Eerste indruk van Sharp Objects met Amy Adams

Na het succes van Gone Girl van Gillian Flynn werd ook haar debuutroman Sharp Objects verfilmd. Onlangs ging deze 8-delige mini-serie met Amy Adams in de hoofdrol in première. Hieronder lees je mijn eerste indruk.

Waar gaat Sharp Objects over?
Camille Preaker (Adams) is een journaliste met een alcoholprobleem. Ze wordt terug naar haar geboorteplaats Wind Gap gestuurd om een artikel te schrijven over de moorden op twee jonge meiden in het dorpje. Camille wordt in Wind Gap geconfronteerd met haar verleden, haar psychische problemen en haar kille moeder (Patricia Clarkson).

Beoordeling
Sharp Objects is een serie die je met aandacht moet bekijken. Ik heb tot nu toe alleen de pilot aflevering “Vanish” gezien, maar ik kan je nu al vertellen dat het een behoorlijke slow burn is. Aandacht is dus vereist, zeker als je alle ‘geheime’ woorden wilt spotten die in de aflevering(en) verwerkt zijn. Daarnaast lopen dromen, hallucinaties en flashbacks door elkaar heen waardoor je als kijker samen met Camille de puzzelstukjes in elkaar moet leggen. De toon is zwaarmoedig en wordt in de eerste aflevering meteen goed gezet. Eigenlijk wil je alle ellende van Camille en Wind Gap niet weten, maar toch weet Sharp Objects je het verhaal in te zuigen.

Amy Adams speelt zoals we van haar gewend zijn een sterke rol en ze weet hier de psychisch kwetsbare Camille goed neer te zetten. De jonge versie van Camille wordt gespeeld door It-actrice Sophia Lillis die sprekend op een jonge versie van Adams lijkt. Perfecte casting! Patricia Clarkson is net als Adams een sterke actrice, alleen hoop ik dat haar personage gaandeweg beter wordt uitgewerkt. Ze komt nu een beetje als een karikatuur over. Henry Czerny, eerder een scène stealer in Revenge, krijgt nog niet veel te doen in de pilot. Hij speelt de stiefvader van Camille dus hopelijk krijgt hij nog genoeg te doen later in het verhaal. Lulu Wilson maakte eerder indruk met haar rol in Ouija: Origin of Evil. Ze speelt hier het overleden zusje van Camille en hopelijk krijgt ze net als Czerny nog de kans om te schitteren.

Conclusie
Sharp Objects is net zo intrigerend als het zwaarmoedig is en heeft in Amy Adams een sterke leading lady.

Film preview: 5 films waar ik nog naar uitkijk in 2018

We zitten inmiddels in de tweede helft van het jaar en bijna alle films waar ik dit jaar naar uitkeek zijn al uitgekomen. Favorieten tot nu toe zijn A Quiet Place, Hereditary en I, Tonya, al moet ik eerlijk toegeven dat ik dit jaar nog maar weinig films heb gezien die echt indruk hebben gemaakt. Gelukkig komen er nog veel meer films uit dit jaar. Hier mijn top 5 films waar ik nog naar uitkijk:

1. The Meg
Met: Jason Statham, Ruby Rose, Rainn Wilson
Release: 9 augustus
The Meg is de film waarvan je niet wist dat je het nodig had in je leven: Jason Statham vs een gigantische prehistorische haai! De trailer ziet er heel fun uit en hopelijk neemt de film zelf zich ook niet zo serieus.

2. Bohemian Rhapsody
Met: Rami Malek, Joseph Mazzello, Mike Myers
Release: 1 november
Een ode aan Queen met Mr. Robot-acteur Rami Malek als Freddie Mercury. Ziet er heel goed uit!

3. Halloween
Met: Jamie Lee Curtis, Judy Greer, Will Patton
Release: 1 november
David Gordon Green en Danny McBride, eerder verantwoordelijk voor de komedie Your Highness, zijn niet de meest voor de hand liggende keuzes voor de nieuwe Halloween film, maar toch moeten we eraan geloven. En eerlijk, het ziet er niet eens slecht uit. Jamie Lee Curtis keert terug als Laurie Strode en gaat opnieuw de strijd aan met Michael Myers.

4. Bad Times at the El Royale
Met: Chris Hemsworth, Jeff Bridges, Jon Hamm
Release: 11 oktober
Drew Goddard gaf ons eerder The Cabin in the Woods met Chris Hemsworth en nu zijn beide heren terug met Bad Times at the El Royale. Geef zeven vreemdelingen een kamer in hotel de El Royale en uhh.. they’re gonna have a bad time.

5. Crazy Rich Asians
Met: Constance Wu, Michelle Yeoh, Harry Shum Jr.
Release: 16 augustus
Crazy Rich Asians is een komedie gebaseerd op het gelijknamige boek van Kevin Kwan. Rachel (Wu) gaat met haar vriend mee naar Singapore voor een bruiloft en komt erachter dat hij uit een schatrijke familie komt en dat iedere vrouw hem wilt. De rom com van het jaar?

En nog 5 films om naar uit te kijken: A Star Is Born, Peppermint, Searching, Aquaman en Mamma Mia: Here We Go Again.

Review: The First Purge (2018)

In The First Purge zien we hoe de jaarlijkse Purge, ofwel zuivering, tot stand is gekomen. Wat begint als een psychologisch experiment op Staten Island, eindigt als een totale nachtmerrie. We volgen Nya (Lex Scott Davis) die tegen de Purge protesteert en met gelijkgestemden veiligheid zoekt in een kerk. Wanneer haar broertje Isaiah (Joivan Wade) tijdens de Purge in de problemen raakt, gaat zij toch de straat op om hem te zoeken. Daarnaast worstelt haar criminele ex Dmitri (Y’lan Noel) gedurende deze nacht met zijn gevoelens voor Nya en zijn geweten.

Beoordeling
The First Purge is alweer het vierde deel in de Purge franchise en dus een prequel waarin we zien hoe het allemaal ooit beginnen is. Ik heb alle delen gezien en dit is mijn minst favoriete deel tot nu toe. Gezien de huidige tijdsgeest lijkt The First Purge iets te gegrond in de realiteit om entertaining te zijn. Hoewel het in de vorige delen ook naar voren kwam, is het hier meer dan overduidelijk dat de Purge wordt ingezet om het land te zuiveren van etnische minderheden. Laten we maar hopen dat Donald Trump het te druk heeft met fast food eten om The First Purge te kijken voordat het hem op ideeën brengt.

Ik houd van horror films en heb geen problemen met geweld in films voor entertainment. Maar in deze film komt bijvoorbeeld ook een blanke haatgroepering voorbij met van die witte pakjes die niet zo gecharmeerd zijn van niet-blanken. Hoewel het realistisch is dat deze “mensen” zouden deelnemen aan een zuivering, maakt het niet echt een leuke film. Gelukkig proberen Lex Scott Davis en Y’lan Noel er het beste van te maken en zorgen zij ervoor dat de film nog een beetje interessant is. Marisa Tomei loopt er een beetje verloren bij als de bedenker van The Purge.

Conclusie
The First Purge is iets te gegrond in de realiteit om entertaining te zijn.

Review: Hotel Artemis (2018)

Hotel Artemis is een geheim en exclusief members-only ziekenhuis voor de gevaarlijkste criminelen ter wereld. The Nurse (Jodie Foster) probeert alles in goede banen te leiden, maar wanneer The Wolf King (Jeff Goldblum) arriveert, dreigt alles uit de hand te lopen.

Beoordeling
Hotel Artemis werd voor mij een must see vanwege de sterke ensemble cast. Op eerste oogopslag een bijeen geschraapt zooitje, want Jodie Foster, Charlie Day, Sterling K. Brown, Sofia Boutella, Zachary Quinto, Jenny Slate, Dave Bautista en Jeff Goldblum in één film, dat klinkt een beetje random toch? Maar het zijn bijna allemaal acteurs die ik graag zie en zij maken van Hotel Artemis een vermakelijke zit. Veel meer heeft de film helaas niet te bieden. De setting, een ziekenhuis voor criminelen, is interessant al doet het een beetje denken aan The Continental van John Wick. Net als The Continental heeft Hotel Artemis regels die gebroken worden. Niet alleen door de criminelen, maar hier ook door de verpleegster die een jonge, gewonde politieagente (Slate) besluit te helpen. Niet dat dit echt ergens heen leidt en eigenlijk zijn alle verhaallijnen niet zo goed uitgewerkt. Het komt ook niet mooi samen zoals je van een film als deze misschien mag verwachten. Op de achtergrond speelt zich ook nog een protest af waar we een glimp van zien, maar niets mee wordt gedaan. Jammer dat het allemaal zo gelopen is, want de film had zeker potentieel.

Conclusie
Hotel Artemis belooft meer dan het waar kan maken, maar de cast is top.

Netflix aanrader: Don’t Breathe (2016)

Netflix heeft één van mijn favoriete horrorfilms van de afgelopen jaren toegevoegd: Don’t Breathe.

Waar gaat Don’t Breathe over?
Rocky (Jane Levy), Money (Daniel Zovatto) en Alex (Dylan Minnette van 13 Reasons Why) besluiten in te breken bij een rijke, maar blinde man (Stephen Lang). De drie denken dat dit een makkelijk klusje is, maar deze man is zeker niet zo hulpeloos als hij misschien lijkt.

Waarom een aanrader?
Don’t Breathe lijkt misschien een simpele home invasion horror/thriller, maar toch komt de film verrassend uit de hoek en weet het met onze verwachtingen te spelen. Verwacht geen grote M. Night Shyamalan-achtige twists though! De film is met momenten ook behoorlijk f*cked up, wat ik wel kan waarderen en de meeste doorgewinterde horror fans ook vermoed ik. Fede Alvarez, eerder verantwoordelijk voor de Evil Dead remake, is een visueel sterke regisseur die ook een naargeestig sfeertje weet te creëren. Don’t Breathe is zeker geen standaard horrorfilm. Zien dus!

Zeker geen Netflix aanrader: Every Thing Will Be Fine met James Franco en Rachel McAdams, mijn minst favoriete film van 2015. Doordat het actief vermijdt om de diepte in te gaan, blijft er niet veel over dan een aaneenschakeling van saaie scènes met slaapwandelende Franco.

Review: Hereditary (2018)

Het overlijden van de moeder van Annie (Toni Collette) heeft een grote impact op haar gezin. Ze ontdekken dat ze een groot geheim met zich meedroeg wat Annie’s gezin dreigt te verscheuren.

Beoordeling
Om de zoveel tijd komt er een horrorfilm die de engste film ooit wordt bestempeld. In het geval van Hereditary wordt het de engste film sinds The Exorcist genoemd. Mijn ogen rollen bijna uit mijn kassen als ik dit soort dingen hoor, want het valt bijna altijd tegen. Niet dat Hereditary een slechte film is. In tegendeel, ik vind het een goede film. Maar engste film sinds The Exorcist? Nee, dat echt niet. Sterker nog, ik vond de film helemaal niet eng. Dit zeg ik niet om stoer te doen, maar als je een grote horror fan bent en er al veel hebt gezien dan vind je films niet snel meer eng. Gelukkig is Hereditary zoveel meer dan een horrorfilm: het is schitterende cinematografie, in z’n geheel een vakkundig stukje filmmaken en een tour de force van Toni Collette.

Hereditary begint vrij onschuldig en oogt meer als een familiedrama dan een horrorfilm. Dit wordt nooit saai dankzij het sterke script van Ari Aster die met deze film ook zijn regiedebuut maakt. De verstoorde familieverhoudingen zijn op zichzelf al interessant genoeg en dan neemt Hereditary opeens een schokkende wending waardoor je al je verwachtingen moet laten varen. Tegen het eind wordt de film full blown horror al zit er in de gehele film een onheilspellend en verontrustend sfeertje dat ervoor zorgt dat je nooit helemaal lekker in je bioscoopstoel zit. Over het einde ben ik niet zo te spreken, maar dat neemt niet weg dat de film verder op alle vlakken sterk is.

Na The Strangers: Prey at Night’s uitstekende zwembad-scène heb ik nu nog een favoriete scène van het jaar, namelijk die scène met zoonlief Peter (Alex Wolff) in de auto. Als je de film hebt gezien dan weet je precies waar ik het over heb en als je het niet hebt gezien, geen zorgen: ik zal het niet voor je spoilen. Maar wow, wat een indrukwekkende scène en wat speelt Wolff hier goed.

Conclusie
Ga Hereditary niet zien omdat je de engste film ooit verwacht te zien, ga om je als filmliefhebber te laten verrassen. Hoe vaak krijg je die kans nog?

1 2 3 187