Review: Leatherface (2017)

Een jonge Leatherface ontsnapt uit een psychiatrisch ziekenhuis met drie andere patiënten. Ze ontvoeren een jonge verpleegster (Vanessa Grasse) en gaan op een dodelijke road trip terwijl een wraakzuchtige agent (Stephen Dorff) op hun hielen zit.

Beoordeling
Hoewel ik een grote horror liefhebber ben, ben ik nooit zo’n fan geweest van The Texas Chain Saw Massacre. Ik kan het niet echt verklaren. Ik heb er gewoon niet zoveel mee en Franklin was zwaar irritant. Na TCM volgden drie sequels (o.a. met Matthew McConaughey en Renée Zellweger!) totdat er in 2003 een geslaagde remake kwam met Jessica Biel in de hoofdrol. Deze remake kreeg weer een prequel genaamd The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning met Jordana Brewster. In 2013 kwam Texas Chainsaw 3D met Alexandra Daddario en Scott Eastwood, een directe sequel op het origineel en nu is er Leatherface. Hoe past Leatherface in dit plaatje? Deze film is een prequel op het origineel en negeert de gebeurtenissen uit de eerdere prequel The Beginning.

Ik heb veel slechte dingen over Leatherface gehoord, maar ik heb me er prima mee vermaakt. Het grote probleem is dat de film tot de laatste 15 minuten ofzo niet aanvoelt als een Texas Chainsaw Massacre film. Dus als je had gehoopt op een origin story waarin we jonge Jed zien opgroeien tot de Leatherface we know and love dan moet ik je teleurstellen. De film presenteert zichzelf als een soort whodunnit: je mag raden wie van de drie tieners uiteindelijk Leatherface zal worden. Helaas is dit zo voorspelbaar dat ik echt hoopte op een plottwist waarin Finn Jones (Loras van Game of Thrones) geen deputy bleek te zijn maar de echte Jed.

Stephen Dorff als wraakzuchtige politieagent met een vendetta tegen de Sawyer clan probeert de main verhaallijn nog een beetje een TCM-vibe te geven, al is zijn subplot niet erg boeiend. Lili Taylor is wel lekker op dreef als gestoorde Sawyer matriarch. De jonge acteurs spelen redelijk met Jessica Madsen als uitblinker.

Conclusie
Leatherface werkt beter als een op zichzelf staande horrorfilm dan als prequel op The Texas Chain Saw Massacre.

Review: Annihilation (2018)

Als haar man (Oscar Isaac) verdwijnt tijdens een geheime missie, gaat biologe Lena (Natalie Portman) mee op expeditie naar een mysterieuze regio die is afgegrendeld door de Amerikaanse regering.

Beoordeling
Na het succes van Ex Machina verwacht je niet dat de nieuwste film van Alex Garland een bioscoop release zou overslaan en meteen op Netflix te zien zou zijn. Wees gerust, dat is niet omdat Annihilation slecht is à la The Cloverfield Paradox. Waar dat dan wel mee te maken heeft? Het schijnt dat David Ellison, een financier van Paramount Pictures, weinig vertrouwen had in de film en veranderingen wilde zien, iets waar producer Scott Rudin het niet mee eens was. Uiteindelijk werd besloten om Garland’s visie in tact te houden. De internationale distributie van de film werd in handen te geven van Netflix, waarschijnlijk tegenover een flinke som geld om er zeker van te zijn dat de kosten van Paramount gedekt worden. Ik snap deze keuze wel, want Annihilation is een film die moeilijk te verteren is voor het brede publiek en waarschijnlijk niet veel geld had opgebracht.

Annihilation is gebaseerd op het gelijknamige boek van Jeff VanderMeer. De titel betekent vernietiging en in de film staat het thema zelfvernietiging centraal. In mijn belevenis drukt Garland op een gegeven moment ook op een self destruct knopje. Annihilation begint sterk met het verdriet van Lena en de start van de mysterieuze expeditie waar ze zich voor opgeeft. Het team bestaat naast Lena uit vier andere vrouwen: een psycholoog (Jennifer Jason Leigh), een paramedicus (Gina Rodriguez), een geomorfoloog (Tuva Novotny) en een natuurkundige (Tessa Thompson). Binnen ‘the Shimmer’, ofwel het gebied waar ze zich in bevinden, gebeuren vreemde dingen wat tot op een zekere hoogte interessant is. Helaas was Garland me tegen het einde van de film echt kwijt. Er zijn vast genoeg mensen die het einde fantastisch vinden, maar ik kon me er niet in vinden en vond het zwaar anticlimactisch. Het is maar welke betekenis je erin wilt zien, I guess.

Conclusie
Annihilation begint sterk, maar brengt zichzelf om zeep door een teleurstellend einde.

Review: Red Sparrow (2018)

Voormalig ballerina Dominika Egorova (Jennifer Lawrence) wordt tegen haar wil in opgeleid tot ‘Sparrow’, een verleidelijke geheim agente van de Russische veiligheidsdienst.

Beoordeling
Het is niet dat ik zozeer hoge verwachtingen had van Red Sparrow, maar ik had er wel iets meer van verwacht. Deze spy thriller begint vrij sterk met het einde van Dominika’s ballet carrière en de wanhoop die volgt nu ze geen inkomsten en toekomst perspectief meer heeft. De film wankelt in mijn belevenis wel zodra Joel Edgerton als een Amerikaanse CIA agent in beeld komt, maar tot en met de scènes in de ‘Sparrow’ school weet ik me prima te vermaken (al vind ik wel dat er teveel seksueel geweld in de film zit). Wanneer Dominika dan eindelijk op een echte missie wordt gestuurd en haar verhaallijn met die van Edgerton verweven wordt, stort Red Sparrow in elkaar. Vanaf dat punt wordt het echt een gekunsteld zooitje met twee hoofdrolspelers die het slechtste in elkaar naar boven lijken te halen. Nu ben ik nooit zo’n fan geweest van Edgerton, die op zich prima kan acteren, maar de uitstraling heeft van een stuk karton. Als Lawrence in deze rol niet op haar charme mag leunen dan moet ze wel een tegenspeler hebben die wat meer leven in de brouwerij brengt en dat lukt Edgerton niet. Ze hebben totaal geen chemie waardoor hun “romance” erg pijnlijk is om naar te kijken.

Gelukkig lijkt onze Belgische buur Matthias Schoenaerts wat meer lol te hebben als de bad guy net als Charlotte Rampling als strenge ‘Sparrow’ instructrice. Eigenlijk zit er stiekem een top cast in Red Sparrow verstopt, alleen komen de meeste acteurs niet tot hun recht.

Conclusie
Red Sparrow had veel potentieel, maar verzandt in middelmatigheid.

Oscars 2018: mijn voorspellingen

Dit weekend worden de Academy Awards voor de 90e keer uitgereikt en zoals ieder jaar doe ik mijn voorspellingen. Ik vind het een beetje een saai Oscar jaar, want naar mijn gevoel liggen de winnaars al een tijdje ‘vast’. Tijdens het afgelopen awards seizoen kwamen steeds dezelfde winnaars voorbij en ik verwacht niet dat de Academy zal gaan afwijken. Ik deel hieronder met jullie mijn voorspellingen in de belangrijkste categorieën en daarnaast een ‘dark horse’, een film of acteur/regisseur die misschien nog voor een verrassing kan zorgen.

Best Picture:
– Call Me by Your Name
– Darkest Hour
– Dunkirk
– Get Out
– Lady Bird
– Phantom Thread
– The Post
– The Shape of Water
– Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

Mijn voorspelling is dat Three Billboards zal winnen ondanks dat Martin McDonagh geen nominatie voor zijn regie heeft gekregen (het is Argo destijds ook gelukt zonder nominatie voor Ben Affleck). The Shape of Water heeft de Producer’s Guild Award gewonnen, maar ik denk dat de echte dark horse hier Get Out is. De social commentary van de film past wel bij de huidige tijdsgeest in Hollywood.

Best Achievement in Directing:
– Dunkirk, Christopher Nolan
– Get Out, Jordan Peele
– Lady Bird, Greta Gerwig
– Phantom Thread, Paul Thomas Anderson
– The Shape of Water, Guillermo del Toro

Guillermo del Toro gaat het beeldje mee naar huis nemen voor beste regie. Alleen Jordan Peele zou zijn feestje kunnen verpesten. Greta Gerwig is geliefd voor Lady Bird (en een vrouw ja, Natalie Portman!), maar ik denk dat de Academy haar nog te groen vindt om zo’n eer te krijgen.

Best Performance by an Actor in a Leading Role:
– Timothée Chalamet, Call Me by Your Name
– Daniel Day-Lewis, Phantom Thread
– Daniel Kaluuya, Get Out
– Gary Oldman, Darkest Hour
– Denzel Washington, Roman J. Israel, Esq.

Gary Oldman heeft al een hoop awards in ontvangst mogen nemen voor zijn optreden als Winston Churchill en ik verwacht dat hij ook een Oscar aan zijn collectie mag toevoegen. De dark horse is hier de jonge Timothée Chalamet, maar ik denk dat de Academy de voorkeur geeft aan een veteraan als Oldman.

Best Performance by an Actress in a Leading Role:
– Sally Hawkins, The Shape of Water
– Frances McDormand, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
– Margot Robbie, I, Tonya
– Saoirse Ronan, Lady Bird
– Meryl Streep, The Post

Ik zou graag Margot Robbie zien winnen of Saoirse Ronan die met Lady Bird haar derde Oscar nominatie heeft zonder winst (tot nu toe), maar de grote favoriet is Frances McDormand die waarschijnlijk nog een ‘doorstop’, zoals zij het noemt, mee naar huis mag nemen. Anders zie ik Ronan de verrassende winnares zijn.

Best Performance by an Actor in a Supporting Role:
– Willem Dafoe, The Florida Project
– Woody Harrelson, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri
– Richard Jenkins, The Shape of Water
– Christopher Plummer, All the Money in the World
– Sam Rockwell, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

Sam Rockwell is de favoriet in deze categorie en ik zie hem ook winnen. Christopher Plummer is een Academy favoriet, maar ik denk dat Willem Dafoe de enige is die eventueel Rockwell’s feestje zou kunnen verstoren.

Best Peformance by an Actress in a Supporting Role:
– Mary J. Blige, Mudbound
– Allison Janney, I, Tonya
– Lesley Manville, Phantom Thread
– Laurie Metcalf, Lady Bird
– Octavia Spencer, The Shape of Water

Allison Janney heeft al meerdere awards gewonnen voor haar rol als Tonya Harding’s verschrikkelijke moeder in I, Tonya en ik verwacht dat ook zij een Oscar mee naar huis mag nemen. Dark horse is hier Laurie Metcalf, al is Octavia Spencer geliefd door de Academy.

Wat zijn jouw Oscar voorspellingen?

Review: I, Tonya (2017)

Tonya Harding (Margot Robbie) is een talentvolle kunstschaatser die opgroeit in armoedige omstandigheden met een moeder (Allison Janney) die haar geestelijk en fysiek mishandelt. Ondanks haar talent krijgt ze door haar achtergrond geen eerlijke kans in het keurige schaatswereldje.

Beoordeling
Het sterke I, Tonya vertelt het fascinerende levensverhaal van voormalig kunstschaatser Tonya Harding. In 1994 werd Harding in één klap wereldberoemd en gehaat door haar rol in de mishandeling van schaats rivale Nancy Kerrigan. In hoeverre de film de waarheid vertelt wordt in het midden gelaten. I, Tonya brengt het verhaal vanuit Harding’s perspectief, maar met een knipoog. Personages breken the fourth wall en geven commentaar op de gebeurtenissen terwijl we ze zien gebeuren. Dit zorgt voor een frisse en speelse toon en maakt van I, Tonya een zeer vermakelijke biopic dat tegelijkertijd het onderwerp met respect weet te behandelen.

Margot Robbie is fantastisch als Harding. Ze heeft haar Oscar-nominatie meer dan verdiend door Tonya zowel sympathiek als ambigu neer te zetten. Allison Janney is net zo sterk als Tonya’s verschrikkelijke moeder LaVona en ook Sebastian Stan speelt een goede rol als Harding’s ex-man Jeff Gillooly.

Conclusie
Kunstschaatsen saai? Niet in I, Tonya, een zeer vermakelijke biopic met sterke acteerprestaties van Margot Robbie en Allison Janney.

Review: Halloween II (2009)

Na de gebeurtenissen uit Halloween heeft Laurie (Scout Taylor-Compton) moeite om haar leven weer op te pakken, zeker wanneer ze ontdekt dat Michael Myers haar broer is.

Beoordeling
Ik was niet erg enthousiast over Rob Zombie’s trailer park remake van horror klassieker Halloween. Een remake was sowieso onnodig, maar Zombie was een aparte keuze om de franchise nieuw leven in te blazen. Wonderbaarlijk genoeg kwam er nog een sequel, ook van Zombie’s hand. De film lijkt in eerste instantie de opzet van de originele sequel te volgen met Michael die Laurie in het ziekenhuis stalkt. Vervolgens zegt Zombie: ‘BAZINGA! Het was maar een droom!’ en zien we hoe het met Laurie gaat maanden na haar ontmoeting met Michael. Het gaat duidelijk niet zo goed, want Laurie heeft last van PTSS. Zij is niet de enige, want ook Annie (Danielle Harris) – die niet het origineel overleefde, maar wel de remake – is getraumatiseerd. Zombie heeft op zich interessante ideeën, maar weet ze niet goed uit te voeren. Hij lijkt meer aandacht te willen besteden aan alles zo gewelddadig en trailer park-ig mogelijk te maken. Dat is jammer, want hij heeft potentieel als filmmaker. Er zit één goede scène in de film die ook echt sterk is en dat is de sterfscène van Annie :'( die vrij subtiel is voor zijn doen.

Scout Taylor-Compton speelt wisselend. In de hysterische scènes is ze goed, maar verder is ze niet erg overtuigend. Danielle Harris is een echte Halloween veteraan en speelt hier prima. Brad Dourif is weer te zien als Sheriff Brackett, Annie’s vader, en hij probeert er het beste van te maken. Malcolm McDowell speelt opnieuw dr. Loomis die in dit deel vooral bezig is om zijn nieuwe boek te promoten?!

Conclusie
Rob Zombie maakt Halloween II eigen en dat is waarschijnlijk alleen een goed iets als je fan van hem bent en niet van de Halloween films.

1 2 3 4 184