snel weer vergeet. De personages vond ik niet erg sympathiek, niet goed uitgewerkt en ook niet altijd goed geacteerd. Horror icoon Tony Todd heeft een cameo en verder is het bekendste gezicht uit de cast Bex Taylor-Klaus die we nog kennen van de Scream tv-serie.

Beoordeling
Hell Fest is prima vermaak voor een avondje griezelen, maar ook een film om snel weer te vergeten.

31 dagen horror 2018: Freddy vs Jason, Halloween en meer

Hier deel 2 van mijn verslag van 31 dagen horror. In mijn eerste verslag schreef ik al dat ik het lastig vond om elke dag de tijd (en soms zin) te maken om een horrorfilm te kijken. De uitdaging werd nog groter toen ik met mijn vriend een weekendje naar Center Parcs ging. Uiteindelijk is het wel gelukt om er iedere dag één te kijken, ook al had mijn vriend er geloof ik meer zin in dan ik.

05. Bait (2012)
Met: Sharni Vinson, Xavier Samuel, Julian McMahon
Regie: Kimble Rendall
Soort horror: haaien, survival

Mijn vriend koos deze dag voor Bait, één van mijn favoriete haaienfilms. Hier is het plot: er is een haai in een ondergelopen supermarkt. Er is weinig goeds aan deze film, maar het is wel cheesy fun en dat maakt Bait zeker rewatchable.

Fun fact: Sharni Vinson is een veel betere heldin in de home invasion horror You’re Next.

06. Urban Legends: Final Cut (2000)
Met: Jennifer Morrison, Eva Mendes, Loretta Devine
Regie: John Ottman
Soort horror: slasher

Urban Legend is één van mijn all time favoriete horrorfilms en ook de sequel, Final Cut, is erg vermakelijk. Amy (een nog erg jonge Jennifer Morrison van Once Upon a Time) studeert aan een prestigieuze filmschool. Ze besluit om een horrorfilm te maken gebaseerd op broodje aap verhalen en dat loopt natuurlijk uit de hand. Ik ben toch niet de enige die de Urban Legend films kan waarderen?!

Fun fact: Michael Bacall, de screenwriter van Scott Pilgrim vs the World en 21 en 22 Jump Street, heeft een bijrol en deelt meeste van zijn screentime met Black-ish ster Anthony Anderson.

07. Freddy vs Jason (2003)
Met: Robert Englund, Monica Keena, Jason Ritter
Regie: Ronny Yu
Soort horror: slasher

Mijn vriend had Freddy vs Jason nog nooit gezien en dat kan niet in mijn wereld, en dus hebben we op dag 7 de strijd tussen deze horror iconen bekeken. Het blijft een vermakelijke film, ook al is het acteerwerk grotendeels om te huilen. Robert Englund blijft natuurlijk geweldig als Freddy! <3

Fun fact: Evangeline Lilly, bekend van Lost en Ant-Man, is een extra in Freddy vs Jason. Je kan haar zien in een school scène, wanneer Monica Keena herenigd wordt met Jason Ritter.

08. Halloween (1978)
Met: Jamie Lee Curtis, Donald Pleasence, P.J. Soles
Regie: John Carpenter
Soort horror: slasher

Maar een paar dagen was de originele Halloween te zien in Pathé en aangezien ik deze klassieker nog nooit op de big screen had gezien, moest ik wel gaan! De film was natuurlijk top, maar de beleving iets minder. Er gingen tijdens de film steeds mensen weg en andere bezoekers moesten steeds lachen op momenten dat de film zeker niet grappig was. Hmmm…

Fun fact: Carpenter gaf de rol van Lynda aan P.J. Soles nadat hij haar had gezien in Carrie.

Volgende keer in 31 dagen horror: ik vertel je hoe het totaal misliep met 31 dagen horror toen ik ziek werd.

31 dagen horror 2018: Christine, Hostel en meer

Vol goede moed ben ik begonnen aan 31 dagen horror, ofwel de hele maand oktober elke dag een horrorfilm kijken. In de praktijk bleek het nog best lastig om op een drukke dag er nog een film tussen te proppen en op dag 4 had ik er eigenlijk geen zin meer in, want ik wilde ’s avonds gewoon Expeditie Robinson kijken. Maar goed, het is wel gelukt! Hier verslag van de eerste dagen:

(sorry dat het aan de late kant is: ik was eerst een weekendje weg en toen ziek)

01. Christine (1983)
Met: Keith Gordon, John Stockwell, Harry Dean Stanton
Regie: John Carpenter
Soort horror: killer car, bovennatuurlijk

Op 1 oktober had ik geluk, want toen verscheen Christine op Netflix. Ik dacht dat ik deze verfilming van de Stephen King klassieker ooit al had gezien, maar behalve het beeld van een brandende Christine kwam niets mij bekend voor. Het is een film die oppervlakkig gezien toe is aan een remake. John Carpenter kennen we natuurlijk ook van Halloween en die film heeft op één of andere manier toch iets tijdsloos wat Christine niet heeft. Inhoudelijk gezien is deze killer car film erg onderhoudend en zeker nog het bekijken waard.

Fun fact: John Stockwell had later meer succes als regisseur van films als Crazy/Beautiful en Into the Blue.

02. Final Destination 3 (2006)
Met: Mary Elizabeth Winstead, Ryan Merriman, Kris Lemche
Regie: James Wong
Soort horror: bovennatuurlijk

Op dag 2 had ik zin in een wat luchtigere horrorfilm en ging ik voor Final Destination 3. Ik vind de FD films over het algemeen vooral erg fun en niet zozeer eng. Het origineel en deel 5 zijn mijn favorieten, maar deel 3 had ik al een tijdje niet gezien plus de altijd welkome Mary Elizabeth Winstead speelt de hoofdrol. Wat kan ik zeggen na deze rewatch? De film blijft leuk en heeft een aantal inventieve kills.

Fun fact: Kris Lemche en Jesse Moss waren eerder samen te zien in de weerwolf klassieker Ginger Snaps.

03. Hostel (2005)
Met: Jay Hernandez, Derek Richardson
Regie: Eli Roth
Soort horror: torture porn, xenofobie

Na Final Destination 3 vond ik dat ik voor het hardere horror werk moest gaan en koos ik voor Hostel. Deze film had ik zo’n 10 jaar geleden voor het laatst gezien, ook al heb ik de dvd al jaren in de kast staan. Hostel heeft z’n haters en dat kan ik begrijpen, maar het argument dat het een softcore porno is vind ik zwaar overdreven. Dit is zeker niet de eerste horrorfilm waarin blote borsten te zien zijn. Wat Eli Roth hier goed doet is inspelen op de angst voor het onbekende en Jay Hernandez zet met Paxton een sterke final guy neer.

Fun fact: Roth schreef de rol van Oli speciaal voor Eythor Gudjonsson nadat hij hem in IJsland had ontmoet tijdens de promotie van Cabin Fever. Hostel is zijn enige filmrol.

04. Incarnate (2016)
Met: Aaron Eckhart, Carice van Houten
Regie: Brad Peyton
Soort horror: bovennatuurlijk, bezetenheid

Op dag 4 besloot ik voor een film te gaan die ik nog nooit had gezien: Incarnate op Netflix. Binnen 10 minuten had ik al spijt, maar toch heb ik doorgezet. In Incarnate probeert Aaron Eckhart een jongetje te redden dat bezeten is door een demon. Ik hou niet eens van dit subgenre en ik heb er geen verklaring voor waarom ik uiteindelijk voor deze film heb gekozen. Misschien omdat ik verder bijna alles op Netflix al heb gezien. Neem mijn advies: sla deze film over.

Fun fact: Brad Peyton regisseerde ook de Dwayne Johnson films Journey 2: The Mysterious Island, San Andreas en Rampage.

Binnenkort meer 31 dagen horror!

Review: The Haunting of Hill House (2018) op Netflix

In hun jeugd woonden Steven (Michiel Huisman), Shirley (Elizabeth Reaser), Theo (Kate Siegel), Luke (Oliver Jackson-Cohen) en Nell Crain (Victoria Pedretti) met hun ouders (Carla Gugino en Henry Thomas) in Hill House, een groot landhuis wat later bekend zal staan als een spookhuis. Een tragedie brengt de familie Crain weer bij elkaar en de nu volwassen kinderen ontdekken wat er al die jaren geleden nu werkelijk in Hill House is gebeurd.

Beoordeling
The Haunting of Hill House is losjes gebaseerd op het gelijknamige boek van Shirley Jackson. Eerder kregen we al verfilmingen in de vorm van The Haunting (1963) en het minder geslaagde The Haunting (1999) met Liam Neeson en Catherine Zeta-Jones. In handen van Mike Flanagan (Oculus, Hush, Ouija: Origin of Evil en Gerald’s Game) komt het verhaal veel beter tot zijn recht. In deze 10-delige serie weet hij het beroemde verhaal eigen te maken, maar er zitten genoeg elementen uit het origineel in voor de liefhebbers. Wat wel belangrijk is om te weten is dat The Haunting of Hill House heel erg character driven is dus verwacht geen grote horror show. Flanagan neemt in de eerste vijf afleveringen de tijd om alle Crain kinderen te introduceren en in aflevering zes “Two Storms” staat een hoop familiedrama centraal. Laat me duidelijk zijn: dit zie ik niet als iets slecht. Aflevering vijf “The Bent-Neck Lady” en “Two Storms” vind ik de sterkste afleveringen van de serie, zelfs wanneer de horror wat meer op de achtergrond staat en dit zeg ik als grote horror fan. Verder laat Flanagan – vooral met “Two Storms” – zien dat hij ook technisch gezien erg sterk is, want de tracking shots in deze aflevering zijn uitstekend. Geloof me wanneer ik zeg dat ik Emmy’s naar Flanagan wil gooien.

De casting is ook sterk. Veel acteurs kennen we uit eerdere Flanagan projecten. Zo zagen we Elizabeth Reaser en haar jongere versie Lulu Wilson eerder moeder en dochter spelen in Ouija: Origin of Evil. Carla Gugino schitterde in Gerald’s Game en Flanagans echtgenote Kate Siegel duikt in meerder van zijn projecten op. En dan hebben we het nog niet eens gehad over Henry Thomas, Samantha Sloyan, James Lafferty en Annabeth Gish. Het is bijzonder dat de acteurs echt familie van elkaar lijken en ook de jongere acteurs zijn (qua gelijkenis) goed gecast. Michiel Huisman heeft een beetje een ondankbare rol als non-believer van de groep. Timothy Hutton is een welkome toevoeging als patriarch van de Crain familie.

Zijn er ook minpunten? Uhh.. niet veel. Zelf was ik alleen niet zo enthousiast over het einde wat ik nogal anticlimactisch vond. Ik heb wel een paar traantjes moeten laten dus ze deden in ieder geval iets goed. Persoonlijk vond ik na de opbouw van de eerste helft van het seizoen, zeker na “The Bent-Neck Lady”, dat de serie wel met een klapper had mogen eindigen en eigenlijk was het einde vrij ingetogen bij gebrek aan een beter woord.

Beoordeling
Moderne horror maestro Mike Flanagan levert met The Haunting of Hill House een masterclass televisie maken af.

1 2 3 4 188